The Saints according to the Catholic Church

The text below was written in March 2000 for a presentation and debate during a meeting of a Bible study group in one of the Baptist churches in Western Australia. Its only reason was to present to the Protestants present a Catholic view of sainthood.

We too, brethren, must follow such examples as these. For it is written,“Cling to the saints, for those who cling to them will be sanctified”

St. Clement (pope A.D. 88-97) in: “Letter of Clement to the Corinthians” (A.D.96)

He who longs to be saved looks not to the external man, but to him who dwells in him and speaks in him

St. Barnabas (?) in: “Letter of Barnabas”, First century (?)

ince the beginning of the early Christianity the idea of sainthood had fascinated the believers. I will try to show where that idea came from and how it came about that particular individuals have been selected (“set apart to God”, which is the exact meaning of “holy” or “saint”) and revered throughout the Christian era. Some – like the Jehovah Witnesses – would argue that the veneration of the saints is wrong as souls die (1). But do they really?  Let me ask you then a very basic biblical question: Who, when and to whom expressed himself in the following way: “I tell you the truth, today you will be with me in paradise” ? The answer is of course very easy : Jesus on the cross to one of the two criminals crucified. And it does not sound very much like a funeral notice, does it? (see: Lk 23; 43).

Let us have a closer look at what the Scripture says. In the Book of Revelation we find the following description:

“When he opened the fifth seal, I saw under the altar
the souls of those who had been slain because of
the word of God and the testimony they had maintained.
They called out in a loud voice, “How long, Sovereign
Lord, holy and true, until you judge the inhabitants
of  the earth and avenge our blood?”  Then each of
them was given a white robe, and they were told to
wait a little longer, until the number of their fellow-
servants and brothers who were to be killed as they
had been was completed.”
(Rev. 6;9-11)

One has to admit that as for the “dead” they are quite fit: they can call in a loud voice  and communicate directly with God! (Here we can see by the way that all  conditions necessary for intercession are met!). And the first letter by Peter gives us the following account:

“For Christ died for sins once for all, the righteous for the
unrighteous, to bring you to God. He was put to death
in the body but made alive by the Spirit, through whom
also he went and preached to the spirits in prison who
disobeyed long ago when God waited patiently in the
days of Noah while the ark was being built.
(1 Pet. 3; 18-20)

Well, well, well! Quite foolish of Him to preach to those who are dead, is it not? In the three accounts of the Transfiguration (Matt. 17; 1-3, Mk 9; 2-4 and Lk 9; 28-31) we see Jesus with Moses and Elijah, of whom the first was dead for some thirteen centuries and the second for about 900 years. As there was no resurrection in the meantime, who were those two men if not souls? And all three accounts (apparently basing on an earlier writing (2), unless Matthew and Luke took the account from Mark) show us Moses and Elijah talking to Christ.


ho are the saints? In the Old Testament (and here it is the time and place to remind everyone that we have it in our canon as well !) the term ‘saint’ has the meaning of the godly people. And this is the only meaning there!

What about the New Testament? Despite everything one could say, the meaning is exactly the same (3). No context whatsoever tells us that the term applies to absolutely everybody in any church. What should tell us that all believers are saints? Is it for verses like this one: “…we have heard of the love you have for all the saints” ?(Col. 1;4, also in Eph. 1;15). What then should we say about the following ones: “Sing to the Lord a new song, his praise in the assembly of the saints” (Ps. 149;1) and “Let the saints rejoice in this honour and sing for joy in their beds” (Ps. 149;5)? In the “New Jerusalem Bible” those quotations read in the following way: “Sing a new song to Yahweh; his praise in the assembly of the faithful” and “The faithful exult in glory, shout for joy as they worship him”. Does this indicate, that The Old Testament calls all the believers “saints” and that “no special class of people holier than others” is found in “such passages” ?

What about this: “May your priests, O Lord God, be clothed with salvation, may your saints rejoice in your goodness” ?(2Chr. 6;41) [NJB version: “…let your faithful rejoice in what is good”].

We could extend the list of “such passages” at will. And no-one dares to deny the fact that  “In the Old Testament, the word describes godly Israelites and others” (4) Why? The answer is simple: Jews believed that saints are both in Heaven and on earth. Since they regarded sainthood as a quality shared by the community, they refrained from calling any person a “saint”. For it was the community that was holy, not particular persons.

We find the term (in NT) in the epistles, in the Book of Acts and in the Book of Revelation. In the latter the term appears altogether 9 times either in the Old Testament’s meaning or applied directly to martyrs. St. John is not using this term in any of his 3 letters. Jude uses it once only (verse 3) but here too we cannot establish that the term is applied to all Church members without exception. Peter is not using the term in any of his two letters. James is also not.  We do not find it in the epistle to Hebrews or in 1 & 2 Timothy and in the letter to Titus. There is no mention of it in 1 & 2 Thessalonians or in Galatians. The Book of Acts mentions  the term 3 times of which twice in the reference to martyrs (9;13 & 26;10) and only once in the context of a community (9;32). We find it however and namely and namely frequently applied to communities in the following letters: Romans, 1 & 2 Corinthians, Ephesians, Philippians, Colossians and Philemon. These have however one author: Paul of Tarsus i.e. St. Paul. The letter to Ephesians might be one exception here as most scholars do not believe in Paul’s authorship and attribute this particular epistle to Paul’s disciples (5). As a very temperamental person Paul tends to use big and beautiful words and  expressions.  He likes addressing people in a way that shows his love and concern . He is calling them “the holy and faithful brothers” (Colossians 1;2), “God’s chosen people, holy and dearly loved” (Col. 3;12) or “saints” . But he also uses different “titles” when referring to himself:  from  “servant of Christ Jesus” (Philippians 1;1) through “father through the gospel” (1 Cor. 4;15) up to “Christ’s ambassador” (2 Cor. 5;20). He is also calling himself “an apostle”  or “called to be an apostle”. And this despite the fact, that he did not consider himself entitled to it:

“For I am the least of the apostles and do not even deserve to be called an apostle because I persecuted the Church of God” (1 Cor. 15;9)

In the next verse he says :

“But by the grace of God I am what I am, and his grace to me was not without effect.”

Once however given that grace he felt compelled to prove himself worthy of it:

“No, I worked harder than all of them – yet not I but the grace of God that was with me.”

The grace demanded hard work and sufferings from him, of which he gives an account  in 2 Cor. 11;16-33, where he states among others:

“I have worked much harder, been in prison more frequently, been flogged more severely and been
exposed to death again and again”
(verse 23)

The Grace then had worked ! And it had to work, for without work it would not have produced its effects. It was not faith alone then and God’s selection only that made an apostle of Paul. It was his persistence and his work that earned him the recognition of an apostle in the entire Christian tradition despite the fact that he was not an apostle from the beginning.

Was it not for Paul, then most probably hardly anyone would have any doubts today as to what the term “saint” means and to whom it applies. Therefore it would also be correctly and unequivocally understood in NT writings other than Paul’s, where some have doubts. Let us take this example:

“…I felt I had to write and urge you to contend
for the faith that was once for all entrusted to
the saints”
(Jude 3)

Today, after having read Paul’s epistles and being influenced by them, one could even argue that Jude speaks about all believers as ‘saints’. But does he really? Let us look at this verse carefully: he wants his addressees to contend  for the faith and this itself requires someone to possess something more than just faith. One has to do something specific and if we place this particular passage in its historical background, which is not Australia A.D. 2000 but in the first century when active and cruel persecutions were either under way or were at least expected at any time, then we will be able to appreciate and understand that to contend for faith meant sainthood as it is understood in the Catholic Church (also because Jude is urging the believers to fight heresies). Someone who is just a believer will not contend for anything, particularly if it involves any risk.

But even if Paul was eager to apply the term “saints” quite liberally to communities of believers and even goes as far as to call them “washed…sanctified…justified in the name of the Lord Jesus Christ and by the Spirit of our God” (1 Cor. 6;11), he is himself not taking his words literally, for he is constantly reminding them of their duties, of the necessity of godly lives, he is warning them against splits, false prophets or immorality. Passages to this effect could be quoted here endlessly. And how many times he is simply chastising his flock! Even for their behaviour during their meetings as a church:

“When you come together, it is not the Lord’s Supper
you eat, for as you eat, each of you goes ahead without
waiting for anybody else. One remains hungry, another
gets drunk. Don’t you have homes to eat and drink in?
Or do you despise the church of God and humiliate
those who have nothing? What shall I say to you?
Shall I praise you for this? Certainly not!”
(1 Cor.11;20-22)

Do we really need more quotations like this one to be finally convinced that the one who is holy does no longer need to be admonished, and if he is, then apparently he is not holy as yet.

How then to understand that constant reference by Paul to believers as “saints”? I would say that simply as a respectful way of addressing a community of fellow-Christians. The more so, that Paul never calls himself a saint. In fact he does not even consider himself saved as yet, for as he points out:

“Now it is required that those who have been given
a trust must prove faithful. I care very little if I am
judged by you or by any human court; indeed, I do
not even judge myself. My conscience is clear, but
that does not make me innocent. It is the Lord
who judges me”
(1 Cor. 4;2-4)

He does not stop on this however: he reminds us that “God will give to each person according to what he has done” and that the eternal life belongs to those who seek it “by persistence in doing good” (Romans 2;6-7). Yes indeed there is a lot to be done, for as also St. Peter observes, we have to “grow up in our salvation” (1 Pt. 2;2)(6). He also says:

“But just as he who called you is holy, so be holy
in all you do; for it is written: “Be holy, because
I am holy”
(1 Pt. 1; 15-16)

And James gives everyone a tough lesson of Christianity in a pretty long passage of his letter (2;14-26). This is the only moment in the New Testament where “faith” comes together with “alone” when it says “You see that a person is justified by what he does and not by faith alone” (verse 24). Twice it is stated that faith without deeds is dead (verses 17 & 26) and the whole passage culminates in the famous exclamation “You foolish man, do you want evidence that faith without deeds is useless?” (verse 20).

God can give us His grace, he calls us all to sainthood, but it is only in our hands what we actually do with this grace, precisely as St. Paul says that those who were given trust have to prove themselves! And it is precisely how the biblical accounts were understood. The gospels leave little doubt that their moral standards are not of this world and that the faithful – the saints – have to meet them. Therefore those are the saints who live up to these standards. Sainthood is then a process of development in the Spirit.

And it is not even quite certain that everyone really receives the Holy Spirit when baptized, as the Book of Acts tells us in 8; 14-17 and 10; 44-48. St. Benedict (c. A.D. 480-547) once stated categorically that one should “not wish to be called holy before one is holy; but first to be holy, that one may more truly be called so”. Sanctity is earned by faith, love and deeds. Here I would like to quote Dr Mitchell Pacwa, a Jesuit priest, who summed it up by saying that “we are saved by grace through faith which works by love”. (7). And so it is with sainthood. One should however distinguish between salvation and sanctification for this is where many misconceptions take place: in lack of such distinction. The criminal whom Jesus promised paradise (as quoted before from Lk 23;43) was saved but no-one considers him a saint! (and we have no biblical evidence whatsoever that Jesus did). Similarly when Jesus speaks about salvation, some people (i.e. Protestants) are more than willing to interpret it as a sort of “nomination” to sainthood. Let us quote some examples as recorded in the gospels:

“Whoever believes and is baptized will be saved, but whoever does not believe will be condemned” (Mk 16;16)

“I tell you the truth, whoever hears my word and believes Him who sent me has eternal life and will not be condemned; he has crossed over from death to life” (Jn 5;24)

“Jesus said to her, “I am the resurrection and the life. He who believes in me will live, even though he dies; and whoever lives and believes in me will never die. Do you believe this?”(Jn 11;25-26)

Again, this is about salvation, not necessarily about sainthood. But let us follow this motif for a moment. What does Christ tell us here about salvation? Allow me two biblical questions:

1)    Does He tell us that in order to obtain salvation we must have faith?

To this question the answer is undoubtedly an emphatic Yes!

2)    Does He tell us here or anywhere else that faith is the only thing we need for our salvation?

Here the answer is No!

If anyone truly believes that “Jesus tells him” (or her) that he (or she) is saved or is going to be saved (let alone sanctified!) then the question one can ask this person is what he (or she) thinks – in this context – about the Final Judgment. For it is not a very logical assumption, nor even biblical, that any Judgment is needed if we are already guaranteed salvation! And certainly we cannot prove (for there is no evidence in the Scripture at all) that only the unbelievers are going to be judged. A whole abundance of verses could be produced however to prove that just the opposite is the case.

“Why do you call me, “Lord, Lord” and do not do
what I say? I will show you what he is like who
comes to me and hears my words and puts them
into practice.”
(Lk 6; 46-47)

Then the story of Wise and Foolish builders follows.  And after the parable of the Good Samaritan he tells the expert in the law “Go and do likewise” (Lk 10; 37).  He teaches his disciples to love their enemies, for “then your reward will be great, and you will be sons of the Most High” (Lk 6;35). He demonstrates the necessity of deeds to the rich young man (8), who apparently was a believer and was observing the law. And yet he left after he heard what was expected from him. For some apparently to get to the Kingdom of Heaven is more difficult than for a camel to get through the eye of a needle. This disturbed the Apostles who now wanted some more explanation. “Who then can be saved?”, they were pressing. Christ answered enigmatically “with man this is impossible, but with God all things are possible” (Mt 19;26). He did not say it is guaranteed but only possible. The cost of being a disciple is enormous as He is telling us clearly in Lk 14; 25-35 in a passage culminating in His famous statement “any of you who does not give up everything he has, cannot be my disciple”. And as if He wanted this message to be absolutely clear to everyone, He says “He who has ears to hear, let him hear”. So you better do not assume that you are already saved or “saints”, for this is definitely not what He is telling you! Instead He reminds everyone that unless their righteousness is greater than that of  Pharisees and teachers (of the law), they will “certainly not enter the kingdom of heavens” (Mt 5;20) and also “…that men will have to give account on the day of judgment for every careless word they have spoken. For by your words you will be acquitted, and by your words you will be condemned” (Mt 12; 36-37). Does not sound like “automatic” sainthood for everyone who condescends to believe and join the Church, does it? Especially if Christ emphasizes (in Mt 16;24) “If anyone would come after me, he must deny himself and take up his cross and follow me”. Luke on his part (9;23) even quotes Him saying “…take up his cross daily and follow me”.

I hope that by now everyone has already the idea what a true (and not only a formal) sainthood is, the more so that the above accounts come from Christ himself. We also know that God is the only one to sanctify anyone. About sanctification Jesus is speaking only once, as recorded in the Gospels. An account of this we can find in the Chapter 17 of St. John’s gospel. It is Christ’s last prayer.  He is praying here for The Father’s protection for His disciples (i.e. The Twelve – see verses 11 & 12) and for their sanctification:

“Sanctify them by the truth; your word is truth.
As you sent me into the world, I have sent them
into the world. For them I sanctify myself, that
they too may be truly sanctified”
(Jn 17; 17-19)

This is by the way a very interesting moment in the New Testament. Christ was teaching for about 3-4 years. The apostles were with him all that time or at least for the most of it. It is just moments before His arrest and we see that the twelve were still not sanctified by then. Next He is praying for all believers:

“…that all of them may be one, Father, just as you are
in me and I am in you”
(verse  22)

“May they be brought to complete unity to let the world know that you sent me and have loved them even as you loved me” (verse 23)

And so on in the same fashion. Although the prayer for all believers is not a particularly short one (verses 20-26), there is no mention whatsoever there, that any of them is sanctified already, nor even that Christ is praying for their sanctification.

By sticking doggedly to Paul and taking him literally (without even an effort to analyze his personality, style and background) – and above all by doing it against Christ’s better knowledge and his own words, one would inevitably expose himself  to suspicion of idolatry. What to say if someone is apparently valuing Paul’s addresses higher than God’s own words? One would probably have to ask those questions which Paul himself asked:

“Was Paul crucified for you? Were you baptized into the name of Paul?(1 Cor. 1;13)



e have shown already that all necessary prerequisites for intercession are met and it is the Scripture that proves it. It can be the Holy Spirit that intercedes, as we  find out in Romans 8; 26-27):

“In the same way, the Spirit helps us in our weakness.
We do not know what we ought to pray for, but the Spirit
himself  intercedes for us with groans that words cannot
express. And he who searches our hearts knows the
mind of the Spirit, because the Spirit intercedes for the
saints in accordance with God’s will.

But not necessarily it must be the Holy Spirit to take our prayers to God:

“Another angel, who had a golden censer, came and stood at  the altar. He was given much incense to offer, with
the prayers of all the saints, on the golden altar before the
throne. The smoke of the incense, together with the
prayers of the saints, went up before God from the
angel’s hand.
(Rev. 8; 3-4)

Now one would really have to stand on his head and perform some mental acrobatics  to “prove” that this cannot be understood as an intercession! And what about this:

“He came and took the scroll from the right hand of him who sat on the throne. And when he had taken it, the four
living creatures and the twenty four elders fell down before the Lamb. Each one had a harp and they were holding golden
bowls full of incense, which are the prayers of the saints.
(Rev. 5; 7-8)

The Book of Revelation shows us in this way that not necessarily prayers go directly from the faithful to God, but that there are “intermediaries” who take the prayers of the faithful and present them to Him.

Still a better account of intercession is presented in 2 Maccabees, where we see that long before Christ the Jews believed that those who died and were righteous, could pray for them:

“Now the vision was in this manner: Onias who had been
a priest, a good and virtuous man, modest in his looks,
gentle in his manners and graceful in his speech, and who
from a child was exercised in virtues, holding up his hands,
prayed for all the people of the Jews.
(2 Macc. 15;12)

The first and second book of Maccabees are included in the Catholic scriptural  canon. The Protestants do not accept their canonicity, even if they were originally accepted by the early Church, like the other 5 deuterocanonical books (9). Prayers from the Saints are but the only thing we want from them and we ask for their intercession like in the following prayer:

“I confess to Almighty God and to you, brothers and sisters that I have sinned exceedingly in thought, word and deed (…) (…) Therefore I beseech the blessed Mary ever Virgin,
all the Angels and Saints and you brothers and sisters
to pray to the Lord, our God, for me.”


he “biblically approved” tendency to turn to the saints for their intercession was most certainly strengthened by the unusual gifts possessed by some of them. The mystics were usually those believed to have attained a special degree of intimacy with the supernatural. Let us then have a brief look at some of these gifts:

The stigmata are Christ’s wounds, imprinted on the bodies of those who suffer the Passion and Crucifixion. There have been 65 cases of authentic stigmata in the Catholic Church since the time of St Francis of Assisi (1182-1226). Altogether since that time 325 cases were reported (10). To stigmata there is another phenomenon related, namely a special sweet scent emanating from wounds. This scent was often referred to as aroma of sanctity or the gift of perfume. Many people have claimed to smell this perfume of a saint after praying for his or her intercession.

Luminous effluvia (luminosity) in the form of light be it around the head of the person or sometimes even around the whole body. Examples of luminous effluvia were noted in cases of Saints like Alphonsus Liguori, Peter Eymard (in a chapel and during adorations at the altar), Francis of Possades (during ecstasies and levitations), Therese of Lisieux (during First Communion), Benedict Joseph Labre and Catherine of Siena (both also seen transfigured).

Incorruptibility of bodies after death, whereby either the whole body is preserved intact or almost intact or a part of it. Examples are: Catherine Laboure (1806-1876) whose body was well preserved still in 1933; Theresa of Avila (1515-82)-heart found incorrupt in 1872; Joan of Arc-heart unburnt and still bleeding after the execution at the stake in Rouen in 1431 (repeated efforts to burn it by throwing sulphur, oil and coals were in vain)(11); Rita of Cascia (1381-1457) body still preserved; the same is the case of Clare de Montefalco (d. 1308); Catherine of Siena(1347-80) head and finger incorrupt and still preserved in basilica at Siena. Altogether there have been well over 100 cases of incorruptibility since A.D. 1000.

Bilocation i.e. the physical appearance of a person in two different places at the same time. Among well documented cases of bilocation we can mention Padre Pio of Pietrelcina (1887-1968), the famous stigmatist (12); Anthony of Padua (1195-1231); John Bosco(1815-88); Alphonsus Liguori (1696-1787).

Levitations i.e. a state in which the person is physically lifted off the ground and so suspended in the air in moments of ecstasy. Among those who have been seen in that state were: Theresa of Avila (1515-82), John of the Cross (1542-91), Francis of Assisi, Alphonsus Liguori, John Bosco. The most famous case is the one of St Joseph of Cupertino (1603-63). Over seventy occasions are recorded of his levitations. His daily life was full of such phenomena, that that for 35 years he was not allowed to celebrate any public functions (13).

"Jeanne d'Arc" bringing an infant back to life in Lagny

Inedia, which is the ability not to eat anything except for the Eucharist. Many Saints had this experience for many years. Sometimes they were also able to abstain from drinking any fluids, however this phenomenon is much rarer. The claim is that the saints concerned needed only the Bread of Life that Is able to nourish and sustain the body. The most recent case, Theresa Neumann from Konnersreuth in Bavaria (Germany) (1898-1962) was reportedly not eating anything from 1926 until her death in 1962. She was also not drinking any fluids since 1927. Other examples are: Catherine of Siena (long periods of total abstinence),Rita of Cascia (several months-long fasts per year), Angela of Foligno (no nourishment except for the Eucharist for twelve years), Nicholas of Flue (1417-87; no food or drink for 20 years).

Little or no sleep. This phenomenon amazes doctors even more than the one of inedia. It has been observed in dozens of cases, such as these of Catherine of Siena (only occasional sleep), St Colette (1381-1447; only occasional sleep, Christina the Astonishing (1150-1224; very little sleep, Peter of Alcantara (1499-1562; one hour sleep per week), Catherine dei Ricci (1522-90; one hour per week).

Resurrections or rather raising the dead. Throughout the Christian era over 400 such cases were reported and authenticated. St Vincent Ferrer (1350-1419) claimed to have raised 28 people from the dead. Other examples include: Catherine of Siena, John Bosco, Theresa of Avila, Francis Xavier (1506-52), Joan of Arc, Bernard of Clairvaux (1090-1153).

Apparitions and voices. Apparitions are visions, often called corporeal or substantialvisions because of their physical, bodily appearance. The voices can be of internal character (locutions) or external (auditions). St. Gemma Galgani (1878-1903) had apparitions and talks during the last few years of her life. Among other saints to receive them were Catherine of Siena, Francis of Assisi, Gertrude the Great (1256-1302), Catherine of Genoa (1447-1510), Rose of Lima (1586-1617), Theresa of Avila or Catherine Laboure (1806-76). A definite “record maker” in this “category” was however St. Joan of Arc. Between 1424 and 1431 she received altogether between 500 and 750 of voices and apparitions (14).



St Sebaldus' coffin in the Sebalduskirche in Nuremberg

he cult of the saints in the Christian tradition was gradually developing from  the very beginnings of this religious movement and for the next fifteen centuries nobody (not even those who were later to become Protestants) ever questioned it. The word “cult” has became a pejorative in the contemporary Western language and this is why many people associate it with the irrational and with idolatry. But if we had to follow this understanding, then we would have to acknowledge the fact that Christianity itself is “idolatrous” and namely from the very beginning given the cult or worship of the crucified Jesus. Had it not been for him and his martyrdom, it is hardly imaginable that the cult of saints would have ever come to existence.

The term “saints” (“hagioi) as known from the New Testament was used to all baptized believers only nominally i.e. in that very way in which Paul was using it in his epistles (and in this sense it is also used in today’s Catholic Church). Since most of the early Christians were Jews, they regarded holiness as a quality shared by the community, and not as a quality of an individual, i.e. it was not every single believer to be regarded a saint, but a community (15). This would explain why St. Paul (himself a Jew) was never addressing anyone directly e.g. “dear saints”. Generally the saints in the biblical descriptions are rather on a higher level of sanctity than he who describes them. Christianity inherited basically the Jewish meaning of the term as of people of exceptional holiness. The only change was the selection of particular individuals to whom to apply this term, given their virtues (16).

Already the first generation of Christians singled certain individuals out for special reverence, as the case of St. Stephen demonstrates in the Bible. Stephen was the first martyr of Christianity. His story we can find in the Book of Acts (chapters 6 & 7). This is the only account of his life and martyrdom and simultaneously the first example of Christian hagiography. Let us pay attention how it is constructed. The narrative was written in such a form as to show parallels between Stephen and Christ.

Stephen does great wonders (6;8), is a great orator (7;2-53), incites hostility of the members of the Synagogue (6;9-10), who plot against him and arrest him (6;12). They produce false witnesses who testify against him (6;13). Then they drag him out of the city and stone him (7;58). Stephen on his part forgives them and prays to God to forgive them too (7;60). The Christian community was able then to recognize a saint in Stephen by analogy with Christ. Stephen’s story is in fact the story of Jesus repeated by a fully human being. Thus Stephen became a witness of Christ. The Greek word “martys” means “witness”. This is also why the cult of martyrs and martyrdom developed very quickly already in the first century. And it was already at that time (i.e. in the first century) that the term “saint” or “blessed” was reserved exclusively for martyrs. One just needs to read writings of the Apostolic Fathers (known as Fathers of the Church), disciples of the apostles, to see that they almost never used such terms when referring to all believers (unless of course they were simply following the biblical meaning of the term). For the early Christians sainthood was an experience.

In the year 96 A.C. St. Clement, at that time the bishop of Rome (the fourth pope according to our tradition) wrote a letter to Corinthians. This is the so called first letter by Clement. Referring to the righteous mentioned in the Scripture, he pointed out:

“We too, brethren, must follow such examples as these.
For it is written, “Cling to the saints, for those who
cling to them will be sanctified”
[source unknown]
And again, in another place it says,“With the innocent you will be innocent
and with the chosen you will be chosen
and with the perverse man you will deal perversely
[Ps. 18;26-27].
Let us then imitate the innocent
and righteous, for such are the chosen of God.

It is worthy to note that this letter was often quoted by Christian writes during the first 3 centuries, and in Egypt and Syria it was included in some lists of the New Testament books (18). It is in this letter that we find a reference to “blessed Paul the Apostle” (47;1) and “blessed Judith” (55;4). St. Ignatius in his letter to Philadelphians refers to apostles and prophets saying “worthy of love and admiration, they are saints” (5;1).

St. Polycarp, disciple of the Apostle John, in his letter to Philippians (1 half of the II century) refers to “blessed and glorious Paul” (3;2) as well as to “blessed Ignatius, Zosimus and Rufus”(9;1) all of whom were martyrs.

What the saints had to say about themselves can be seen on the example of St. Ignatius, the second bishop of Antioch, who in A.D. 107 on his way to martyrdom in Rome, being escorted by Roman soldiers, was sending letters to the churches in Ephesus, Magnesia, Tralles, Rome, Philadelphia and Smyrna as well as to bishop Polycarp of Smyrna (19). And that St. Ignatius, disciple of the Apostle John, while on his way to death was still only hoping that he would be judged by God “worthy to the end” (in his letter to Romans 1;1). He asked the Romans:

“Only pray that I may have power, both within and without, so that I may not only be called Christian
but be found to be one. For if I am found to be one,
I can also be called one, and then can be faithful
when I disappear from the world”

He also – like St. Paul – never called himself a “saint” despite all his devotion to God. He did not go further than to call himself a “disciple”:

“I become more of a disciple because of their (i.e. soldiers – MM) mistreatment of me, but not by this am I justified (5;1)

Indulge me; I know what is to my advantage; now I am beginning to be a disciple”(5;3)

St. Polycarp, bishop of Smyrna, the one whom I quoted already and who met Ignatius on his way to martyrdom, was himself martyred about 50 years later (A.D.155) in Smyrna, where he was burnt alive. He also was not calling himself a “saint”, but simply “a Christian”. To proconsul Statius Quadratus who was judging him, he said:

“If you vainly expect that I will swear by Ceasar’s Genius as you suggest, and pretend to be ignorant who I am,
listen to what I say openly: I am a Christian. If you want
to learn the teaching of Christianity, name the day and
hear about it

After his death his church in Smyrna wrote a letter “The Martyrdom of Polycarp” to the church in Philomelium. Five times this letter calls the martyr “blessed” (1;1, 19;1, 21;1, App.II 22;1, App.IIIB 22;3), twice “holy” (App.IV;1 & 5) and once “saint” (App.IV;2)(21), stating also that “Of the elect was he indeed one,this most wonderful Polycarp – a man who in our times showed himself an apostolic and prophetic teacher and bishop of the catholic church in Smyrna” (16;2). Such letters show by the way the evolution in the Christian understanding of sainthood: saints are mentioned by their names.

The road to sainthood is the one of total submission to the will of God, whatever it takes. And this is also how it was understood by the saints. Let them speak for themselves:

“I am the Lord’s servant. May it be to me as you have said” (St. Mary, Mother of Jesus, in: Lk 1;38)

“If necessary I will suffer for the faith that I hold” (St. Crispina, martyr, d. A.D. 437)

“I am ready to shed my blood in witness of my belief in heaven”(St. Therese of Lisieux, 1873-97)

“I am ready to give myself for my people” (St. Nicasius, martyr, III century)

“I worship only one God and to Him I am ready to offer a sacrifice of praise”(St. Saturninus, martyr, III century)

“I would rather die than disown what I have done by Our Lord’s Command” (St. Joan of Arc, 1431)

One of the earliest Christian beliefs was the one of the Communion of Saints. Because martyrs became perfect witnesses of God, they were believed to have attained the everlasting life. But in their glory the Saints were not forgetting those living on earth. We know from the Scripture, as mentioned before, that all requirements for intercession were met. As “friends of God” the Saints could – through their intercession – help their fellow-Christians on earth. This is why already during the first three centuries Christianity developed not only the cult of Saints but also the idea of praying for their intercession.

As it was the popular acclaim, a controversy developed over the proper way of reverence, in other words there was fear that their cult would replace the worship of God. One has to keep in mind that at that time (I – IV century) Christianity  was just one of many religions, most of which were polytheistic. The Gentiles coming from the polytheistic background were quite naturally bringing their old habits into their new religion. So for example Christian families were feasting at tombs of their saints. They were spending nights in shrines to have the saints’ protection. They were burying their dead “ad sanctos” (i.e. close to the saints’ tombs) in order to secure their protection when the Judgment comes. The last example illustrates by the way, that despite everything the worship of God was not removed (if they still feared God’s Judgment) and that the cult even if somewhat excessive, never turned into idolatry (22).
Nevertheless the hierarchy had to observe the cults and its policies showed very early and clearly the Church’s position on this point. The Church in the third and fourth centuries had clearly distinguished between latria (i.e. worship owed to God alone) and doulia (reverence owed to saints). The earliest preserved refutal of the charge of idolatry was recorded in the letter of the church of Smyrna on Polycarp’s Martyrdom (A.D. 155). The church reported that someone wanted to prevent the authorities to return Polycarp’s body after execution:

“So he incited Nicetes, the father of Herod (23) and brother of Alce,
to beg the magistrate not to give up his body, “Lest”, he said
“they abandon the Crucified and begin to worship this man”.
And this they said at the instigation and urging of the Jews
who were also watching when we were about to take him from
the fire; they did not know that we shall never find it possible
either to abandon Christ who suffered for the salvation of those
saved in all the world, the blameless for the sinners, or to
worship any other. For him we worship as the Son of God; but
the martyrs we love as disciples and imitators of the Lord,
as they deserve because of their incomparable loyalty to their
own King and Teacher. May it also be granted us to become their
partners and fellow disciples.”

Controversy arose over relics whether they should be venerated or not. The first option prevailed, among others for pedagogical reasons. The Council of Carthage in 401 decided that bishops should destroy all altars set up as memorials to martyrs and new shrines could be built only if contained relics. In 797 the Council of Nicaea issued a decree that every church altar was to contain “altar stone” with the relics of a saint. A custom had developed of building churches over tombs of saints, the best known example being St. Peter’s Basilica in Rome.


ll such measures constituted merely an attempt to bring some order to the process that occurred through a spontaneous acclamation of the faithful rather than to take a firm control over it. Initially there was no canonization in the Church. Up until A.D. 300 saints were revered by the faithful themselves, often even without any explicit approval from their local bishops. Over the centuries different communities of Christians were compiling numerous lists of their saints and martyrs. Stories of “pope made Saints” one can easily put among fairy-tales. The most comprehensive work on the saints, the “Bibliotheca Sanctuorum”, running to 18 volumes (as of 1989), lists over 10,000 saints of whom only 400 were canonized by popes.

Canonizations however proved necessary as the numbers of martyrs and pseudo-martyrs were growing. In the era of intensive Roman persecutions many schismatics and heretics were killed for their beliefs as well. Moreover during the fourth century the heretical Donatists were often going as far as to commit suicide or to instigate others to kill them for the sake of becoming martyrs and earning veneration.

The earliest canonization on a level of a diocese (approved by a local bishop) took place in England through a declaration of a diocesan synod in A.D.679. The canonized saint was St. Augustine (archbishop) of Canterbury (died in 604). The synod declared Augustine as “sanctus” (i.e. “saint”).

The first officially recorded papal canonization was the one of the German bishop Ulrich von Augsburg (890-973) by Pope John XV in 993. But another seven centuries were needed to have the process of canonization firmly in the hands of papacy. In the meantime however the role of papacy in canonizations increased progressively.

So for example in 1170 Pope Alexander III upbraided a local Swedish bishop Arnulfus for tolerating a cult to a monk, who was killed in a drunken brawl. Brawling monks were not the sort of examples of holiness, that Church wanted the people to imitate. Alexander III was the first of the great Medieval lawyer-popes.

In the XIV century under the canonical reforms of the papacy in Avignon (France) the canonization procedures took a form of a legal trial between the petitioners represented by an official procurator aided by witnesses and the pope represented by a different official known as “Promoter of the Faith” (popularly known as “Advocatus Diaboli” i.e. “Devil’s Advocate”). This official would be known today simply as “prosecutor”. He was usually aided by 1 or 2 other lawyers. The number of witnesses called by such “court” could vary depending on “case” from 11 up to 371.

Before however the papacy was able to take the full control of canonizations the cult of saints was seriously shaken by the Protestant Reformation. As stated before, the cult of saints was created by public acclaim and as such was developing throughout centuries thus “producing” extensive numbers of those venerated. The Medieval Christianity was – as Kenneth L. Woodward observes – “a culture of saints”. Every town and village had its patron saint and nearly every church had some sort of relics (often false). Trades and guilds were selecting saints for patronage. People started looking for particular saints when in need to be cured of particular diseases etc. No wonder then that the Protestant Reformation scored its greatest success here.

Of all Protestant leaders Martin Luther was the one whose attitude towards saints was the relatively most complex. His decision to become a monk was triggered by a thunderstorm, during which he prayed to St. Anne vowing to join a religious order if he survived. He objected however to great numbers of dubious relics (especially of dubious saints). He argued that a saint has no more grace than any believer since – in his opinion – Christians are justified by faith alone (24). He also protested against all the legends that had been added to stories of saints. He however appreciated those of them, he felt were authentic. He wrote: “Next to Holy Scripture there certainly is no more useful book for Christians then the lives of the saints, especially when unadulterated and authentic” (25).

The Church responded by reaffirming the cult of saints (Council of Trent 1545-63) and by removing many names from overcrowded calendar of saints. In 1588 Pope Sixtus V created the Congregation of Rites with responsibility to prepare papal canonizations. But the final complete control of papacy over canonizations was established during the pontificate of Urban VIII (1623-44). The pope strictly forbade any public veneration unless papal beatification or canonization took place.

Countess Jehanne du Lys, commonly known as "Jeanne d'Arc"

This will be presented here on one example. Leon Cristiani in his book “Sainte Jeanne d’Arc” gives an account of the case of that particular saint. Cristiani explains:

“The Church takes a long time to make such decisions, which are based on prolonged and careful inquiries into the life of the candidate, to ascertain if he or she practiced the Christian virtues to a heroic degree. In addition, God’s own mark of approval is sought. To this end, the promoters of the prospective saint’s cause are asked to vouch for four authentic miracles obtained after the death of the candidate for sainthood, to secure his or her beatification,and two more, obtained after the beatification to proceed to the canonization.” (26)

It was customary for the pope to dispense with one of the miracles necessary for beatification if the saint had founded a religious order. “In Joan’s case, this dispensation was granted because she had saved France. Thus, three miracles sufficed for her beatification”. The first request for the introduction of Joan’s case was initiated in 1869 by Bishop Dupanloup of Orleans i.e. of the city liberated by her in 1429 (27). All French bishops as well as a large number of prelates from other countries supported Dupanloup and the preparatory enquiries began. In 1894 Pope Leo XIII ordered a favorable conclusion to the proceedings.

“The best known and most highly respected historians were convoked. They came and made depositions of what they knew about Joan and what they thought of her, not only from the human or patriotic point of view, but also from the vantage point of Christianity” .(28)

The next step was to establish the three miracles necessary for beatification.

“Among the many favors attributed to Joan, three cures were chosen, deemed to be miraculous after long and rigorous investigation. In 1897, Sister Therese of St. Augustine had been cured of an ulcer in Orleans. Sister Julie Gauthier was cured of a cancerous ulcer at Faverolles, near Evreux. Sister Marie Sagnier of the Congregation of the Holy Family was also miraculously cured at Frages, in the diocese of Arras.
These miracles were accepted as authentic. The minutes of this twofold inquiry were published in two imposing volumes in Rome. The first, dealing with Joan’s virtues, was published in 1901. The second, concerning the miracles was published in 1907.”

On January 6, 1904, Pius X issued the decree as to Joan’s heroic virtue and on December 13, 1908 the decree accepting the miracles. The beatification ceremony took place in St. Peter’s Basilica in Rome on 18th April 1909.

“The beatification ceremonies had scarcely been celebrated in all parishes in France when the eloquent and active Bishop Touchet of Orleans began storming heaven for the two miracles needed for Joan’s canonization. (29)These two miracles were obtained and authenticated without too much delay. The canonization would have followed soon afterward except for the World War I, which put a stop to all such activities from 1914 to 1918.”

Leon Cristiani gives a description of one of those two miracles as he was chosen by Bishop Touchet to be an official reporter of it:

“This was the case of a young invalid from Lyons, France, named Therese Bellin. I have given from my personal notes, taken the very day of the miracle, a detailed account of everything that happened. This account was published in the periodical ‘Ecclesia’, in its May, 1953 issue.
The date was August 22, 1909. Bishop Touchet happened to be at Lourdes with a pilgrimage from his diocese. He asked permission to offer the usual invocations during the procession of the Blessed Sacrament this afternoon, and to add just once during the ceremony three invocations to Joan of Arc. His intention was to obtain a miracle to support the cause of her canonization.Therese Bellin lay unconscious among the sick lined up on the esplanade. She remained unconscious when the Blessed Sacrament passed before her. But at the first invocation to Blessed Joan of Arc she opened her eyes; at the second, she sat up on her stretcher; and at the third invocation, she felt she had been cured. I saw her a few moments later(…) I questioned at length the young woman (…) as well as her godmother who had accompanied her. They told me the various stages of her sickness, the names of the physicians who had been treating her, the operations she had had, the remedies that had been used without effect, and finally about the cure. This was carefully checked and rechecked by competent authorities, and the miracle was registered as authentic.”

The canonization of Joan of Arc finally took place on May 9, 1920. The liturgical feast of St. Joan of Arc was set on May 30, the date of her death.(30)

Someone said that Christianity would be unthinkable without sinners and unlivable without saints. And certainly this is a persuasive argument. Christianity would be unthinkable without sinners – for Christ  “has not come to call the righteous, but sinners” (Mk 2;17). And unlivable without saints – for they are those who living up to standards in this world but not of this worldshow us that it is not impossible to follow these standards. To me personally they are proofs themselves that humanity has sense and that a human is really created as the image of God. Their lives were and still can be an inspiration to us.


1. To prove their point they quote Ezekiel 18;4 but only partially. In reality only “the soul who sins is the one who will die” and the next verses of this passage tell us which sort of death it is. It is the spiritual death. In the New Testament we have a similar statement: “But the widow who lives for pleasure is dead even while she lives” (1Tim. 5;6).

2. Modern scholarship has been able to recover the lost document using the technique of isolation of the “building blocks” accumulated by the Evangelists to create their final products. This document is called “Quelle” which is the German word for “source”. See: John Shelby Spong. Rescuing the Bible from Fundamentalism. HarperCollins N.Y. 1991, p.85-90. An interesting comparison between all different gospels (including the non-canonical ones) is in: “The complete gospels: Annotated Scholars Version” Harper San Francisco 1994

3. E.g. “Nave’s Topical Living Bible” “reveals” that  “…all believers during the present age are saints” and that “No special class of people holier than others is found in such passages” (p.1079)

4. “Nave’s Topical Living Bible”, p. 1079

5. It is believed that it was written in the generation after Paul’s death, possibly as an introduction to a collection of Paul’s authentic letters. See J.S. Sponge. Rescuing the Bible… p.94.

6. “Therefore rid yourselves of all malice and deceit, hypocrisy, envy, and slander of every kind. Like newborn babies, crave spiritual milk, so that you may grow up in your salvation, now that you have tasted that the Lord is good” (verses 1-3)

7. Here quoted from “Surprised by Truth”, p.233.

8. Mt 19;16-24. Parallel story in: Lk 18; 18-30

9. i.e. Tobit, Judith, Wisdom, Ecclesiasticus (Ben Sira) and Baruch.

10. Michael Freze. “The Making of Saints” 1991, p.54

11. Leon Christiani. “Saint Joan of Arc” Boston 1977, p.147

12. he also prophesied, e.g. to a young Polish priest he said in 1947: “Someday you will be pope”. That “someday” came for Karol Wojtyła 31 years later (K.L. Woodward “Making Saints”, p. 157)

13. Butler’s Lives of the Saints. New Concise Edition. 1997, p. 294-295

14. Leon Cristiani. “Saint Joan of Arc”, p.21-36

15. Kenneth L. Woodward. “Making Saints” New York 1991, p.52

16. Protestantism has Catholic roots. So when Protestants definitely broke with the 15-centuries-long tradition of the cult of saints, they left the Church taking with themselves the Christian understanding of sainthood as applied to individuals. As they erroneously assumed that all believers are justified by faith alone (this issue will be mentioned later), they also – as a consequence – applied the term simply to  themselves.

17. quoted from “The Apostolic Fathers” (edited by Jack N. Sparks) N.Y. 1978, p.43

18. op. cit. p. 16

19. these letters by St. Ignatius, which he wrote in order to encourage the churches in their faith, were regarded so highly, that many considered them to be part of the New Testament, bound with the apostolic writings.

20. from the letter by the church in Smyrna about Polycarp’s martyrdom 10;1

21. A XIII-century manuscript (transcription of earlier texts) mentions Irenaeus, Polycarp’s disciple and says: “Now this Irenaeus was in Rome at the time of the martyrdom of bishop Polycarp and taught many there. Many excellent and altogether sound writings are in circulation in which he mentions Polycarp and recalls that he was instructed by him. He masterfully refuted every heresy and handed on the ecclesiastical and catholic rule of faith as he had received it from the saint.” (App.IV;2)

22. those practices by the way were helpful with conversions: former polytheists found it easier for themselves to convert to Christianity because of the cult of saints.

23. the police captain who arrested Polycarp

24. to this effect he even forged Romans 3;28 changing it from “justified by faith” into “justified by faith alone “. Today’s Protestant Bibles are gradually getting rid of Luther’s forgery. Luther’s preoccupation with his own tampering with the Scripture took at some stage a form of nearly-obsession. Admonished not to change the original text, he responded by stating: “If your Papist makes such an unnecessary row about the word ‘alone’, say right out to him: Dr. Martin Luther will have it so (…) I will have it so and my will is reason enough. I know very well that the word ‘alone’ is not in the Latin or the Greek text, and it was not necessary for the Papists to teach me that. It is true those letters are not in it, which letters the jackasses look at, as a cow stares at a new gate… It shall remain in my New Testament, and if all the Popish donkeys were to get mad and beside themselves, they will not get it out.”(quoted from “Surprised by Truth”, p. 129). What the “Popish donkeys” could not remove from “Luther’s own” Bible, is now being removed by more enlightened and honest Protestants. And Thank God  for that!

25. K.L. Woodward “Making Saints”, p.75

26. beatification and canonization of Joan took place in the first half of this century. Currently (since 1983) one miracle is necessary for beatification and  one more  for canonization.

27. anniversary of that liberation (8. May) has always been celebrated there, except for the years of the French Revolution.

28. the minutes of Joan’s trial in Rouen in 1431 (in French and Latin) as well as of her rehabilitation trial in 1456 (in Latin) have been preserved and proved very useful for the “reconstruction” of her life.

29. I would like to draw your attention to that “storming heaven”. For this is what it was: hopefully it was “storming heaven” and not “storming the pope or Vatican”…

30. from the very beginning (I century) Christians were unique in memorializing their saints not on their birthdays but on their dies natalis i.e. rebirth (in heaven)

Walter Rost’s book on Joan of Arc

“Die männliche Jungfrau.
Das Geheimnis der Johanna von Orleans”
Rowohlt Verlag GmbH, Reinbek bei Hamburg, 1983;
ISBN 3 498 05700 6

“The contemporaries knew: Jeanne d’Arc is a woman”….”But she behaved like a man”.

These are titles of two chapters of the first part of the book. The Author is a German Romanist, historian and educationist born in 1911 in Freiberg in Erzgebirge (in English: in the Ore Mountains), educated in Münster, Hamburg and Paris. After WW2 he used to work as a cloister-librarian, then he was an Oberstudienrat (Senior Master) and then a docent. From 1975, he conducted intensive research into Jeanne d’Arc and her times. The book is the result of that research. But the direct impulse for the book came in 1981 after the American endocrinologist Robert B. Greenblatt published in August of that year his article “Jeanne d’Arc – Syndrome of Feminizing Testes” in the “British Journal of Sexual Medicine”. The Author criticized Greenblatt’s work in some aspects but found it interesting nevertheless. Indeed Walter Rost must have been really impressed by the short article as he even decided to include its full text – in its English original and German translation – as an appendix to his own book.

Walter Rost stresses (on page 9) that he himself independently researched the subject too:

“As the history of science shows, it happens that a particular problem is to some extent in the air and that, at widely separated locations, its solution is attempted without one researcher knowing anything about the other one. And so I have been dealing, for around eight years – with longer breaks – with the same hypothesis as Robert B. Greenblatt. On the basis of a close study of medieval sources I have, as an historian, arrived at the same conclusion as Greenblatt as a natural scientist. I differ from him only by the fact that I was anxious to clarify in deliberately broad detail what my ‘predecessor’ has set out in the form of a bold sketch”.

He notes that Greenblatt’s article met with various reactions at the time and he quotes some of them. So for instance the AFP in France gave its information the title “Jeanne d’Arc would have been a man” (“Jeanne d’Arc aurait été un homme“); the BZ newspaper in Berlin commented: “Saint Joan was a man” (“Die Heilige Johanna war ein Mann”); the “Observer” asked: “Was Joan of Arc really a man?“, while the BILD-Zeitung asked simply: “Mr Jeanne d’Arc?“ (“Herr Jeanne d’Arc?”).

The loudest and most hostile comments came from people who Walter Rost calls the “Johannists“ (“Johannisten”). The head of the “Centre Jeanne d’Arcˮ in Orleans, Régine Pernoud, is quoted as having expressed her opinion in regard to Greenblatt’s assertion about Jeanne’s urge to wear man’s clothing as transvestitism. In 1982, she addressed the jeans-wearing women in the following way:

“…according to what we read from the old maniac, there is no doubt that you are afflicted with testicular feminization. Get yourselves examined and treated before it is too late for the perpetuation of the human race.” (“…à lire le vieux maniaque en question, c’est indubitablement que vous êtes atteintes de féminisation testiculaire, faites-vous examiner et soigner avant qu’il ne soit pas trop tard pour la perpétuation de l’espèce humaine”).

Walter Rost’s book is of course much more extensive than any article. It has altogether 316 pages including notes, a list of contents, an index and an index of illustrations. Rost’s text alone has 273 pages. Our text below contains a summary of it. In order for it to be more easily read, we have decided to keep the summary in black while our own remarks are in red.

So who was Jeanne d’Arc?

She was examined several times physically, so any mistake as to her gender would have been impossible – at least when it comes to her physical looks…

The author (that is Walter Rost) looks first at the “genetic aspect”: “Intersexuality is a ‘state of disorderly differentiation of the inner and outer genitals”
“Individuals with a skeletal discrepancy between cytogenetic masculine ‘internal’ result and a purely feminine stamp of the primary and secondary ‘external’ sexual organs are masculine hermaphrodites with a feminine phenotype. We are dealing here with a ‘woman’ who, according to the palette of chromosomes and sexual glands, is a man. As we know, the syndrome has the names ‘pseudohermaphroditism’ or ‘testicular feminization’ (‘pseudohermaphroditismus masculinus internus’). The person concerned is a ‘masculine pseudohermaphrodite with feminine looks’”.

This is, according to the author, the reason why Jeanne was not menstruating (he quotes Jean d’Aulon’s testimony from the Trial of Nullification). A

Today, “testicular feminization” is usually known as “androgen insensivity syndrome” (AIS) which can be either “incomplete AIS” or “complete AIS”. The difference between them is that, in the case of incomplete AIS, people have a “different number of male traits” while with complete AIS the result is a complete feminine phenotype, which is the one the author wrote about. For a definition please see here: and for a case study here:

How did Jeanne look?

“One feels like recalling those sports girls who in international contests of the last decades stood out through results which a woman normally cannot achieve. Since the nineteen-thirties, the media has frequently reported regarding female light-athletes who, through their size and sporting abilities, often resembled their male colleagues”. Then some examples follow (p. 44-45)

“…the more muscular sportswomen are usually shorter and stockier, while among the representatives of the predominantly female domain taller and slimmer women are found.” (p.45)

The rather stockily-built sportswoman would be more successful at javelin, discus etc. On the other hand, taller, less massive “feminine” sportswomen would have longer extremities and a more ‘masculine’ pelvis. They would be better at sprinting and jumping. Joan of Arc, according to the written sources, was the sprinter-type of woman: “whenever there was alarm, she was the fastest and first” (Qu IV, 248: “elle estoit la plus diligente et premiere”).
During the fight for the Tourelles in Orleans, she “was the first to put up a ladder” (Ti I, 79, 231: “ipsa fuit prima quae posuit scalam in altum”).

In a different situation at Orleans: “So the English raised a great outcry over the (fleeing) French and made a sortie with a force. They wanted to chase the Maid, while they shouted at her and hurled abuses at her. But suddenly she turned towards them. However few men were with her, she showed her enemies her face and marched with long steps and with the unfurled banner towards the English”. (Qu IV, 226: “Alors Anglois levèrent grand hue sur les François, et issirent á puissance pour poursuivre la Pucelle, crians grans cris après elle, et luy disans paroles diffamables; et tout soudain elle tourna contre eux, et tant peu qu’elle eut de gens, elle leur fist visage, et marcha contre les Anglois à grans pas et à estendart desploye”).

The author comments (p.48) “It was not too difficult for the fight-seeking tall Maid to overtake worse runners”. He shows his conviction about Jeanne’s height and long legs stating that, while most horse riders needed either relatively high stones or special wooden steps to mount their horses, the Maid on the other hand, when she had to mount hers in Poitiers, led her horse to a small stone which was “at the corner of Rue St Etienne” (Qu IV, 537: “une petite Pierre… où elle print avantage pour monter sur son cheval…”).
This stone was taken from there in 1823 and its fragments can be seen in the museum in Poitiers. If Jeanne’s lower limbs were similar to those of most women, then she would have had to find a higher object for mounting her horse.

So, effectively, she was taller than most women were and she was of a rather slim build with a smaller pelvis and with long arms and legs.

In which case, if we look at the illustration below we would expect Jeanne to have represented the type on the far left.

Her affliction

Being a woman J.d’A. would have quickly felt the discomfort of regular horse-riding in FULL armour on a high saddle made of wood and with layers of fabric and leather. Stirrups were placed at the front of such saddles rather than in the middle, and they were also much longer. As a result, the rider had his legs stretched out in front, as in the illustrations below. The last illustration (at the lower right) depicts Jeanne d’Arc chasing prostitutes out of a military camp. The riding position depicted would hardly have provided any possibility of standing up in the stirrups.

As the rider’s legs were stretched forward completely, they also had to be stretched out to the sides. That is, the rider would have had to have kept them extended while sitting astride. One can look at these two monuments of Jeanne d’Arc, one in Reims, the other one in Melbourne, to see how far apart she must have kept her legs. This would have been a very uncomfortable riding position for a woman.

Apparently her genitals became swollen and aching and the affliction did not go away after she was captured. The author is even convinced that it became more serious due to the lack of qualified medical help and also by the fact of her being imprisoned in not quite hygienic conditions. Indeed, we will spare our readers seeing all the gory photos which can be found on medical websites on the net and which show how damaged these female organs can be due to intensive riding in such circumstances. It was only in February 1431 (1430) that Bishop Cauchon asked the Medical Faculty of the University of Paris to send a qualified physician to examine Jeanne. The physician’s name was Guillaume de la Chambre jr. (who was Jeanne’s peer as he was born in 1408). The reports by this doctor, both from 1431 and 1456, indicate that J.d’A. suffered seriously from it. He had Jeanne, among other women, examined “in renibus” (from “Rēnes” which today translate as “kidneys” but those days the term included also testicles, both male and female). He found them “greatly swollen”. According to de la Chambre, her illness was a typical “compression-illness” (“casus compressorum morborum”, German term “Kompressionskrankheit”).

This affliction apparently appeared during the 600 km long trip from Vaucouleurs to Chinon (p. 121 – how to treat similar “lesions”, from “Regimina sanitatis” by Adam de Cremona).

If J.d’A. was a “verschlossene Frau” (“closed woman”), any possible attempt to rape her in prison must have failed miserably. But it would also mean that – as the author puts it – any eventual pregnancy would have been possible only “when the ‘Holy Spirit’ made it possible through a ‘miracle’” (p.123: “…wenn der ‘Heilige Geist’ es durch ein ‘Wunder’ bewirkte”). She was then, according to the Author: “raped and not raped; virgin and yet not a virgin” (p. 126).

In our view, if she REALLY suffered so greatly and her sexual organs were “greatly swollen” as G. de la Chambre informs us, then they must have looked ill even at first sight, most likely also reddened. In which case, even if the English managed to undress her by force, they would have immediately given up any idea of a rape from which they would have been totally discouraged by her looks, being terrified by a possibility of being ‘infected’ or ‘contaminated’ by “the witch”…

Page 127: “An intersex with primary amenorrhaea, rudimental vagina and male gonads belongs however, for instance, also to the category of testicular feminization when the examined patient does not reach the average height of 173 cm” (“Ein Intersex mit primärer Amenorrhöe, rudimentärer Scheide und männlichen Gonaden gehört aber zum Beispiel auch dann noch zur Kategorie der testikulären Feminisierung, wenn die zu untersuchende Patientin etwa die Durchschnittgröβe von 173 cm nicht erreicht“).

The author then continues with his views on Jeanne as a tall woman. He gives us the example of a statue of a tall J.d’A. in the church of St Riquier. The church was built in 1511. This is the description of the statue:
“She holds a broken lance in her right hand. The left arm is broken. She is tall and well-shaped, she has a beautiful face, her eyes seem to be downcast and express a certain sorrow”.

Apparently local people used to say: “If you want to make an image of Joan The Maid, go to the church of St Riquier and look at the tall Maid with the lance!”

The author also supports his view about Jeanne’s height by reference to the relation that should exist between the height of the rider and the size of his horse. He writes among other things: “French cavalry men now in their advanced age remember that in the cavalry regiments, still in the first half of… [the 20th century] …‘for reasons of aesthetics and similarity of their image’, care was taken to maintain fair proportions between the size of a horse and of a man. For heavy French cavalry, body height was required to be at least 1.76 m (…) and it was normal, that the rider harmonized with his horse”.

The author decided therefore to follow the rule that the horse should be “…the starting point for considerations which, according to a number of sources, support the conviction that Jeanne’s bodily height was clearly greater than the normal height of women”.

So, he quotes e.g. Mathieu Thomassin, a confidant of Charles VII. Thomassin noted, that after Jeanne was verbally insulted by the English in Orleans, she, “well armed and prepared, mounted a big horse”.
Apparently she must have “harmonized” with her horses. Guy and André de Laval wrote on 8 June 1429 to their mother and grandmother. In this letter we find: “…and I saw her mounting a horse, in full, glossy armour, only her head not covered, with a small battle-axe in her hand. She mounted a big black battle horse”.

As for Jeanne’s height, Adrien Harmand in his book (“Jeanne d’Arc, ses costumes, son armure”, Paris 1929) took, as the basis for his conclusion, the length of a tunic which he calculated could be made of the fabric purchased by Charles d’Orleans for Jeanne’c clothing. As the tunic would be 85 cm long (from the shoulder to the knee), he concluded that a “well and proportionately built” woman would have to be 1.57 to 1.59 m tall. If such a tunic had to be made for me, it would be 104 cm long. I am 1.87 m tall. People have diverse types of bodies, some are tall and slender, others short and stocky. But we can find individuals built proportionately in each of such groups. I have personally taken measurements of several women as a comparison for this purpose. The conclusion from these measurements was that, in order for a woman to wear an 80cm long tunic reaching the knees, she would have to be between 1.54 m and slightly over 1.60 m tall. And if her tunic had a border made of fur or was fringed – and the fringe could have been 5cm to 10 wide – then Jeanne’s height could have been somewhere between 1.59 m and 1.70 m.

Being tall, she must have also been slender. She is not remembered as having eaten a lot. Most certainly she was not suffering from “anorexia” as this illness exhausts the organism. But she was apparently well-looking and of slender shape as such shape was considered in the Middle Ages to be “elegant”.

The impression she made was the following: “pour ung fier prince contée, non pas pour simple bergière” ( “like a proud prince, not like a simple shepherdess” – Qu V, 48) (p. 145).

"like a proud prince, not like a simple shepherdess"

The author concludes:

“As we can see, it takes very little effort to complete the list of symptoms which comprise the syndrome of testicular feminization. The Maid fits the conditions in important points. She is taller than women usually are, she has a faultless shape. She is slender; she has a pretty face even if not of attractive charm.” (p. 150).

Jeanne had a strong inclination to repetitions in speech, namely what the Germans call “Doppelnennung”, that is “double-repetitions”. For instance:

“Batard, Batard, by God I order you…”
“Glasdale, Glasdale, surrender, surrender to the King of Heaven!”
“Friends, friends, forwards, forwards!” “Move, move!”
“Ha! Mon etandart, mon etandart!”
“Rouen, Rouen, will I die here?”

The Author believes that this fact of continuous repetitions could have resulted from her typically feminine voice not being “durchdringend” (“shrill”). In his opinion she might have recognized that the strength of her voice was not too great. Therefore, she might have felt compelled to repeat herself, whether subconsciously or consciously…

“The motivation to use double calls and orders lies probably in Joan’s unease in having too soft, too feminine a voice. Particularly in situations in battle she places instinctively a second shout after the first in order to secure obedience” (p. 160).

According to the Author, Jeanne had homophile inclinations:

“She would have had homophile inclinations when she, in correction of her genetic program, had sought the fulfilment through men. While she united with both of the holy women (St. Catherine and St Margaret), she indicated that she experienced their inner gender accordingly ‘naturally’ – not to say: healthily. The rigorous temperance ‘in thought and in deed’ had led to a subconscious, but extraordinarily strong libidinous partnership” (p. 176-177)

He concludes on page 178:

“I think that the term “psychogenic orgasm” aptly describes the state of the inner masculine Virgo. Jeanne d’Arc ‘had done and said nothing in a feminine way” – it says in the “Chronica Petri”. Her extreme, ecstasy-like high disposition would therefore have sprung from the experience of a male orgasm”

The author, as we will see below, considers Jeanne a very intelligent person. This notion he shows several times in his book. And yet, it seems that on the other hand he holds her for a “dumb” person as well: he clearly indicates that an intelligent person was apparently unable to distinguish between religious exaltation and sexual passion…

One has to decide: either Jeanne’s mission was propaganda only, aimed at the population and army in order to unite people for a clearly outlined political goal; or it was not propaganda at all, which means Jeanne REALLY experienced her religious ecstasy. There is also a third hypothetical possibility, namely that Jeanne was CLEARLY under the influence of a religious experience and was therefore used for political expediency by others. If she had the religious experience – and the Author does not seem to question it – then she MUST have been able to distinguish it from carnal desires.

It is therefore a pity that Walter Rost did not consult even ONE book or article dealing with the phenomena of religious experiences, albeit he could have found a lot of such literature in local diocesan libraries…

If we assume that the religious exaltation indeed took place, then it makes sense to consider the main differences between these two passions:

1. Source of inspiration (equal to object of reference) – and it is already here, at the very beginning, that the person affected knows where the inspiration came from and what caused it

2. Duration – shorter in sexual passion and much longer in religious exaltation, where it can take even whole months without a break – the only breaks being the time of sleep – and sometimes not even then, as the human mind operates even while we sleep

3. Scope and strength of impact on the individual concerned and his/her life and future decisions. After all we are talking here about an impact which changed Jeanne’s life to the effect that she started regular military exercises, lasting whole years, in order to prepare herself for her military mission, and once she started her service in war, she excelled constantly when it comes to energy, speed, perseverance and iron will.

On page 177, in order to stress his conviction of Jeanne’s “sexual experience”, he recalls that her religious experiences had “bodily” character: she “kissed”, “embraced” the celestial beings (Catherine and Margaret), she saw them with her eyes, she “breathed their celestial fragrance”, and she “heard” them and felt their “bodily warmth”.

My question would be: who, among mystics, does not use their receptors and to whom among them does the experience not bring physical comfort? If the person, like Padre Pio for instances, happened to be a stigmatist, is it because his open wounds are a “psychogenic orgasm”?

In my personal opinion, the author led himself into a trap of mistakes. Let us look at the following section of his argument:

“She experiences the high pleasures “often”, “not a single day goes by that she could not hear the Voice”, they appear “more often than she can say”, “in the morning, at noon and in the night”. The masculine girl “needs” these experiences”.

First and foremost, she did not experience everything simultaneously. Sometimes she “saw” the appearances, sometimes she only “heard” them. Besides, when she “heard”, we do not know what the “hearing” was like: whether she always “heard” physically or internally (“locutions”).

The author’s second mistake is that he quotes the frequency of such manifestations as an “evidence” of Jeanne’s “sexual experience”. Please note what we have already stated above: sexual ecstasies last for a very short while. If Jeanne experienced her phenomena on a daily basis, “more often than she can say”, it would tell us that what she experienced was a prolonged religious experience, as such can go on for months or even years. Keep in mind, that while she was being tried and judged in Rouen, she must have felt a terrible threat of being herself imprisoned – perhaps for life – or of being executed. While we greatly doubt that in such a situation sex could be the very thing obsessing her, we can most certainly imagine on the other hand that a religious experience – and indeed a great “need” of it – could have been constantly present with the prisoner…

The author’s third mistake – and indeed a telling one – is his interpetation of the term “great bliss” used by Jeanne to describe her phenomena (“magnum gaudium”, as it is recorded in the Latin text, which the author translated into German as “große Wonne”). He quotes the fact that the Romans used to understand “gaudium” also as “arousal during sex pleasure” (“Erregung beim Liebesgenuß”). It is of course true, as the Latin “gaudium“, just like the English “bliss“ or “joy“, the German “Wonne“ or Polish “rozkosz“ has many meanings, related to both psychical and carnal matters. We suppose that this mistake, the simplest of the three the author made, might have been the crucial one. As to both the sexual and religious experiences the term “bliss” might be used in its descriptive meaning (just like “exaltation” or “ecstasy”). Many authors will confuse two completely different experiences simply because one and the same term might be used to describe them.

Our lengthy explanations here will of course not determine whether Jeanne was or was not homosexual. And it is not even our intention to do so. We are simply explaining that the author made a simple error (and a very frequent one in literature generally) in his effort to describe everything in a “Freudian” way and while doing so, he reached for evidence that does not prove – and cannot prove – anything in this matter at all.

But let us move on.

“To the list of symptoms of testicular feminization, according to Hauser (G.A. Hauser: C. Overzier. “Intersexualität”, 1961, p. 261-282), belong not only these which manifest themselves physically. The syndrome pervades much more the psycho-physical entirety of the individual concerned; it forms the human as a bodily-psychically-spiritual person (“es prägt den Menschen als leiblich-seelisch-geistige Person”), so that certain typical characteristics are formed in the area of conscience and will. The gonadal male intersexes show generally positive traits of intelligence, consistency in pursuing a goal and resilience” (p. 179).

And then the Author gives examples in the next chapter “Jeanne d’Arc war ein intelligentes Bauernmädchen“ (“Jeanne d’Arc was an intelligent peasant girl”). As intelligence he defines “a complex of abilities which enables the solution of concrete and abstract problems in order to manage new requirements and situations” (“Komplex von Fähigkeiten, der die Lösung konkreter und abstrakter Probleme und damit die Bewältigung neuer Anforderungen und Situationen ermöglicht“)

The Author believes (p. 180) that J.d’A. was of peasant origin:

“Jeanne d’Arc was a maid from the country and, in spite of all assertions from the d’Arc descendants, of low birth” (“Jeanne d’Arc war ein Mädchen vom Lande und trotz aller Behauptungen der d’Arcschen Deszendenz von niederer Herkunft“)

He believes, however, that she might have not been illiterate, “that she could read and write, but not fluently“ (“daß sie lesen und schreiben konnte, aber nicht fließend“ – p. 181)

The Author accepts mostly the official story. However, he also believes that J.d’A. was preparing for her future military mission from the time of her 13th year:

“The Maid was completely convinced of her Mission from the beginning, i.e. since her thirteenth year, and she was preparing herself throughout four long years and more and more consistently in order to grow bodily for her future challenges. Jeanne exercised in military trade, first of all in horse-riding“ (p. 193)

On the same page (193) he quotes G.A. Hauser, according to whom “Zielstrebigkeit“ (“consistency in pursuing a goal“) is one of the manifest psychical symptoms of testicular feminization.

As for “Belastbarkeit“ (“resilience“), the other manifest characteristic of the syndrome, he quotes research which shows that metabolism of a human who rides a horse (when the horse behaves calmly) rises by 50% if the person is a good rider, but if not so well trained, it can rise to 172%. In a trot it would be 339%, while in a gallop even 672%.

So, the author’s conclusion (p. 203) is that a weak young maid would never have been able to do anything like this, even for a limited time. Besides – and this seems really important – the above numbers are those for a MODERN rider, not one in a FULL armour!

“Joan was, during her self-chosen war-service, so enduring also because she prepared herself well for the burdens which lay ahead as a fighting knight. So she also exercised with the lance before leaving for the King“ (p. 207). This means that she must have started her preparations early in her life.

When and where did Jeanne d’Arc have her first “vision“?

According to the “Journal du siège“ she had it on a pasture where she spent her time “running and jumping“ (“courant et saillant“ – Qu IV, 118) but according to a different document she had it while “sewing and spinning“ (Qu IV, 118 – “cousant et filant“). It looks like the author “voted“ for the FIRST of the two options… (p. 223)

On pages 219-225 the author questions Hauser’s conviction that women with testicular feminization generally behave in a womanly fashion: “Gesamtverhalten meist weiblichˮ (“general behaviour mostly feminine“). The author however (i.e. Walter Rost) would have this conclusion, in the case of Jeanne, replaced with “Gesamtverhalten meist männlichˮ (“general behaviour mostly masculine”) – which would make Jeanne an exception.

When the judges asked Jeanne “if she would like to be a man”, she said she had already answered this question before. Walter Rost’s comment to this was: “Whoever has eyes to see and ears to hear, can easily give himself the answer” (p. 224).

On page 233 we find this elaboration of Jeanne’s will power: one of the reasons for which Jeanne d’Arc became very soon isolated among the men (nobles and military) was that they “were confronted by a will of achievement which went far beyond the usual level. In their midst a person appeared whose potential of energy threatened to blow up the framework of the existing relations because it acted in accordance with principles that literally were not of this world. Joan’s approach contradicted all practices. It also brought everyone who was not anxious to do the same into disrepute. Her inborn drive to do her utmost must have shamed even efficient men. One had the impression that the Pucelle wanted to sideline everyone else.”

Here one has to consider the practice of decision-making at that time. Almost all decisions, including those at the royal court, were taken by collectives, not simply by individuals. The same was the case in the Church where the popes had to rely on councils. And of course this was also the case with the inquisitorial trials of which the one in Rouen between 9 January and 30 May 1431 is an obvious example.

Set against such a background, the Pucelle was acting almost always in a different way.

“The life-view of the Pucelle differs in almost all aspects from the corporation-bound view of reality of her era” (p. 242)

Even her God is different from what one could expect (p. 243):

“There is no unio mystica, no marriage of her soul with God. He is also not her ‘Neighbour’, as some time later the neo-Romanticists understood him. Just the opposite. The Maid experiences God as the elevated, distant, powerful Lord of the world to whom the human cannot feel to be close to. (…) Joan’s God does not offer any warm support full of comfort. God is not the “loving” God, not full of mercy, Helper and Beatifier, but a God-King who wields strong power. He is the Unattainable; from him there are no contacts. He does not speak to the Pucelle personally. He gives his revelations through the mouths of the Archangel and Saints who are in his Paradise. He uses their “voices” to address the one listening constantly. As often as Joan receives God’s commands, she never hears the Lord himself…”

“The image of the world which can be recognized from her pronouncements is in the literal sense theocratic (…) In Joan’s banner he (God) is shown visually: God the Father in his Glory, who holds the terrestrial globe in his hands as the sign that humanity and all creatures depend on his will. Two kneeling, praying Angels show themselves as models as we are all on Earth ‘to love God, to serve him and through this to come to Heaven’”(p. 243-244)

Except for God, there seems to be no authority for Jeanne d’Arc. On the day on which Charles VII was anointed and crowned in Rheims, Jeanne had sent a letter to the Duke of Burgundy, Philip the Good. In it Jeanne stated, among other things:

“Jeanne the Maid requests of you, in the name of the King of Heaven, my rightful and sovereign Lord, that the King of France and yourself should make a good, firm and lasting peace…”

The author reminds us of what Pope Pius II wrote about Jeanne and her attitude:

“I have come to you, royal blood, at God’s command, not through my own counsel. He commanded that you follow me. If you obey, I will give you your territory back. I am not making empty promises. If you believe in God, then believe in me too.”

Also Jacques Gelu, the Archbishop of Embrun, in his “Treaty” of May 1429, supports Jeanne’s claim and says that God’s messenger “must not be opposed in any way but Charles must obey her unconditionally”.

And one poem puts it in a very simple fashion:
“Always be ready to obey your orders” (“Esto suis jussis semper parere paratus”) (p. 246)

We are also reminded of the story from “Breviarium historiale” about the “gift” for which Jeanne was supposed to ask Charles VII, and which we have elaborated on here:

Jeanne saw herself not only as a medium between the King and God but also between the clergy and God. The author gives examples of this on pages 256 – 270.

“The presumption that, in Jeanne d’Arc as a case of testicular feminization, a strongly pronounced protagonist’s urge is recognizable has been confirmed. It is clear, from the described position that she was unable to fit into the social fabric of the collective leadership. She was at all times at a distance to authority: to the authority of her father in the family, to the authority of the holders of power of command in the army, to the authority of the king, and finally to the authority of the administrators of ecclesiastical jurisdiction. To the Pucelle it was nonsensical to attend council meetings where a solution which she could not approve was discussed and adopted.” (p. 275)

In order to sum up Walter Rost’s book, we will say the following:

The author was unable to provide a proof to support his hypothesis on Jeanne’s “pseudohermaphroditismus masculinus internus”. Perhaps we will never know if she had the syndrome at all. And generally it exists in 1 woman in 20 thousand, which means that in France of the time of Joan of Arc there could have been no more than two hundred and several dozens such women. However, after we have ourselves looked at the available historical evidence and compared Rost’s book with what is nowadays known about the syndrome, we must admit that Walter Rost’s reasoning is indeed compelling. We can no longer dismiss his hypothesis lightly.

Much weaker, on the other hand, is his argument in favour of Jeanne’s homophilia. We noted of course that he did not put much stress on it at all and generally it was only mentioned as a kind of a “side-note” to his main point of interest. Whatever he wrote about it, we feel capable of dismissing his claim in this matter easily. Especially since within the group of women affected by the AIS syndrome there is statistically little chance for homophilia. It means that altogether up to 25% of women with the syndrome have a problem with identification with their gender. But this is true mostly among those affected with the incomplete, partial syndrome (PAIS) while those with its complete form (CAIS), as with Jeanne (according to the author), hardly ever find problem with such identification.

We found the author’s remarks on Jeanne’s body-build interesting and his conclusions convincing – and we have already emphasized this in this article.

Not very convincing is the author’s easiness – if not even naivety – with which he accepts the official story of Jeanne’s origin and age. Especially in regard to her age his stance might even raise eyebrows, since he studied the official minutes of the “Procès de Condamnation” of 1431, in which Jeanne expressed herself on her age not just once but four times (on 21st, 22nd, 24th and 27th February), the conclusion being that in 1431 she was not 19 but at least 23…
But this is only a minor mistake on the author’s part, given that the main topic of his book was completely different.

No book ever written on any subject is the “ultimate” or “definite” one.

Whoever is seriously interested in studying the story of life of Jeanne d’Arc should carefully study this book too. It has not lost any value over the 32 years since it was first published in Germany.

Książka Waltera Rosta o Joannie d’Arc

“Die männliche Jungfrau.
Das Geheimnis der Johanna von Orleans”
Rowohlt Verlag GmbH, Reinbek bei Hamburg, 1983;
ISBN 3 498 05700 6

“Współcześni wiedzieli: Jeanne d’Arc jest kobietą””Lecz zachowywała się jak mężczyzna”.

Są to tytuły dwóch rozdziałów z pierwszej części książki. Autorem jest niemiecki romanista, historyk i pedagogik, urodzony w 1911 roku we Freibergu w Erzgebirge (po polsku:  w Górach Kruszcowych), wykształcony w Münster, Hamburgu i Paryżu. Po II Wojnie pracował jako bibliotekarz klasztorny, następnie był Oberstudienratem i w końcu został docentem. Prowadził on intensywne badania nad Joanną d’Arc i jej epoką od roku 1975. Książka ta jest wynikiem owych badań. Jednak bezpośredni impuls do napisania tej książki nadszedł w r. 1981 po tym, gdy amerykański endokrynolog Robert B. Greenblatt opublikował, w sierpniu 1981, swój artykuł „Jeanne d’Arc – Syndrome of Feminizing Testes“ („Jeanne d’Arc – Syndrom zespołu feminizujących jąder“) w „British Journal of Sexual Medicine“. Autor skrytykował dzieło Greenblatta w niektórych aspektach, tym niemniej uznał on je za interesujące. W istocie Walter Rost musiał być naprawdę pod wrażeniem tego krótkiego artykułu, skoro zdecydował się on na włączenie jego pełnego tekstu – i to zarówno w angielskim oryginale jak i niemieckim tłumaczeniu – jako załącznika we własnej książce.

Walter Rost podkreśla (na str. 9), że on sam, samodzielnie badał również ten temat:

„Jak pokazuje historia nauk, zdarza się, że jakiś problem w jakimś sensie wisi w powietrzu i że, w bardzo oddalonych miejscach, podejmowane jest jego rozwiązanie, gdy jeden badacz nie wie nic o drugim. Tak więc ja również zajmowałem się, przez okres około ośmiu lat – z dłuższymi przerwami – tą samą hipotezą co Robert B. Greenblatt. Na podstawie dogłębnych studiów źródeł średniowiecznych doszedłem, jako historyk, do tego samego wyniku co Greenblatt jako naukowiec. Różnię się od niego jedynie tym, że pragnąłem wyjaśnić w szczegółach to, co mój „poprzednik“ przedstawił w formie śmiałego szkicu.“

Odnotowuje on, że artykuł Greenblatta spotkał się z rozmaitymi reakcjami w owym czasie i cytuje niektóre z nich. Tak więc na przykład AFP we Francji nadało swej informacji tytuł „Joanna d’Arc miała być mężczyzną“ („Jeanne d’Arc aurait été un homme“); gazeta BZ w Berlinie skomentowała: „Święta Joanna była mężczyzną“ („Die Heilige Johanna war ein Mann“); „Observer“ zapytał: „Czy Joanna d’Arc naprawdę była mężczyzną?“ („Was Joan of Arc really a man?“), podczas gdy BILD-Zeitung spytał po prostu: „Pan Jeanne d’Arc?“ („Herr Jeanne d’Arc?“).

Najgłośniejsze i najbardziej wrogie komentarze nadeszły od ludzi, których Walter Rost nazywa „Johannistami“ („Johannisten“). Kierowniczka „Centre Jeanne d’Arc“ w Orleanie, Régine Pernoud, cytowana jest w swej opinii odnośnie twierdzenia Greenblatta o  skłonności Joanny do noszenia męskiego odzienia jako o transwestytyzmie. Zwróciła się ona, w roku 1982, do kobiet noszących dżinsy w ten oto sposób:

„…według tego, co czytamy u tego starego maniaka, nie ma wątpliwości, że dotknięte jesteście feminizacją jąder. Dajcie się zbadać i leczyć zanim będzie za późno na kontynuację rodzaju ludzkiego“ („…à lire le vieux maniaque en question, c’est indubitablement que vous êtes atteintes de féminisation testiculaire, faites-vous examiner et soigner avant qu’il ne soit pas trop tard pour la perpétuation de l’espece humaine“).

Książka Waltera Rosta jest oczywiście obszerniejsza niż jakikolwiek artykuł. Liczy w sumie 316 stron, łącznie z przypisami, spisem treści, indeksem i listą ilustracji. Sam tekst Rosta liczy 273 strony. Poniższy tekst stanowi jego skrótowe zaprezentowanie. Dla łatwiejszego czytania utrzymaliśmy relacjonowanie książki tekstem czarnym, nasze własne doń uwagi posiadają czcionkę czerwoną.

Tak więc kim była Joanna d’Arc?

Została kilkakrotnie zbadana fizycznie, więc jakakolwiek pomyłka odnośnie jej płci byłaby wykluczona – przynajmniej jeśli chodzi o jej wygląd zewnętrzny…

Autor spogląda najpierw na “aspekt genetyczny”:  “Interseksualizm jest ‘stanem nieprawidłowego zróżnicowania wewnętrznych i zewnętrznych genitaliów’”
“Osoby ze szkieletową rozbieżnością między cytogenetycznym męskim ‘wewnętrznym’ rezultatem a czysto żeńskim piętnem pierwszo- i drugorządnych ‘zewnętrznych’ organów płciowych są męskimi hermaphrodytami o żeńskim fenotypie. Mamy tu do czynienia z ‘kobietą’, która, według  palety chromosomów i gruczołów płciowych, jest mężczyzną. Jak wiadomo, syndrome ten ma nazwę ‘pseudohermafrodytyzm’ or ‘zespół feminizujących jąder’ (‘pseudohermaphroditismus masculinus internus’). Dana osoba jest ‘męskim pseudohermafrodytą o wyglądzie kobiety”.

To też, według Autora, jest powodem, dla którego Jeanne nie menstruowała (cytuje on zeznanie Jeana d’Aulon z procesu rehabilitacyjnego).

Obecnie “zespół feminizujących jąder” jest zazwyczaj znany jako “zespół niewrażliwości na androgeny” (“androgen insensivity syndrome”, w skrócie AIS), który może być albo “niekompletnym AIS” (“partial AIS” lub PAIS) albo “kompletnym AIS” (“complete AIS” lub CAIS). Różnica między nimi polega na tym, że w przypadku niekompletnego AIS ludzie posiadają “rozmaitą liczbę cech męskich”, podczas gdy w przypadku kompletnego AIS rezultatem jest całkowity fenotyp żeński, o którym pisze Autor. Definicję można znaleźć tutaj , natomiast studium przypadku jest tutaj

Jak Joanna wyglądała?

“Ma się odczucie, jakby się wspominało te sportsmenki, które w zawodach międzynarodowych ostatnich dziesięcioleci wyróżniały się rezultatami, których kobieta normalnie nie jest w stanie osiągnąć. Od lat trzydziestych media często informowały o kobiecych lekkoatletkach, które swoimi rozmiarami i zdolnościami sportowymi często dorównywały bardziej swym męskim kolegom”. Następnie podawane są przykłady (p. 44-45)

“…bardziej muskularne sportsmenki są zazwyczaj niższe i krępe, podczas gdy wśród reprezentantek żeńskiej domeny przeważają kobiety wyższe oraz szczuplejsze.” (p.45)

Bardziej krępa sportsmenka miałaby większe powodzenie w rzucie oszczepem, rzucie dyskiem itd. Z drugiej strony róślejsze, mniej masywne “żeńskie” sportsmenki posiadają dłuższe kończyny i bardziej ‘męską’ miednicę. Są dobre w sprincie i skokach. Joanna d’Arc, według źródeł pisanych, była kobietą typu sprinterki, “gdy tylko był alarm, była najszybsza i pierwsza” (Qu IV, 248: “elle estoit la plus diligente et premiere”).
Podczas walki o Tourelles w Orleanie, ona “była pierwszą, która przystawiła drabinę” (Ti I, 79, 231: “ipsa fuit prima quae posuit scalam in altum”).

W innej zaś sytuacji w Orleanie:
“Więc Anglicy podnieśli wielki okrzyk nad uciekającymi Francuzami i uczynili wypad z wielką siłą. Chcieli ścigać Dziewicę, jednocześnie krzycząc na nią i obrzucając ją wyzwiskami.  Lecz oto nagle zawróciła. Choć niewielu mężów przy niej było, pokazała swym  wrogom twarz i maszerowała długimi krokami i z rozwiniętym sztandarem ku Anglikom”. (Qu IV, 226: “Alors Anglois levèrent grand hue sur les François, et issirent á puissance pour poursuivre la Pucelle, crians grans cris après elle, et luy disans paroles diffamables; et tout soudain elle tourna contre eux, et tant peu qu’elle eut de gens, elle leur fist visage, et marcha contre les Anglois à grans pas et à estendart desploye”).

Autor komentuje dalej (p.48): “Nie było rzeczą trudną dla prącej do walki wysokiej Dziewicy prześciganie mniej sprawnych biegaczy”. Wyraża swe przekonanie co do wzrostu i długich nóg Joanny stwierdzając, że podczas gdy większość jeźdźców potrzebowała albo względnie wysokich kamieni albo też specjalnych stopni drewnianych, by dosiadać koni, to znowuż on Dziewica, gdy miała wsiadać na konia w Poitiers, prowadziła go do małego kamienia, który był “na rogu Rue St Etienne” (Qu IV, 537: “une petite Pierre… où elle print avantage pour monter sur son cheval…”).
Kamień ten został stamtąd zabrany w roku 1823, a jego fragmenty mogą być oglądane w muzeum w Poitiers. Gdyby kończyny Joanny były podobnej długości jak zazwyczaj u kobiet, to musiałaby ona znaleźć wyższy obiekt dla dosiadania konia.

A zatem, w skrócie: była ona wyższa niż kobiety zazwyczaj były oraz raczej szczupłej budowy ciała, z mniejszą miednicą, z długimi nogami i ramionami.

W którym to wypadku, gdy spoglądamy na powyższą ilustrację (pożyczoną przez nas z internetu), spodziewalibyśmy się, że Jeanne reprezentowała typ pierwszy po lewej.

Jej cierpienie

Będą c kobietą J.d’A. szabko zaczęła odczuwać dyskomfort regularnej jazdy konnej w PEŁNEJ zbroi na wysokim siodle, które wykonane było z drewna z warstwami materiału i skóry. Strzemiona były umieszczone z przodu takich siodeł, nie pośrodku, i były one także znacznie dłuższe. W rezultacie jeździec miał swe nogi wyciągnięte do przodu, jak na poniższych ilustracjach. Ostatnia z nich (na dole po prawej) przedstawia Joannę d’Arc wyganiającą prostytutki z obozu wojskowego. Taka pozycja jeździecka dawała niewielkie szanse na stawanie w strzemionach.

Tak jak nogi były wyprostowane, musiały one także być wyciągnięte na boki, to znaczy jeździec musiał trzymać je rozkroczone. Wystarczy spojrzeć na te dwa pomniki Joanny d’Arc, jeden w Reims, drugi w Melbourne, by dostrzec jak dalece jej nogi musiały być rozkroczone. To była wyjątkowo niedogodna pozycja jeździecka dla kobiety.

Jej genitalia stały się nabrzmiałe i obolałe i cierpienie to nie ustało po tym, gdy dostała sią do niewoli. Autor jest nawet przekonany, że stało się ono nawet poważniejsze w związku z brakiem kwalifikowanej opieki medycznej oraz ze względu na fakt, że była więziona w niezbyt higienicznych warunkach. W istocie oszczędzimy naszym Czytelnikom oglądanie tutaj wszystkich tych okropnych fotografii, które można znaleźć na medycznych stronach w sieci, a które pokazują jak de facto te ograny kobiece mogą zostać uszkodzone na skutek intensywnej jazdy konnej w podobnych warunkach.

Dopiero w lutym 1431 (1430) biskup Cauchon zwrócił się z prośbą do Wydziału Medycznego Uniwersytetu Paryskiego o przysłanie wykwalifikowanego lekarza do zbadania Jeanne. Lekarz ten nazywał się Guillaume de la Chambre jr. (który był rówieśnikiem Jeanne, jako że urodził się w roku 1408). Raporty tego lekarza, zarówno z roku 1431 jak i 1456, wskazują, że J.d’A. ciężko z tego powodu cierpiała. Zbadał ją między innymi “in renibus” (od “Rēnes”, który to termin obecnie tłumaczy się jako “nerki”, jednak wówczas termin ten obejmował także jądra, zarówno męskie jak i żeńskie). Stwierdził, że były one “ogromnie nabrzmiałe”. Według de la Chambre, jej choroba była typową “chorobą zagęszczenia” (“casus compressorum morborum”, niemiecki termin: “Kompressionskrankheit”).

Cierpienie to ujawniło się najwyraźniej już podczas 600-kilometrowej długiej podróży z Vaucouleurs do Chinon (s. 121 – jak leczyć podobne “rany”, z “Regimina sanitatis” Adama de Cremona).

Jeśli J.d’A. była  “verschlossene Frau” (”kobietą zamkniętą”), toteż jakakolwiek próba zgwałcenia jej w więzieniu musiałaby zakończyć się beznadziejnym niepowodzeniem. Ale oznaczałoby to również, że – jak Autor to ujmuje – jakakolwiek ciąża byłaby możliwa tylko, “gdyby ‘Duch Święty’ uczynił ją możliwą poprzez ‘cud’” (s.123: “…wenn der ‘Heilige Geist’ es durch ein ‘Wunder’ bewirkte”). Była ona zatem, wg Autora: “zgwałcona i nie zgwałcona; dziewica, a jednak nie dziewica” (s. 126).

W naszym przekonaniu, jeśli ona RZECZYWIŚCIE tak dalece cierpiała i jej organy płciowe były “ogromnie nabrzmiałe” jak G. de la Chambre informuje, to musiały one wyglądać na bardzo chore nawet na pierwszy rzut oka, najpewniej także zaczerwienione. W którym to wypadku, nawet jeśli Anglicy zdołali rozebrać ją przy użyciu siły, natychmiast zrezygnowaliby z jakiegokolwiek zamiaru gwałtu, do którego zostaliby zniechęceni jej wyglądem, przerażeni możliwością ‘infekcji’ lub ‘zakażenia’ przez “czarownicę”…

Strona 127: “Interseks z pierwotnym brakiem miesiączki, szczątkową pochwą i męskimi gonadami należy jednakże, na przykład, również do kategorii zespołu feminizacji jąder, jeśli badana pacjentką nie osiąga średniego wzrostu 173 cm” (“Ein Intersex mit primärer Amenorrhöe, rudimentärer Scheide und männlichen Gonaden gehört aber zum Beispiel auch dann noch zur Kategorie der testikulären Feminisierung, wenn die zu untersuchende Patientin etwa die Durchschnittgröβe von 173 cm nicht erreicht“).

Autor następnie kontynuuje rozwijanie swych poglądów na Joannę jako wysoką kobietę. Przytacza przykład figury wysokiej J.d’A. w kościele St Riquier. Kościół ten został zbudowany w roku 1511. A oto opis owej figury:
“Trzyma ona złamaną kopię w prawej dłoni. Lewe ramię jest odłamane. Jest ona wysoka i ma ładne kształty ,ma piękną twarz, oczy jej zdają się opuszczone i wyrażają pewien smutek”.

Miejscowi zwykli mówić: “Jeśli chcecie stworzyć podobiznę Dziewicy Joanny, idźcie do kościoła St Riquier i popatrzcie na tę wysoką Dziewicę z kopią!”

Autor wspiera swój pogląd na wzrost Joanny także argumentem stosunku jaki powinien istnieć między wzrostem jeźdźca a rozmiarami jego konia. Pisze on między innymi: “Francuscy kawalerzyści, którzy teraz są w podeszłym wieku, pamiętają, że w pułkach kawalerii, wciąż jeszcze w pierwszej połowie tego wieku  (było to pisane w roku 1983), ‘dla względów estetyki i jednolitości wyglądu’, troszczono się o zachowanie satysfakcjonujących proporcji między rozmiarami konia i jeźdźca. W ciężkiej jeździe francuskiej wymagany był wzrost co najmniej 1,76 m (…) i było rzeczą normalną, że jeździec harmonizował z koniem”.

Dlatego też Autor zdecydował się posłużyć się regułą, że koń powinien być “…punktem wyjścia dla rozważań, które, poprzez cały szereg pewnych źródeł, wspierają przekonanie, że wzrost Joanny był zdecydowanie powyżej przeciętnego wzrostu kobiet”.

Cytuje on więc Mathieu Thomassin, zaufanego Karola VII. Thomassin odnotował, że po tym jak Jeanne była słownie obrażana przez Anglików w Orleanie, “dobrze uzbrojona i wyposażona, wsiadła na dużego konia”.
Najwyraźniej musiała ona “harmonizować” ze swymi końmi. Guy i André de Laval napisali 8 czerwcy 1429 do swej matki i babki. W liście tym czytamy: “…i  widziałem ją wsiadającą na konia, w pełnej, połyskującej zbroi, jedynie z odkrytą głową, z małym toporem wojskowym w dłoni. Wsiadła ona na dużego konia wojskowego”.

Co do wzrostu Joanny, Adrien Harmand w swej książce (“Jeanne d’Arc, ses costumes, son armure”, Paris 1929) przyjął, jako punkt wyjścia dla swej konkluzji, długość tuniki, która, jak obliczył, mogłaby zostać uszyta z materiału zakupionego przez Karola Orleańskiego na ubrania Joanny. Jako że tunika ta miałaby 85 cm długości (od ramienia do kolana), wyciągnął on wniosek, że “dobrze i proporcjonalnie zbudowana” kobieta miałaby od 1,57 m do1,59 m wzrostu. Gdyby taka tunika miała być uszyta dla mnie, miałaby długość 104 cm. Mam 1,87 m wzrostu. Ludzie mają rozmaite typy ciał, niektórzy są wysocy i szczupli, inni niscy i krępi. Możemy jednak znaleźć osoby zbudowane proporcjonalnie w każdej z tych grup. Osobiście w tym celu dokonałem pomiaru kilku kobiet jako porównania. Wniosek z tych pomiarów był taki, że aby kobieta nosiła 80-centymetrową tunikę sięgającą do kolan, to musiałaby mieć pomiędzy 1,54m a nieco powyżej 1,60m wzrostu. I jeśli tunika posiadała obszycie z futra lub frędzli – a obszycie takie mogło mieć od 5 do 10 cm szerokości – to wzrost Joanny wynosiłby gdzieś pomiędzy 1,59m a 1,70m.

Będąc wysoką, musiała też być szczupła. Nie jest pamiętana jako jedząca zbyt wiele. Z całą pewnością nie cierpiała na “anoreksję”, gdyż ta choroba wyczerpuje organizm. Ale najwyraźniej dobrze wyglądała i miała szczupłą sylwetkę, gdyż taka sylwetka była uważana, w Wiekach Średnich za “elegancką”.

Wrażenie jakie robiła, było następujące: “pour ung fier prince contée, non pas pour simple bergière” (“niczym dumny książę, a nie jak prosta pasterka – Qu V, 48) (p. 145).

"niczym dumny książę..."

Autor konkluduje:

“Jak widzimy, nie kosztuje wiele wysiłku skompletowanie listy symptomów obejmujących syndrom zespołu feminizacji jąder. Dziewica spełnia warunki w istotnych punktach. Jest wyższa niż kobiety zazwyczaj, posiada figurę bez zarzutu. Jest szczupła, ma ładną twarz, nawet jeśli bez atrakcyjnego wdzięku.” (s. 150).

Jeanne posiadała silną skłonność do powtarzania się w mowie, mianowicie do tego, co Niemcy określają “Doppelnennung”, czyli “podwójne-repetycje”. Na przykład:

“Batard, Batard, w imię Boga rozkazuję ci…”
“Gladale, Glasdale, poddaj się, poddaj się Królowi Niebios!”
“Przyjaciele, przyjaciele, naprzód, naprzód!”
“Ruszaj, ruszaj!”
“Ha! Mój sztandar, mój sztandar!”

“Rouen, Rouen, czy tutaj umrę?”

Autor uważa, że ten fakt stałego powtarzania się mógł być wynikiem jej typowo kobiecego głosu, który nie był “durchdringend” (“przenikliwy”). W jego opinii mogła ona sądzić, że siła jej głosu nie była zbyt wielka, stąd też mogła czuć się zmuszona do powtarzania się  – podświadomie lub świadomie…

“Motywacją do używania podwójnych powtórek i rozkazów leży prawdopodobnie w niskim mniemaniu Joanny o jej zbyt miękkim, zbyt damskim głosie. Szczególnie w sytuacjach w walce instynktywnie umieszcza ona drugi okrzyk popierwszym, by zapewnić sobie posłuch” (s. 160).

Według Autora, Jeanne miała skłonności homoseksualne:

“Miałaby ona inklinacje do homofilii, gdy,w korekcie swego programu genetycznego, poszukiwała spełnienia poprzez mężczyzn. Gdy łączyła się ona z obiema świętymi kobietami (św. Katarzyną i św. Magorzatą), wskazywała ona, że doświadczała ich wewnętrznej płci odpowiednio ‘naturalnie’ – by nie rzec: zdrowo. Rygorystyczna wstrzemięźliwość ‘w myśli i w uczynkach’ prowadziła do podświadomego, lecz niezwykle silnego pożądliwego partnerstwa” (s. 176-177)

Wnioskuje on na stronie 178:

“Sądzę,  że termin “orgasm psychogeniczny” właściwie określa stan owej wewnętrznie męskiej Virgo. Jeanne d’Arc ‘nie uczyniła i nie powiedziała niczego w kobiecy sposób” – czytamy w “Chronica Petri”. Jej skrajna, ekstatyczna dyspozycja  wyłoniłaby się w związku z tym z doświadczenia męskiego orgazmu”

Autor, jak zauważymy to poniżej, uważa Jeanne za bardzo inteligentną osobę. Pogląd ten prezentuje on kilkakrotnie w swej książce. A jednak, wydaje się, że z drugiej strony uważa on ją także za osobę “tępą”: jasno daje do zrozumienia, że ta inteligentna osoba była najwyraźniej niezdolna do rozróżnienia pomiędzy religijną egzaltacją a seksualną pasją…

Trzeba się zdecydować: albo misja Jeanne była jedynie propagandą, wymierzoną w populację i armię, by zjednoczyć ludzi dla jasno nakreślonego celu politycznego; albo nie była to w ogóle propaganda, co oznacza, że Jeanne ISTOTNIE doświadczyła swej ekstazy religijnej. Jest też trzecia hipotetyczna możliwość, mianowicie, że Jeanne była EWIDENTNIE pod wpływem doświadczenia religijnego i z tego powodu została wykorzystana przez innych dla celów politycznych.
Tak czy owak, jeśli miała ona doświadczenie religijne – a Autor nie wydaje się tego kwestionować – to wobec tego MUSIAŁA być zdolna do odróżnienia go od pragnień cielesnych.

Dlatego też szkoda, że Walter Rost nie zapoznał się z bodaj JEDNĄ książką lub artykułem dotyczącym fenomenu doświadczeń religijnych, choć mógł on znaleźć sporo takiej literatury w lokalnych bibliotekach diecezjalnych…

Jeśli założymy, że egzaltacja religijna istotnie miała miejsce, to wówczas ma sens wzięcie pod uwagę głównych różnic pomiędzy obiema tymi pasjami:

1. źródło inspiracji (będące jednocześnie punktem odniesienia) – i to tu już, na samym początku dana osoba wie skąd nadeszła inspiracja i co ją spowodowało

2. czasokres – krótki dla egzaltacji seksualnej, w przeciwieństwie do egzaltacji religijnej, która może trwać nawet szereg miesięcy bez przerwy – jedyne przerwy stanowiłby czas snu – a i to nie zawsze, gdyż ludki umysł dalej pracuje, nawet wtedy, gdy śpimy

3. zakres oraz siła oddziaływania na daną osobę i jej przyszłe decyzje. W końcu mówimy tu o oddziałaniu, które zmieniło życie Joanny do tego stopnia, że rozpoczęła ona regularne świczenia wojskowe, trwające całe lata, by przygotować się do misji wojskowej, a gdy już raz rozpoczęła ona swą służbę na wojnie, wyróżniała sił ona stale, gdy chodziło o energię, szybkość, wytrwałość i żelazną wolę.

Na stronie 177, aby podkreślić swe przekonanie o „seksualnych przeżyciach” Joanny, przypomina, że jej doświadczenia miały „cielesny” charakter: ona „całowała”, „obejmowała” owe „istoty niebieskie” (Katarzynę i Małgorzatę), widziała je na własne oczy, „wdychała ich niebiański zapach”, „słyszała” je i odczuwała ich „cielesne ciepło”.

Moje pytanie brzmi: kto spośród mistyków nie używa swych receptorów i komu spośród nich ich doświadczenie nie przynosi fizycznego komfortu? Jeśli taka osoba, jak Padre Pio na przykład, okazuje się stygmatykiem, to czy jest tak dlatego, że jego otwarte rany stanowią „psychogeniczny orgazm”?

W mojej osobistej opinii Autor sam siebie wprowadził w pułapkę pomyłek. Spójrzmy na następujący fragment jego argumentacji:

„Doświadcza ona wielkich odczuć radości „często”, „ani jeden dzień nie mija, by nie słyszała ona Głosu”, pojawiają się one „częściej niż może ona powiedzieć”, „rano, w południe i w nocy”. Męska dziewica „potrzebuje” tych doświadczeń”.

Przede wszystkim, nie doświadczała ona wszystkiego naraz, czasami “widziała” zjawy, czasami znowu “słyszała” je. Zresztą – gdy ona “słyszała”, to nie wiemy jakie to było “słyszenie”: czy zawsze “słyszała” fizycznie czy też wewnętrznie (“lokucje”).

Drugim błędem Autora jest to, że cytuje on częstotliwość takich manifestacji jako “ewidencję przeżyć seksualnych” Joanny. Proszę zwrócić uwagę na to, o czym wspomnieliśmy już powyżej: ekstazy seksualne trwają bardzo krótko. Jeżeli Joanna doświadczała swych fenomenów codzienne, „częściej niż może ona powiedzieć”, to oznacza to, że to, czego doświadczała, to wydłużona w czasie egzaltacja religijna, jako że takowa może ciągnąć się przez całe miesiące lub nawet lata. Nie zapominajmy przy tym, że gdy była ona sądzona w Rouen, musiała odczuwać ogromny strach przed zostaniem uwięzioną – może nawet na resztę życia – lub przed egzekucją. O ile niezmiernie wątpimy w to, że akurat w takiej sytuacji właśnie seks byłby tą rzeczą wywołującą jej obsesję, to z drugiej strony z całą pewnością jesteśmy w stanie wyobrazić sobie, że przeżycie religijne – i zaiste ogromna jego “potrzeba” – może być tą rzeczą, która stale towarzyszy więźniarce…

Trzecim błędem Autora – i to wiele mówiącym – jest jego interpretacja terminu “wielka radość” użytego przez Jeanne w celu opisania jej fenomenów (“magnum gaudium”, jak odnotowano w łacińskim tekście, co Autor przetłumaczył na niemiecki jako “große Wonne”). Cytuje on fakt, że Rzymianie zwykli rozumieć „gaudium“ także jako „podniecenie podczas rozkoszy miłosnej“ („Erregung beim Liebesgenuß”). To oczywiście prawda, gdyż „gaudium“, tak samo jak angielskie „bliss“ lub „joy“, niemieckie „Wonne“ czy polskie „rozkosz“, ma wiele znaczeń, odnoszących się zarówno do kwestii cielesnych lub duchowych. Przypuszczamy, że ta pomyłka, najprostsza z owych trzech popełnionych przez Autora, mogła być tą decydującą. Ponieważ termin ten może być użyty zarówno w odniesieniu do przeżyć seksualnych jak i religijnych w opisowym sensie (tak samo jak i „egzaltacja“ czy „ekstaza“), wielu autorów będzie myliło dwa najzupełniej różne doświadczenia po prostu dlatego, że jeden i ten sam termin może zostać użyty dla opisania ich.

Nasze długie wyjaśnienia oczywiście nie dowiodą tego czy Joanna była, czy nie była, homoseksualistką. I nie jest to nawet naszym zamiarem, by to czynić. My po prostu wyjaśniamy, że Autor popełnił prosty błąd (i to generalnie często spotykany w literaturze) w swym wysiłku objaśniania wszystkiego we “freudowski” sposób. I czyniąc to, sięgnął on po ewidencję, która nie dowodzi – i nie jest w stanie dowodzić – absolutnie niczego w tej materii.

Ale idźmy dalej.

“Do listy symptomów zespołu feminizacji jąder, według Hausera (G.A. Hauser: C. Overzier. “Intersexualität”, 1961, p. 261-282), należą nie tylko te,które objawiają się fizycznie. Syndrom przenika o wiele bardziej psycho-fizyczną całość danej osoby, formuje on osobę jako cieleśnie-psychicznie-duchową jednostkę (“es prägt den Menschen als leiblich-seelisch-geistige Person”), tak, że również w sferze świadomości i woli formowane są pewne cechy charakterystyczne. Gonadalni męscy interseksi posiadają generalnie pozytywne cechy inteligencji, konsekwencji i wytrwałości“ (s. 179).

Następnie Autor prezentuje przykłady w następnym rozdziale „Jeanne d’Arc war ein intelligentes Bauernmädchen“ („Jeanne d’Arc była inteligentną dziewczyną wieśniaczą”). Jako inteligencję definiuje on “zespół zdolności, który umożliwia rozwiązanie konkretnych i abstrakcyjnych problemów w celu radzenia sobie z nowymi wymaganiami i sytuacjami” (“Komplex von Fähigkeiten, der die Lösung konkreter und abstrakter Probleme und damit die Bewältigung neuer Anforderungen und Situationen ermöglicht“)

Autor uważa (s. 180), że J.d’A. była wiejskiego pochodzenia:

“Jeanne d’Arc była dziewczyną ze wsi i, wbrew wszelkim zapewnieniom ze strony potomków d’Arc, niskiego urodzenia” (“Jeanne d’Arc war ein Mädchen vom Lande und trotz aller Behauptungen der dArcschen Deszendenz von niederer Herkunft“)

Sądzi on jednak, że mogła nie być analfabetką, „że mogła czytać i pisać, chociaż nie płynnie“  („daß sie lesen und schreiben konnte, aber nicht fließend“ – s. 181)

Autor akceptuje głównie oficjalną wersję, jednak sądzi on także, że J.d’A. przygotowywała się do swej przyszłej misji wojskowej od 13 roku życia:

„Dziewica była całkowicie przekonana, od samego początku, t.j. od trzynastego roku życia, o swej Misji i przygotowywała się przez cztery długie lata coraz to bardziej konsekwentnie do swych przyszłych wyzwań również by wzrastać cieleśnie. Jeanne ćwiczyła się w rzemiośle wojennym, przede wszystkim w jeździe konnej“ (s. 193)

Na tej samej stronie (193) cytuje on G.A. Hausera, według którego „Zielstrebigkeit“ („konsekwencja w dążeniu do celu“) jest jednym z oczywistych symptomów psychicznych zespołu feminizacji jąder.

Gdy chodzi zaś o „Belastbarkeit“ („wytrzymałość“), inną cechę charakterystyczną syndromu, cytuje on badanie, które pokazuje, że metabolizm człowieka jeżdżącego konno (gdy koń zachowuje się spokojnie) wzrasta o 50% jeśli osoba jest dobrym jeźdźcem, jeśli jednak nie jest tak dobrze wyszkolona, może wzrosnąć do 172%. W kłusie byłoby to 339%, podczas gdy w galopie nawet 672%.

Tak więc wnioskiem Autora jest (s. 203), że słaba młoda dziewczyna nigdy nie byłaby w stanie dokonać czegokolwiek podobnego, nawet w ograniczonym czasie. Zresztą – i to wydaje się naprawdę istotne – powyższe liczby odnoszą się do WSPÓŁCZESNEGO jeźdźca, nie tego w PEŁNEJ zbroi!

„Joanna była podczas swej wybranej przez siebie służby wojennej tak wytrwała również dlatego, ponieważ przygotowywała się dobrze do obciążeń oczekujących walczącego rycerza. Tak więc ćwiczyła, zanim udała się do królag, również z kopią“ (s. 207). Co znaczy: musiała ona rozpocząć swe przygotowania wcześnie w życiu.

Kiedy i gdzie Jeanne d’Arc doznała swej pierwszej„wizji“?

Według „Journal du siège“ miała ją na pastwisku, gdzie spędzała czas „biegając i skacząc“ („courant et saillant“ – Qu IV, 118), ale według innego dokumentu miała ją podczas „szyjąc i przędąc“ (Qu IV, 118 – „cousant et filant“).
Wygląda na to, że Autor „głosuje“ na PIERWSZĄ z tych dwóch opcji… (s. 223)

Na stronach 219-225 Autor kwestionuje przekonanie Hausera, że kobiety z feminizacją jąder generalnie zachowują się w kobiecy sposób: „Gesamtverhalten meist weiblich“ („generalne zachowanie głównie kobiece“). Jednak że Autor (t.j. Walter Rost) zamieniłby tę konkluzję, w przypadku Jeanne, na „Gesamtverhalten meist männlich“ („generalne zachowanie głównie męskie”) – co uczyniłoby Jeanne wyjątkiem.

Gdy sędziowie zapytali Joannę “czy chciałaby być kobietą”, powiedziała, że odpowiedziała już na to pytanie wcześniej. Komentarz Waltera Rosta jest następujący: “Kto ma oczy, by widzieć i uszy, by słyszeć, może sam sobie udzielić odpowiedzi” (s. 224).

Na stronie 233 znajdujemy ten oto wywód na temat siły woli Joanny: jednym z powodów, dla których Joanna d’Arc stała się wkrótce odizolowana pośród mężczyzn (arystokratów i wojskowych) było to, że oni “zostali skonfrontowani z wolą osiągania celów, która wyszła daleko poza zwyczajowy poziom. Pojawiła się między nimi osoba, której potencjał energii groził wysadzeniem ram istniejących stosunków, ponieważ działał on zgodnie z zasadami, które dosłownie były nie z tego świata. Podejście Joanny było sprzeczne ze wszelką praktyką, okrywało także niesławą każdego, kto nie pragnął postępować podobnie. Jej wrodzone dążenie do czynienia jak najwięcej musiało zawstydzać nawet sprawnych mężczyzn. Odnosiło się wrażenie, jak gdyby Dziewica chciała zepchnąć wszystkich pozostałych na margines.”

W tym miejscu należy wziąć pod uwagę praktykę podejmowania decyzji w owych czasach. Niemal wszystkie decyzje, łącznie z tymi podejmowanymi na dworze królewskim, podejmowane były przez kolektywy, a nie po prostu przez osoby indywidualne. To samo miało miejsce w kościele, gdzie papieże musieli polegać na soborach. I oczywiście odnosiło się to także do procesów inkwizycyjnych, których ten z Rouen, między 9 stycznia a 30 maja 1431 jest oczywistym przypadkiem.

Będąc osadzoną na takim tle, Dziewica niemal zawsze postępowała inaczej.

“Pogląd Dziewicy na życie różni się prawie we wszytskich aspektach od korporacyjnego w swym charakterze poglądu na rzeczywistość w jej epoce” (s. 242)

Nawet jej Bóg odmienny jest od tego, jakiego możnaby się spodziewać (s. 243):

“Nie istnieje unio mystica, ani zaślubiny jej duszy z Bogiem. Nie jest on nawet jej “Bliźnim”, jak nieco później neoromantycy go rozumieli. Wręcz przeciwnie, Dziewica doświadcza Boga jako dostojnego, odległego, potężnego Pana świata, któremu człowieknie może czuć się bliskim. (…) Bóg Joanny nie oferuje żadnego ciepłego oparcia, pełnego pociechy. Bóg nie jest “miłującym” Bogiem, nie jest pełnym łaski, Wspomożycielem czy Błogosławiącym, lecz Bogiem-Królem, który włada wielką potęgąr. Jest on Nieosiągalny, nie ma z nim żadnego kontaktu. Nie przemawia on do Dziewicy osobiście.Udziela on jej swych objawień ustami of Archanioła i świętych, którzy są w Raju. Używa on ich “głosów” w celu zwracania się do tej, która stale go słucha. Ilekroć Joanna otrzymuje rozkazy Boga, nigdy nie słyszy ona osobiście Pana…”

“Wizerunek świata, jaki można rozpoznać z jej  wypowiedzi, jest w dosłownym sensie teokratyczny (…) Na sztandarze Joanny jest on (Bóg) ukazany obrazowo: Bóg Ojciec w swej Chwale, dzierżący w dłoniach kulę ziemską, jako symbole tego, że ludzkość i całe Stworzenie zależą od jego woli. Dwaj klęczący i modlący aniołowie prezentują się jako modele, gdyż my wszyscy jesteśmy na Ziemi po to, by miłować Boga, służyć mu i dzięki temu dostawać się do Nieba’”(s. 243-244)

Poza Bogiem, nie wydaje się istnieć jakikolwiek inny autorytet dla Jeanne d’Arc. Tego samego dnia, którego Karol VII został namaszczony i koronowany w Rheims, Jeanne wysłała list do księcia Burgundii, Filipa Dobrego. W nim Jeanne oświadczyła

“Jeanne Dziewica życzy sobie od was, w imię Króla Niebios, mego prawowitego i suwerennego Pana, że Król Francji i Ty winniście zawrzeć dobry, mocny i trwały pokój…”

Autor przypomina nam co papież Pius II napisał o Joannie i jej nastawieniu:

“Przybyłam do was, krwi królewska, na polecenie Boga, nie za moją własną radą. On nakazał, byście mnie słuchali. Jeśli posłuchacie, zwrócę wam z powrotem wasze terytorium. Nie czynię pustych obietnic. Jeśli wierzycie w Boga, to uwierzcie również we mnie.”

Także Jacques Gelu, arcybiskup Embrun, w swym “Traktacie” z maja 1429, popiera roszczenie Joanny i mówi, że posłańcowi Boga “nie wolno sprzeciwiać się w jakikolwiek sposób, lecz Karol musi być jej bezwarunkowo posłuszny”.

A pewien poemat wyraża to w bardzo prosty sposób:
“Bądź zawsze gotów słuchać rozkazów” (“Esto suis jussis semper parere paratus”) (s. 246)

Przypomniano nam także historię z “Breviarium historiale” o “prezencie”, o który Jeanne miała poprosić Karola VII, a nad którym  zastanawialiśmy się tutaj:

Jeanne widziała siebie nie tylko jako medium pomiędzy królem a Bogiem, ale także między klerem a Bogiem. Przykłady tego Autor podaje na stronach 256 – 270.

“Założenie, że w Joannie d’Arc jako przypadku feminizacji jąder, silnie zaakcentowana skłonność do zachowań protagonistycznych jest rozpoznawalna, zostaje potwierdzone. Jest jasne, że, z opisanej pozycji, była niezdolną do włączenia się do społecznej tkanki kolektywnego przywództwa. Przez cały czas pozostawała w dystansie wobec autorytetu: autorytetu ojca w rodzinie, autorytetu posiadających dowództwo w armii, autorytetu króla i w końcu autorytetu administratorów jurysdykcji kościelnej. Dla Dziewicy było nonsensem uczestniczenie w spotkaniach rady, na których dyskutowane było i przyjmowane rozwiązanie, którego nie mogła zaaprobować.” (s. 275)

By podsumować książkę Waltera Rosta, wyrazimy się następująco:

Autor nie potrafił zaprezentować dowodu dla poparcia swej hipotezy o “pseudohermaphroditismus masculinus internus” Joanny. Zapewne nigdy się nie dowiemy czy w ogóle miała ona ten syndrom. I generalnie występuje on jedynie u 1 kobiety na 20 tysięcy, co oznaczałoby, że we Francji czasu Joanny d’Arc mogło być nie więcej niż dwieście kilkadziesiąt takich kobiet, czyli prawdopodobieństwo, że akurat ona ten syndrome posiadała, wynosi jedną dwudziestą promila.
Jednak po tym jak sami zapoznaliśmy się z istniejącą ewidencją historyczną i gdy porównaliśmy książkę Rosta z tym, co obecnie wiadomo o tym syndromie, musimy przyznać, że jego argumentacja jest przekonująca. Nie możemy dłużej łatwo odrzucać jego hipotezy.

O wiele słabszy jest, z drugiej strony, jego argument na rzecz homofilii Joanny. Zauważyliśmy, że nie nadał on jej zbyt wielkiej wagi i generalnie została ona jedynie wspomniana, niejako “na marginesie” głównego tematu jego zainteresowania. Cokolwiek o niej napisał, byliśmy w stanie z łatwością odrzucić jego stwierdzenia w tej mierze. Szczególnie odkąd w grupie kobiet dotkniętych syndromem AIS istnieje, statystycznie, mała możliwość homofilii. To znaczy: ogólnie w grupie tego syndrome aż do 25% kobiet posiada problem z identyfikacją z własną płcią. Jednak jest to prawda głównie wśród dotkniętych niekompletną, częściową formą syndrome (PAIS), gdy natomiast te, które mają kompletną formę (CAIS), jak Joanna (wg Autora), rzadko kiedy mają problem z taką identyfikacją.

Uznaliśmy uwagi Autora o budowie ciała Joanny za interesujące, a jego wnioski za przekonujące – co już podkreśliliśmy w niniejszym artykule.

Niezbyt przekonująca jest łatwość Autora – jeśli nie wręcz naiwność – z jaką akceptuje on oficjalną historię pochodzenia Joanny i jej wieku. Szczególnie w odniesieniu do jej wieku jego stanowisko może nawet budzić zdumienie, gdyż studiował on ofocjalne protokoły “Procès de Condamnation” z 1431 roku, w którym Joanna wypowiedziała się na temat swego wieku nie po prostu jeden raz, lecz cztery razy (21, 22, 24 i 27 lutego), z których to wypowiedzi wynika, że w 1431 roku nie miała 19 lat, lecz co najmniej 23…
To jednak jest jedynie mały błąd Autora, biorąc pod uwagę, że jego główny temat jest zupełnie inny.

Żadna książka kiedykolwiek napisana na jakikolwiek temat nie jest “końcową” ani “ostateczną”.

Wszyscy, którzy zainteresowani są poważnie studiowaniem historii życia Joanny d’Arc, powinni również przestudiować tę książkę. Nie straciła ona nic ze swej wartości w ciągu tych 32 lat od momentu opublikowania jej po raz pierwszy w Niemczech.

Joanna d’Arc – narzędzie Reformy?

Tekst prezentowany poniżej nie został  napisany przez nas. Został on pierwotnie opublikowany przez francuskiego badacza na stronie gdzie można znaleźć jego oryginalną wersję francuską (proszę kliknąć link). Zachęcamy naszych czytelników do przestudiowania go, jako że prezentuje on inną jeszcze, interesującą wersję wydarzeń historii Joanny d’Arc, tym razem umieszczając Joannę na szerszym tle międzynarodowej polityki kościelnej i ruchów reformatorskich.

W tym rozdziale rozwiniemy hipotezę nigdy dotąd nie proponowaną w odniesieniu do historii Joanny, Dziewicy Orleańskiej, czy to przez tradycjonalistów wszelkiej maści czy też przez naszych przyjaciół, “mitografów”! (za wyjątkiem, zapewne, Michela de Grèce, który uczynił nieśmiałą wzmiankę w swej powieści, “Conjuration de Jeanne”).

Przypomnijmy niektóre fakty związane z odnośną erą:

  • Jesteśmy w okresie największej schizmy dzielącej chrześcijaństwo
  • Poprzednie stulecie było świadkiem oficjalnego końca Świątyni [czyli zniesienia zakonu Templariuszy]
  • Ruchy na rzecz reformy kwitną, nawet jeśli są stale “wymazywane” przez kościół…

Oficjalny katolicyzm jest coraz bardziej wstrząsany sporami na wszystkich szczeblach. Jest to okres, w którym można stanąć w obliczu innej drogi, reformy zatem, bez zderzania się w jej biegu wprost z istniejącymi zasadami religijnymi, lecz wręcz odwrotnie, praktykując tę samą politykę asymilacji, która prowadziła kościół ku jego dotychczasowym wierzeniom.

I aby stworzyć ten nowy ruch, inspirować się będziemy po prostu tym, co funkcjonowało przez 15 wieków! Zaprezentowano “Syna Bożego”, by ustanowić religię chrześcijańską, teraz zamierzamy również stworzyć “Córkę Bożą”… Ten aspekt pozwala nam, i w naszej ocenie jest to rzecz decydująca, na przywrócenie kobiecie roli w religii. Wcale niekoniecznie rolę dominującą, lecz po prostu to znaczenie, które posiadała na początku, będąc równą mężczyznom. Pamiętajmy o niechęci wobec kobiet deklarowanej przez założycieli kościoła, którzy postrzegali kobietę jedynie jako odpowiedzialną za wszelkie zło na świecie. Św. Augustyn, jeden z “Ojców Kościoła”, nadał jej łagodne określenie “kloaki”…

Należy wyjaśnić, że ten termin nigdy nie był kwestionowany przez 15 wieków…

O ile jednak w przypadku Jezusa kościół stworzył swoje nauczanie a posteriori, z Ewangeliami datującymi się niemal dwa stulecia po śmierci “Mesjasza”, to w naszym obecnym wypadku trzymać się będziemy wydarzeń, w istocie w oczywisty sposób będziemy je wręcz kreować.

W ten sposób będziemy mieli pewność, że nie będzie można nas zakwestionować!

"Rewizjonistyczny tryptyk Joanny d'Arc"

Będzie można wybrać spośród potencjalnych kandydatek do tej roli. Przy żłóbku lub niemalże… Koniecznie spośród młodych dziewcząt z bardzo dobrych rodzin, lecz których pochodzenie stanowi problem. I muszą z tego powodu pozostać pokorne.

Gdyż o ile bękarci posiadają realny status społeczny (patrz Bękart Orleański, Jean de Dunois), nie jest to jednak prawdą w odniesieniu do dzieci urodzonych nieprawnie. Przypomnijmy, że Izabela Bawarska jest oficjalną małżonką Karola VI, ale jej dzieci spłodzone nie przez wysiłek jej męża nie były wcale bękartami, lecz nieprawymi dziećmi.

A jeśli zajdzie potrzeba, możemy następnie przepisać okoliczności ich narodzenia przez mieszanie fantastyki z rzeczami ponadnaturalnymi! Gdyż aby zostać chrześcijańską bohaterką, jasnym jest, że trzeba być narodzoną ze związku nie tylko prawnego, ale i pobożnego i biednego, a najlepiej zimą w nędznej szopie, w “żłóbku”, będąc otoczoną przez pasterzy i zwierzęta okazujące swą radość… no i oczywiście w dniu katolickiego święta. Stąd też zamierzamy posłużyć się jakimiś wspólnikami, by opisali oni to wydarzenie, rzecz jasna całe lata po jego zaistnieniu. (patrz: słynny list Percevala de Boulainvilliers)!

Przypomnijmy w tym miejscu, że w historii Jezusa nadano jego ojczymowi nieistotny zawód fizyczny, gdy w rzeczywistości “cieśla” owego czasu był po prostu architektem, zapominamy też zaznaczyć, że Maria była z królewskiego rodu, pochodząc z linii Dawida…
Odnajdujemy ten sam podstęp w historii Joanny, której ojcu przypisujemy miano “wieśniaka”, gdy w istocie był on “farmerem”, rządowym oficjelem pobierającym cło, a matka, Isabelle “Romée”, którą opisujemy jako nienarzucającą się wieśniaczkę, była w rzeczywistości córką Jana III, hrabiego de Salm, z jednej z najbogatszych rodzin w Lotaryngii…


W Domremy, pokój, w którym, zgodnie z legendą, Jeanne przyszła na świat w święto Trzech Króli w 1412 r.

W taki sposób “nadejście” Joanny w Domremy jest opisane obszernie w liście, który Perceval de Boulainvilliers wysłał w 1429 roku to Jeana Ange Marie, Księcia Mediolanu! Adresat poza tym zmarł piętnaście lat wcześniej, żeby było jasne… List ten w łacińskiej wersji został znaleziony całkiem fortunnie około 1820 roku i został natychmiast uznany za autentyczny przez tradycjonalistów, którzy posługują się nim obecnie, by umieścić datę urodzin Dziewicy w dniu 6 stycznia 1412 roku…

To powiedziawszy, trzeba jednak wiedzieć, że o ile list wygodnie ustala datę na dzień Epifanii (dzień, w którym obchodzimy Królów, a faktycznie zakończenie okresu 12 dni Bożego Narodzenia według kalendarza juliańskiego, aktualnego w owym czasie), to nie precyzuje on roku, w którym owe fakty miały mieć miejsce…

Trzeba zrozumieć, że dzieci z nieprawego łoża były wówczas bardzo liczne… nie było antykoncepcji! Tak więc jest wybór w selekcji, czy to w rodzinach zastępczych, którym je powierzono, czy też w klasztorach i innych instytucjach religijnych, w których je umieszczono na okres jakiegoś rodzaju “kwarantanny”, spośród dzieci (dziewcząt) posiadających pewne zalety intelektualne, jak również szlacheckie pochodzenie od szeregu pokoleń.

Fakt, że dzieci te były z nieprawego łoża, nie przeszkadzał ich rodzicom kochać je głęboko…
W czasie, gdy arystokratyczne małżeństwa były “aranżowane” od najmłodszego wieku dzieci, jasnym jest, że było znacznie więcej miłości w związkach pozamałżeńskich aniżeli w legalnych związkach…


Edukacja oferowana młodym pannom arystokratycznym w konwentach: arytmetyka, geometria, astronomia, gramatyka, retoryka, dialektyka i muzyka

Oczywiście nie da się kontrolować każdego wydarzenia, ale te dziewczęta znakomicie wyszkolone (na modłę uniwersytecką, by tak rzec) będą w stanie znaleźć się w każdej sytuacji! A gdy pojawią się bardziej specyficzne warunki, będą one kontynuowały swoją edukację w konkretnych dziedzinach: i tak Jeanne, po uzyskaniu wysokiego poziomu szkolenia intelektualnego, włączając w to między innymi naukę języków, retorykę, historię, dyplomację, sztukę pisania, matematykę… będzie się szkoliła w praktyce broni, strategii, dowodzeniu artylerią… Rodzaj wstępnego wspólnego programu nauczania, z rozmaitymi kursami związanymi ze specjalną dziedziną…

Oczywistą jest rzeczą, że w roku 1407 nie można było przewidzieć Traktatu z Troyes. Lecz od czasu jego inicjacji i podpisania (1419-1420), będziemy widzieli Jeannę powracającą do Domremy i ponownie łączącą się z jej przybraną rodziną Dailly (przezwaną albo d’Arc lub inaczej “DuPont”). Potem otrzymają oni Chateau de l’Isle, umocnioną posiadłość rodziny de Bourlémont (stąd rodziny Salm) zbudowaną na wzgórzu z widokiem na Domrémy de Greux. To znakomity sposób na umieszczenie jej w bezpiecznym miejscu, a także na dyskretne uczenie jej zostania żołnierzem.

Poulangy i Novelompont będą mogli wkroczyć na scenę…

Lecz kto jest zamieszany w ten ruch reformistyczny? Michel de Grèce zatytułował swoją książkę o Dziewicy “La conjuration de Jeanne” (“Spisek Joanny”) bez konkretego wskazania uczestników tego “spisku”. Autor zadowala się tytułowaniem pomysłodawcy sprawy “Epiphane”, kontrowersyjnym pseudonimem. W owym czasie wielu było niezadowolonych z oficjalnego kościoła z powodu jego dryfowania i ekscesów:

  • Zwolennicy kościoła z Awinionu, którego Ludwik Orleański był jednym z filarów,
  • Schizmatycy generalnie: mówi się, że poważna Kapituła Kanoników z Remiremont od 1404 roku była lojalna papieżowi z Awinion,
  • Trzeci Zakon Świętego Franciszka,
  • Ruchy okultystyczne, takie jak ‘Bons Cousins Charbonniers’
  • Gildy, takie jak “Kupcy Świętego Michała”
  • Nie zapominamy oczywiście o kontynuacji ruchu templarskiego, którego Wielki Mistrz przeklął papieża aż po trzynaste pokolenie … Byli nią szkoccy żołnierze niosący krzyż Templariuszy, którzy będą asystować Joannie w jej bitwach.
  • Zwolennicy celtyzmu, wciąż żywego na prowincji, czego “drzewo wróżek” jest dowodem.

Przypomnijmy, że w Domremy-la-Pucelle święto drzewa majowego wciąż jest obchodzone, relikt starożytnych obchodów, oraz że pozostałości świątyni celtyckiej zostały odnalezione w sercu “Bois Chenu”, czego Jeanne oczywiście nie mogła zignorować!

Widzimy zatem z tego pobieżnego przeglądu, że jest cały szereg tych, którzy mogli się zjednoczyć, świadomie lub nie, by sformować międzynarodową koterię przeciwko papieżowi w Rzymie.

Nie zapominajmy jednakże w tej panoramie innego jeszcze czynnika rebelii! A mianowicie uformowania się nowej klasy średniej w miejsce arystokracji… Wieki Średnie cechował system feudalny, w którym poza szlachectwem (oraz kościołem), nie było zbawienia. Jedynie “urodzenie” brane jest pod uwagę, ze szkodą dla wewnętrznej wartości jednostki. Szlachcic, nawet jeśli byłby durniem, posiada wszelką szansę w życiu, w przeciwieństwie do inteligentnego człowieka gminu, który zadowala się podrzędną pracą.

Arystokracja, odpowiedzialna za obronę ludu, nie zdaje egzaminu i widzimy armię króla Francji, klejnot rycerstwa, doznającą zniszczenia z rąk skromnych łuczników angielskich.

Jesteśmy zatem świadkami pojawienia się nowej klasy, bardziej pragnącej handlu aniżeli walki, bardziej otwartej na międzynarodową wymianę pomimo zakazów kościelnych (odnośnie handlu z Turkami i Żydami), zainteresowanej dziedzinami sztuki i posiadającej środki finansowe na realizację swych ambicji.

jako dowód: iluminacja przedstawiająca cesarza Zygmunta otrzymującego list od Joanny, Dziewicy Orleańskiej, w 1428 roku...

I na koniec, jednym z architektów “spisku” będzie Zygmunt Luksemburski, cesarz Świętego Cesarstwa, który spogląda ponurym okiem na hegemoniczną pozycję, jaką uzyska król Anglii, jeśli zostanie również królem Francji… Zatem umożliwienie wzlotu bohaterce boskiej istoty, która zachowa podziały w reszcie Europy, stanowi doskonały plan dla tego monarchy…

Odkryliśmy, że Zygmunt I znał Joannę znacznie wcześniej przed jej udaniem się na “boską” Misję… Firma Sotheby istotnie sprzedała na aukcji w 2009 roku (za 1,600,000 funtów) manuskrypt, który należał do cesarza, ozdobiony trzema ilustracjami. Pierwsza pokazuje cesarza wysyłającego list do Dziewicy Orleańskiej, druga przedstawia odpowiedź Joanny, a trzecia bitwę o Orlean…

Jacques Coeur prawdopodobnie będzie jednym ze stronników tego “renesansu”!

I prawdopodobnie jednym z filarów tej afery… Ponieważ możemy i winniśmy zastanawiać się nad źródłem jego bajecznej zamożności.

Nie zapominajmy jednakże o roli kobiet w spisku!

Tradycyjny kościół, będąc szowinistycznym, jest szczególnie przeciwny kobietom, które są stworzeniami Szatana, odpowiedzialnymi za utratę Raju… Pozostają one “kloaką” św. Augustyna, przydatną jedynie do rodzenia dzieci! Potem jednak widzimy kobiety w Europie zajmujące szczytowe pozycje… Uderzającym przykładem jest właśnie Jolanta d’Anjou, królowa 4 królestw, inicjatorka i koordynatorka ruchu przez nas tu omawianego.
Oczywiście nie zapominamy także o Colette de Corbie!

Wybór “Dziewicy” wydawał się mniej trywialnym, a celowym, by przywrócić kobietom ich miejsce w społeczeństwie, którego nie powinny one nigdy były utracić… Jeanne nauczy się grać rolę mężczyzny, wojownika i będziemy ją podziwiać za zacieranie różnicy w ubiorach!

Pamiętajmy, że wszystkie ruchy emancypacji kobiet podkreślały wymogi dotyczące ubiorów, a narzucone przez prawo i że dopiero bardzo niedawno zniesiono prawo zakazujące kobietom noszenia spodni we Francji (31 stycznia 2013).

Piszemy o międzynarodowej kabale, ponieważ jasne jest, że wyzwanie wyszło z całej Europy! W równym zatem stopniu z szeregów tych, których oficjalna historia przedstawia jako Anglików… Zarzucimy zatem szeroką sieć i zjednoczymy wszystkich protestujących w poufnym kręgu, nawet sekretnym, zamkniętym, którego skuteczność będziemy mogli podziwiać w wielu epizodach eposu Joanny.

Zaiste, gdy widzimy tę wyprowadzającą z równowagi łatwość, z jaką eskorta towarzysząca Joannie zamierza powrócić do Chinon w bardzo krótkim czasie (nawet jeśli bardzo wątpimy w tych 11 dni oficjalnej wersji tej podróży)…
I nawet jeśli w równym stopniu “Złota Legenda” pisana przez nas równocześnie przywołuje w nas zdradziecką drogę, na terytorium wroga, w nocy, z przekraczaniem rzek w powodzi w połowie lutego! Konieczne jest nadanie tej wyprawie cudownych konotacji o wydźwięku biblijnym…
Nikt nie może rozsądnie wierzyć, że człowiek obciążony bronią i uzbrojeniem mógłby przejść przez jedenaście wylewających rzek, pływając w najchłodniejszym okresie zimy; coś takiego musi sugerować, że miał miejsce cud!
Zapewne wody się rozstąpiły niczym dla Mojżesza, lub też Jeanne mogła kroczyć po wodzie niczym Jezus koło Tyberiady…

Jaką historię napiszemy?

Cóż, będziemy zainspirowani tym, co funkcjonowało przez stulecia, historią Jezusa, opowiedzianą w Ewangeliach!

Jeanne d'Arc pełniąca misję otrzymaną od Boga - mozaika z bazyliki Joanny d'Arc w Bois Chenu

W innym rozdziale przypomnieliśmy już niepokojące paralele między życiem Chrystusa i Joanny, w których główne fakty pokrywają się ze sobą. Aż po “ostateczną ofiarę”, która była przewidziana na długo przedtem! Sprawimy zatem, że urodzi się ona w małym ciemnym domu, w rodzaju żłóbka… A na jej nadejście piać będą koguty… I wieśniacy będą świadkami cudów…

Ponadto, od samego początku swej przygody, Jeanne potrafi przewidzieć, że jej epos wkrótce dobiegnie końca, że nie pozostanie ona na długo, że zostanie zdradzona i jej życie zakończy się gwałtownie… Ona jedynie relacjonuje to, co my przewidzieliśmy jako jej przeznaczenie, ale oczywiście legenda czyni ją wizjonerką…

Jak jednak wiedzielibyśmy o tym wszystkim, jeśli nie dlatego, że zostało to napisane z wyprzedzeniem? Przewidziano wszystko i zaadaptowano akcje tak, jak sobie to życzono od okoliczności. Uczyniono ją żywiącą się chlebem i winem… Inscenizacja, czy ustawienie jako Ostatniej Wieczerzy? A jeśli sprawiono, że mówiła przypowieściami… być może była wyszkolona w tej formie od początku jej (religijnej) edukacji, by mogła wypowiadać się w ten sposób.

Joanna przywracająca życie dziecku w Lagny - witraż w Vaucouleurs

Zamierzamy nawet “zrelacjonować” (i upiększyć) cud z Lagny, jednak w oczywisty sposób jest to jedynie fabrykacja, przedstawiająca Joannę w momencie, gdy dziecko urodzone jako martwe “zmartwychwstało”…

Oddajmy głos historykowi Pierre Pilardowi:

“Jest to nieuniknionym fenomenem znanym współczesnej medycynie, w pełni wyjaśnionym, ale pozostaje bardzo spektakularnym w obserwacji. Po upływie 3 dni po śmierci, wkrótce po tym, co znane jest jako ‘rigor mortis’, mięśnie ulegają relaksacji i ciało odzyskuje pewną elastyczność. Wiązadła i organy stają się miękkie (…) ciało, rozluźnione, daje rzeczywiste wrażenie ziewania, często towarzyszą temu nieprecyzyjne ruchy ciała.” (“Chroniques de l’Histoire”, marzec 1989, strona 27). Dziecko z Lagny nigdy nie zostało przywrócone do życia! Bezpośrednio po tym fenomenie zostało ono ochrzczone i pochowane w kościele w Lagny.

Ale Jeanne musi dojść do ostatecznej ofiary, owego “picia z kielicha aż po osad Ewangelii”… Jednak oczywiście bez zbytniego ryzyka dla aktorki! Zamierzamy zatem realizować scenariusz aż po stos, z aktorami i dodatkami, jak w filmach. Gdyż po koronacji ktoś mógłby totalnie zastopować, gdy główny cel zdawał się być osiągniętym: koronacja “jedynego prawdziwego króla Francji”!

Nie, ponieważ ta koronacja jest dla ruchu pionierów jedynie anegdotą, epizodem. A nie celem samym w sobie. Karol VII jest marionetką, którą się kieruje i która da sobą łatwo manewrować później! Wkrótce otrzyma on, jako asystentkę, piękną kochankę do swej dyspozycji, a9898by się nim dało manipulować przez inną stronę… Należy poza tym pamiętać, że Karol już jest królem od śmierci swego ojca w roku 1422…

“Córka Boga” sama musi “odkupić” grzechy rodzaju ludzkiego, w ten sposób poświęcając własne życie, przynajmniej po to, by zmylić ludzkie stado. Wobec tego zorganizuje się jej pojmanie, proces oraz śmierć!

Lub też raczej poczynić końcowe przygotowania do scenariuszy poszczególnych epizodów:


Jeanne powraca do Compiegne, oblężonego miasta. I stamtąd zamierza zorganizować wypad, co do którego nie jest całkiem jasne co ona może osiągnąć ze strategicznego punktu widzenia, ze słabą armią, mając na sobie złote nakrycie, które uczyni ją rozpoznawalną z daleka, a które wskaże ją nawet jej “wrogom”. A bramy miasta zostają zamknięte i dzwony dzwonią z całej siły…

Pojmanie Joanny d'Arc pod Compiegne, 23 maja 1430

Jeanne i jej eskorta zostają szybko otoczeni i Jeanne pojmana przez lojalnego stronnika hrabiego Luxemburga, Bękarta Wandonne.

Ale czy wiecie o tym, że Batard d’Orleans, Jean de Dunois, był także w Compiegne? Czy możecie sobie wyobrazić go zamykającego bramy miasta za plecami jego “umiłowanej” (jego pół-siostry lub raczej jego rzeczywistej siostry…) jeśliby nie było po temu dobrego, by nie rzec znakomitego, powodu?

Powstaje również pytanie w jaki sposób Jeanne i jej (słaba) armia mogła z powodzeniem przełamać oblężenie Compiegne aby wkroczyć do miasta? I dlaczego, jeśli oficjalnie okazała nieposłuszeństwo królowi, towarzyszył jej ten, kto był wówczas jedną z najbardziej prominentnych postaci w królestwie.

Dunois, czy nie był on tam, by nadzorować fazę “aresztu”?

Jest to jeden z kluczowych punktów operacji “Pasterka”…
Ponieważ jest oczywiste, że wszystko to wygląda realnie, a nade wszystko przebiega gładko. Dobrze wymierzona (a raczej źle wymierzona!) strzała z kuszy i cały scenariusz wali się w gruzy… Z pewnością właśnie dlatego mężowie godni zaufania muszą prowadzić walkę, w ktorej żadne pociski nie są używane (mówi się co prawda również, że to łucznik zrzucił ją z konia, ale przez pociągnięcie jej za bluzę, czyli gołymi rękami!).

I wszystko następuje dobrze, bez jakiejkolwiek szkody, czy to dla jednej czy dla drugiej strony. Co jest po prostu niesamowite jak na taką walkę. Walkę o życie, z ciosami sporymi mieczami i włóczniami z obu stron, jak nam się mówi, w której jednak żaden członek eskorty nie zostaje nawet ranny.

Tym bardziej nawet w Złotej Legendzie, która mówi nam o postępowaniu Joanny, powtórzmy, że nie chcąc zabijać swych wrogów, Dziewica uderzała jedynie płazem swego miecza…

Lecz przypatrzmy się bliżej osobie, która pojma Joannę, Janowi II de Luxembourg-Ligny.

Już samo nazwisko tej postaci powinno przykuć uwagę naszych Czytelników: Luxembourg-Ligny…

Joanna otrzymująca list od cesarza

Czytaliśmy w innym artykule, ilustrującym genealogię Izabeli “Romée de Vouthon”, że była ona, w swej młodości, pierwszą damą towarzyszącą Joanny de Luxembourg-Ligny, ciotki owego słynnego Jana II. W jej zamku w Ligny-en-Barrois, małym miasteczku obecnego departamentu of Mozy, niedaleko Domremy-La-Pucelle…
To słynna Jeanne de Ligny, która otacza specjalną opieką Dziewicę po jej pojmaniu! I idąc dalej tym tropem, podkreślmy, że była ona matką chrzestną tego, który został królem Karolem VII. Małe układy rodzinne, można powiedzieć!

Możemy jedynie ponownie przypomnieć więzi, które wydają się łączyć Joannę z rodziną Luxemburg… Miniatury na pergaminie Zygmunta nie pozostawiają wątpliwości co do listownych kontaktów istniejących od roku 1428 między Jeanne i Świętym Cesarzem Rzymskim, który sam też pochodził z rodziny Luxemburg!


Jeanne została pojmana bez odniesienia ran podczas bezużytecznego, ale hałaśliwego wypadu przez bratanka i następcę przyjaciółki jej przybranej “matki”, matki chrzestnej jej króla, a jej drogi Dunois nie kiwnął nawet palcem, by jej bronić.. Ale w ostateczności uzyskujemy perfekcyjną paralelę z życiem Jezusa, jako że znajdujemy tu wszystkie składniki ewangeliczne:

– Zdradę, o którą później oskarżony jest Guillaume de Flavy (trzydzieści srebrników Judasza)

– Rezygnacja ze strony Joanny, która świadoma jest swego rychłego końca (krwawe łzy w Ogrodzie Oliwnym, odległy kielich…)

– Niechęć bohaterki do przemocy (“ten, kto mieczem walczy, od miecza zginie!”)

– W momencie sprzedaży “mesjasza”, jest ona wydana “arcykapłanowi” Cauchonowi.

Ale po tym wydarzeniu następuje okres opóźnienia, który można łatwo wytłumaczyć. Nowiny nie rozchodzą się wówczas tak szybko, co nakazuje niełączenie ważnych wydarzeń zbyt szybko! Zrozumienie na wszystkich szczeblach, że operacja “Pojmanie” zakończyła się powodzeniem, wymaga czasu.

A teraz, gdy Joanna została pojmana bezkrwawo, następny epizod należy przeprowadzić, “Osąd”, prowadzony przez wspólnika, oraz negocjacje ze stroną “angielską”. Musimy zatem przyhamować poprzez przemieszczanie bohaterki z zamku do zamku, przez uważne unikanie wpadnięcia przez nią w ręce prawdziwych wrogów. Gdyż jasnym jest, że nie wszyscy są wtajemniczeni…

A gdy wszystko jest ustalone, po kilku miesiącach negocjacji i konsultacji, udajemy się do Rouen i słynny proces może się rozpoczęć – przed sądem eklezjalnym, którego niektórzy członkowie są tam na tajnej misji.


Zamierzamy nadać szczególnego znaczenia tej sprawie. Która będzie się niezmiernie wlokła, choć tego rodzaju sprawa załatwiana bywa w ciągu kilku dni.

Jest jednak koniecznym, by “umediowić” proces. Pamiętajmy, że wówczas zabierało dużo czasu zanim informacja się rozniosła, a sprawa zakończona w ciągu około dziesięciu dni nie byłaby pamiętną. Dlatego też zamierzamy rozciągnąć proces, tak jak wcześniej graliśmy na zwłokę po pojmaniu Joanny, by całej Europie powiedzieć, że Dziewica Orleańska, “Córka Boga”, była teraz jeńcem i w trakcie osądzania.

No i rzecz jasna, ten proces będzie stanowił idealną platformę do wyrażenia poglądów spisku… Nasza bohaterka będzie miała sposobność wyjaśnienia “jej” doktryny, lub raczej Boga, jej Ojca i w ten sposób uporządkować sprawy, gdy idzie o supremację papieską! Naturalnie jej “głosy” będą interweniowały, by udzielić odpowiedzi na specyficzne pytania. A w takich momentach Jeanne gra na zwłokę, prosząc o więcej czasu, i opóźniając swe odpowiedzi o tydzień lub dwa, czas potrzebny na drogę w obie strony dla posłańca, który musi skontaktować się z Angers, Orleanem, może z Awinionem…

Proces Joanny d'Arc w Rouen


Proces Joanny zatem rozwinie się w Rouen i zaangażuje niemal 120 ludzi!

Dzisiaj mówi się nam, że wiemy o tym procesie wszystko, dzięki cennym protokołom, które zostały zachowane.

Zapominamy oczywiście dodać, że te tak zwane oryginalne francuskie “protokoły” są tłumaczeniami z tekstów łacińskich, które z kolei są tłumaczeniami z tekstów w starofrancuskim, nikłym fragmentem oryginalnych protokołów… Ponieważ, pamiętajmy, pod koniec procesu w Rouen (który, interesująco, nie zawiera wyroku skazującego) biskup Cauchon odzyskał wszystkie spisane protokoły notariuszy pełniących rolę urzędników sądowych i wyjechał z nimi!

Minie dopiero następnych pięć lat, zanim te sławne “protokoły” pojawią się znowu, wyedytowane i przetłumaczone na łacinę, choć notatki sporządzono we francuskim… Nie są one zatem dłużej “protokołami” w prawnym sensie tego słowa…

Tekst jest tak przeinaczony, że notariusz Manchon odmówi podpisania go!

I potrafimy to zrozumieć. Proces angażujący niemal sto dwadzieścia osób, ciągnący się przez pięć miesięcy, z przesłuchaniem licznych świadków, daje w rezultacie niewiele stron notatek… (na dowód wystarczy zajrzeć na stronę z dokumentami z procesu).

Poniżej prezentujemy naszym Czytelnikom przykład tego, co tradycjonaliści nazywają “protokołami” tego procesu, tekst ten został zaczerpnięty ze strony opactwa św. Benedykta:

14, 15, 16 luty 1431.
Dochodzenie Przygotowawcze.
W kolejną środę, czwartek, piątek i sobotę pod przewodnictwem Mistrza Jeana de la Fontaine, Pełnomocnik, wspomagany przez dwóch prawników, kontynuował niniejsze dochodzenie”.

Łatwo dostrzec, że to jedynie tytuły, pozbawione treści… Mamy takie to a takie zagadnienie, taki to a taki document proceduralny, takie to a takie dochodzenie, ale nigdy nie otrzymujemy dokładnej treści!

Gdy dziś widzimy rozwijający process karny, możemy dostrzec liczbę dokumentów proceduralnych oraz objętość, jaką one posiadają! I z reguły ten typ przesłuchania trwa jedynie kilka dni i angażuje jedynie około trzydziestu uczestników, sędziów, przysięgłych, prokuratorów, urzędników sądowych oraz prawników.

A tymczasem aby sądzić Jeanne w ciągu pięciu miesięcy (od 9 stycznia do 30 maja 1431), przy dużej liczbie duchownych, zostaje zapisanych około sześćdziesięciu stron?

Musimy w tym artykule wskazać, że oficjalna doktryna z własnej woli zdecydowała się “napompować” dokument oryginalnych “protokołów” procesu w Rouen, poprzez włączenie zaprzysiężonej ewidencji ze wspomnianego już procesu rehabilitacyjnego! Jak na przykład zeznanie Hauviette, która tym niemniej przeczyła oficjalnej wersji co do wieku Joanny…

Wydaje się całkowicie oczywiste, że wszystko zostało dopasowane, przepisane, skondensowane. Uzasadnionym wydaje się pytanie po co takie postępowanie.

Chyba że postępować będziemy zgodnie z naszą początkową linią rozumowania: Ewangelie są również tekstami apokryfalnymi (napisanymi między 150 a 200 latami po wydarzeniach przez siebie opisywanymi). Możemy zatem postąpić w ten sam sposób, dając główną rolę oskarżonej, przyszłej męczennicy. I tak jak w historii Jezusa, możemy ją również “przecedzić”… Są jedynie cztery Ewangelie zachowane w Nowym Testamencie, spośród około sześćdziesięciu zidentyfikowanych. W Wiekach Średnich, zamierzamy zachować jedynie to, co jest przydatne!

I radośnie wymazano wszystkie fragmenty odnoszące się do seksualności “Córki Boga”, jak to uczyniono 13 wieków wcześniej wobec “Syna Bożego”, również rzekomej dziewicy… Usunąć Marię Magdalenę z przeszłości… Witamy Święte Dziewictwo Anno Domini 1431!

Jednak prawdziwe protokoły naprawdę istniały. Być może nie zniknęły one dla wszystkich?

Pozostaje jednak zastanawiający zbieg okoliczności, nieporuszany przez nikogo: ponowne pojawienie się “oficjalnych protokołów” koresponduje z pojawieniem się Joanny w Lotaryngii… A zatem “zmartwychwstanie” mimo wszystko…

Operacja “Nowa Ewangelia” musiała zostać dopełniona końcowym aktem, protokołami procesu, przed przywróceniem bohaterki życiu cywilnemu.


A jednak znów odnajdujemy koronę cierniową! Rzeźba Raela del Sarte z kościoła św. Remigiusza w Domremy

Jak pisaliśmy poprzednio, konieczne jest kontynuowanie paraleli z Jezusem, dla uwznioślenia mas. Jest zatem koniecznością nadanie egzekucji istotnych reperkusji. Do tego celu pozostaje osiągalny jedynie stos, jako że ukrzyżowanie zostało już wykorzystane i nie pozostawało w arsenale Świętej Inkwizycji. Stanowi to godną torturę dla “Córki Boga” i ma też tę istotną dogodność… sprawienia, że ciało potępionej znika kompletnie.

Jest rzeczywiście absolutnie konieczne, by zastosować szczególnie ohydną i przerażającą karę. Jednak zabicie absolutnie nie mogło mieć miejsca według procedury opisanej przez tradycjonalistycznych historyków… ani nawet w zwyczajowy sposób prawny!

W istocie, było rzeczą zwyczajową rozebranie skazanego i poddanie go torturom przed egzekucją, która oczywiście nie będzie miała miejsca w tym wypadku – bo nie da się rozpoznać kobiety ubranej w długą szatę z kapturem zakrywającym jej twarz, w innym wypadku byłoby bowiem rzeczą prostą dla świadków, zwłaszcza dla obecnych żołnierzy, by stwierdzić, że torturowane nagie ciało nie miało ran odniesionych w walce, a rozpoznawalnych jako rany Joanny… Stąd też ten pośpiech, by przykuć ”potępioną” do pala egzekucji.

Stos absolutnie nie posiada formy prezentowanej w całej ikonografii Joanny!

Stos Jana Husa. Proszę zwrócić uwagę, że stos drewna otacza ofiarę

Stos średniowieczny składał się z drewnianego pala, obłożonego gipsem dla zabezpieczenia przed ogniem, wbitego w ziemię, do którego skazany był przykuty łańcuchem. Drewno było ułożone wokół pala albo w krąg lub w kwadrat, aż po głowę ofiary, której ciało w ten sposób znikało z pola widzenia widzów.

W tym wypadku jedynie mitra i zasłonięta twarz Joanny byłaby widoczna. Jednakże w stosie drewna zostawiano otwór, by pozwolił on katowi dojście do pala, gdy nadszedł czas przykucia ofiary. To przejście wypełniano słomą i drewnem przed podpaleniem stosu.

Joanna z twarzą zasłoniętą kapturem ("embronchée"), wg Adriena Harmanda, 1932

W „relacji” z egzekucji zostało wyraźnie stwierdzone, że stos był niezwykle wysoki! To nie oznacza, że skazana została ustawiona ponad powierzchnią ziemi, lecz jedynie że starta drewna posiadała wysokość większą niż zazwyczaj… Co oznacza, że nawet głowa ofiary nie mogła być widoczna.

Według oficjalnej wersji kat osobiście jest tym, który wspomina niezwykłą wysokość stosu, co miałoby zapobiec uduszeniu się przez skazaną… Ale czy to nie kat osobiście jest tym, który wznosi stos?… W jaki sposób zatem mógłby on przykuć skazaną? Znajdź błąd!

Słoma i drewno ułożone pod spodem stosu umożliwiały łatwe podpalenie. Aby łatwiej manipulować drwa stanowiące rzeczywistą ścianę otaczającą ofiarę, kat używał długiego narzędzia zaopatrzonego na końcu w szpikulec i hak. Szpikulec umożliwiał w większości wypadków zabicie cierpiącego pchnięciem w serce, zanim ogień został podłożony pod stos.

Szybkie zajęcie ogniem słomy i drewna powodowało ogromne zużycie tlenu i szybko stawało się przyczyną uduszenia ofiary, jeśli nie była ona zabita wcześniej szpikulcem lub uduszona w momencie przykuwania do pala.

Gdy całe drewno płonęło, kat popychał stos od zewnątrz ku środkowi, by sprawić, że ciało spłonęło całkowicie. A już szczególnie, by się upewnić, że żadne relikwie nie zostaną zebrane!

Skazany, przykuty w pasie, oczywiście opadał, po czym płomienie zakrywały ofiarę całkowicie…

Jest oczywiste, że w tych warunkach dało się sprawić, by dowolna osoba zniknęła! Twierdzi się, że kat otworzył stos w połowie, by pozwolić na ukazanie się ciała kobiety, jednak po kilku minutach w ogniu, ciało byłoby nierozpoznawalne…

Biorąc pod uwagę, że tłum wypchnięty był poza cordony wojska, wydawałoby się rzeczą trudną dla widza, by cokolwiek rozróżnić zza płomieni… Wręcz przeciwnie, jeśliby chciano sprawić, by widzowie mogli dostrzec, że była ta kobieta tą osobą, którą danego dnia palono, wydaje się oczywistym, że byłoby o wiele łatwiejszym i przekonującym, gdyby pokazano im ją przed spaleniem raczej niż po nim. Ciało, które spędziło kilka minut w płomieniach, staje się całkowicie nierozpoznawalne!

Tego, kto został tamtego dnia spalony (zakładając oczywiście, że ktoś został spalony w ogóle tego dnia) nikt nigdy nie będzie wiedział, tym bardziej nie będzie w stanie uzyskać dostępu do osobistych archiwów biskupa Cauchona…

Śmierć cywilna

Pamiętajmy, że w Wiekach Średnich istniała inna jeszcze kara, zwana “śmiercią cywilną”.
Oto przykład: w 1379 roku Karol V skazał Jeana de Montfort, księcia Bretanii, na konfiskację jego ciała i własności… Jednak sama ta decyzja nie wystarczała do publicznego potępienia, które wymagało wymierzania przykładnej kary. Potrzebna była publiczna egzekucja w formie egzekucji jego wizerunku. W rezultacie państwo wydało fikcyjny wyrok śmierci, a ten, wobec kogo taka egzekucja została wykonana, uznawany zostawał za martwego.

Czy ta procedura nie została zastosowana wobec Joanny, poprzez spalenie jej wizerunku? Jest to całkiem możliwe!

Gabriel Naude twierdził, że “Dziewica nigdy nie została poddana spaleniu inaczej niż przez spalenie wizerunku” w swych książkach “De l’estat et success des affaires de France” – Paris 1570-1 – II – reign of Charles VI, ad ann. 1427- 1430 oraz “Histoire générale des rois de France” – Paris 1576 -1- XXI règne de Charles VII.”

Egzekucja wizerunku. Obraz Jana Piotra Norblina: "Wieszanie zdrajców"

Ta nowa hipoteza skazania wyrokiem śmierci cywilnej pasuje idealnie do biegu historii…

  • Ofiara nie może zostać rozebrana i torturowana, i to dla dobrego powodu… jej tam nie ma!
  • Nie może zostać również uduszona…
  • Zostaje wzniesiony wysoki stos, maskujący nieobecność skazanej,
  • Lub też wydaje się on “połykać” ofiarę, która jest nieobecna…
  • Spalona zostaje tabliczka z wypisanym powodem skazania…
  • Ofiara traci swą tożsamość, gdyż oficjalnie nie żyje!
  • Joanna nie jest już dłużej Joanną, dlaczego zatem nie może stać się Claude?
  • Osoba skazana na “śmierć cywilną” ma 5 lat na pojawienie się i usprawiedliwienie,
  • Stos spłonął 30 maja 1431 …
  • A Claude pojawia się ponownie… 20 maja 1436! Nieco mniej niż 5 lat później…

Warte jest również zapamiętania i to, że Joanna do końca zdawała się wierzyć, że zostanie uwolniona. Obecnie tę wiarę tłumaczy się tym, że wierzyła ona w rodzaj “cudu”, który uratowałby ją od śmierci i uwolnił z rąk wrogów. Jeśli jednak nie chodziło o żaden “cud”, to cóż jeszcze mogło uzasadniać tę wiarę, jeśli nie uzgodniony wcześniej plan oraz uczyniona z góry obietnica?

Należy również przypomnieć słynną tabliczkę umieszczoną na stosie:


Ta tabliczka, przymocowana do stosu i spalona wraz z nim, pasuje idealnie do procedury egzekucji w postaci egzekucji wizerunku.
Na stronie 228 of the “Traktatu o śmierci cywilnej” autorstwa A.T. Desquirona znajdujemy następujące objaśnienie:

“Tak więc wizerunek pojawia się w egzekucji przestępcy skazanego na śmierć pod jego nieobecność, która to egzekucja wykonana zostaje na placu publicznym poprzez zawieszenie tablicy, na której wypisany jest wyrok.”

A process jest kontynuowany!

Od stosu spalonego drewna, twórcze przedsięwzięcie “nowej ewangelii” może być kontynuowane: Joanna poprosiła i otrzymała krzyż, który trzymała na swym łonie; gołąb był widziany jak wylatywał ze stosu; skonała wykrzykując imię Jezusa; żołnierze płakali; kat ubolewał nad swym losem, przekonany, że właśnie spalił świętą…

"Relikwie Joanny" poświadczone przez kościół

Niektórzy posuną się tak daleko, by mówić, że jej serce pozostało nienaruszone, że zostało ono wydobyte spod popiołów! Kolejny cud! Przypomnijmy anegdotę o “prawdziwych szczątkach Joanny”, odzyskanych spod stosu, poświadczonych przez biskupa Tours, jednak szczęśliwie zbadanych przez profesora Charliera, który ustalił naukowo, że były to pozostałości egipskiej mumii oraz kota…

średniowieczny relikwiarz na serce

Mamy z drugiej strony pewne pytania odnośnie niespalonego serca bohaterki cudownie odzyskanego spod stosu… Dla nas ta anegdota prawdopodobnie zawiera w sobie nieco prawdy… Oczywiście nie co do odnalezienia po ugaszeniu ognia, lecz całkiem prozaicznie co do samego faktu zachowania organu…
Przypomnijmy, że dla nas, jeśli Joanna została zamordowana znacznie później (około roku 1451), jej ciało musiałoby zostać podzielone na trzy części… (Dilaceratio corporis)

Wnętrzności zostałyby pochowane we wsi, w której popełniono morderstwo, ciało w kościele w Pulligny, a serce prawdopodobnie zachowane jako relikwia… lub też zdeponowane pod prezbiterium znanej katedry, kto wie…?


...w słynnej katedrze...(?)

W rozdziale dotyczącym hipotez, musimy także przypomnieć, że istnieje wciąż statua Joanny na koniu, której część może zostać rozmontowana w celu otwarcia wnęki, zapewne dla pomieszczenia relikwii…

Statua konna Joanny trzymana w kolekcji rezerw muzeum w Chinon

Kilka wyjaśnień odnośnie statuy:

“Interesujący szczegół, którego wyjaśnienie umyka nam jednak, został zasygnalizowany. Lewa noga statuy jes wycięta ukośnie poniżej kolana i otwiera się pod brzuchem konia, by odsłonić praktyczną wnękę. Wnęka ta przypuszczalnie pomieszczała relikwię, chyba że nie był to obiekt pochodzący od samej Dziewicy, i jako taki otoczony był publicznym szacunkiem. Ten przedmiot, czymkolwiek on był, znikł bez jakiejkolwiek tradycji przechowania o nim pamięci”.

Można się na moment zastanowić nad dyskrecją niektórych muzeów, które przechowują w swoich rezerwach wiele pamiątek związanych z Joanną…! Jak na przykład kapelusz w Musée Lorrain of Nancy lub jak snycerka profilu twarzy w Cour d’Or w Metz…

Tak też Nowa Ewangelia jest kontynuowana…

I cała wcześniejsza informacja będzie przekazywana dalej, z całą pewnością przed egzekucją, poprzez siatkę, franciszkanów i innych. A ponieważ nasi historycy rzadko są dociekliwi, cały ten nonsens będzie radośnie powtarzany i stanie się esencją ich przekonań… Jednakże od wygaszonego stosu pojawia się zwątpienie…
Jednak oficjalna historia obecnie nie zwraca na to uwagi.

Oznacza to, że “spisek” od początku sprawy Joanny d’Arc odniósł sukces, co prawda z kilkuwiekowym opóźnieniem, w wykreowaniu historii biednej pasterki inspirowanej przez Boga, która wyrusza na wojnę i oddaje życie za zbawienie ojczyzny.

Powróćmy jednak do momentu bezpośrednio po spłonięciu stosu

Tak więc Jeanne była jak najbardziej żywa, ale nie mogła się pokazywać przez pewien czas, czas potrzebny do wypracowania warunków jej “zmartwychwstania”.
Co się zatem z nią stało?

Kapelusz z Musee Lorrain w Nancy i drzwi z profilami twarzy z Cour d'Or w Metz

Według jednej hipotezy pozostała ona w Rouen przez kilka miesięcy.

Według innej udała się do zamku Montrottier, fortecy, w której pozostała uwięziona aż do czasu ponownego jej pojawienia się w Lotaryngii.

Według trzeciej walczyła na wojnie dla papieża we Włoszech …
A według czwartej pozostawała w opactwie Clairefontaines (koło Arlon) po jego uzyskaniu przez Jana de Luxembourg.

Lecz przypuszczalnie istnieją też inne możliwości, jak pobyt za granicą, w Luksemburgu lub w Szkocji!

Roger Senzig w swej książce “Jehanne la Pucelle et ses secrets” (“Dziewica Joanna i jej tajemnice”) przypomina dokonane przez siebie odkrycie dokumentu w Archiwum Generalnym Królestwa Belgii, odnoszącego się do regulacji wynagrodzenia dla murarza, który wyporządzał pokój w Château d ‘Arlon dla Joanny. Tekst ten sugeruje, że w roku 1436 Dziewica przebywała tam po raz drugi i że poprzednio zakwaterowała się w Arlon pomiędzy latami 1431 i 1434.

Jednak nie przestudiowaliśmy wystarczająco wszystkich tych hipotez, by wyrazić naszą opinię obecnie, wyobrażamy sobie jednak, że rozwiązanie będzie stanowiło mieszaninę tychże.

Konkludując, widzimy, że w Wiekach Średnich rozwinęła się inspirująca historia w celu ustanowienia nowej religii, lub raczej ponownego rozwoju albo skierowania religii katolickiej z powrotem ku jej pierwotnym zasadom. Które nie negowały ani małżeństwa Jezusa i Marii Magdaleny… ani też pojawienia się ich potomstwa…

Nie jest naszą intencją śledzenie postępu tego przedsięwzięcia poza okres obejmujący temat tej strony. Wskażemy po prostu, że Rene d’Anjou, poprzez swój styl życia, zwiastował nadejście Renesansu oraz że Karol VII w 1438 roku promulguje “Sankcję Pragmatyczną”, która drastycznie zredukuje władzę papieża…

Joan of Arc – an instrument of the Reform?

The text presented below has not been written by us. It was published originally by a French researcher on where its original French version can be found (please click the link). We are encouraging our Readers to study it as it presents yet another, interesting version of events of the story of Joan of Arc, this time setting Joan against the broader background of the international Church-politics and reformatory movements.

In this chapter we will develop a hypothesis never proposed in regard to the story of Joan, the Maid of Orleans, be it by traditionalists of all stripes or even by our friends, the “mythographers”! (with the exception, perhaps, of Michel de Grèce who made a timid evocation in his novel, “Conjuration de Jeanne”).

Let us recall some facts related to the era concerned:

  • We find ourselves at the time of the greatest schism to divide Christendom
  • The preceding century witnessed the official end of the Temple [that is the suppression of the Knights Templar]
  • The reform movements are flourishing, even if they are being “eradicated” by the Church as they went…

Official Catholicism is increasingly shaken by disputes at all levels. It is time for some to envisage another way, a reform then, without clashing head-on with the existing religious principles in the process, but to the contrary, in practicing the same politics of assimilation which had led the Church towards its former beliefs.

And to create this new movement, we will simply be inspired by what has worked for 15 centuries! One has presented the “Son of God” to seat the Christian religion, and also we are now going to create the “Daughter of God”… This aspect equally allows, and in our view it is the crucial point, giving back to woman a role within the religion. Not at all inevitably a dominant role but simply the importance she had at the start, equal as she was to man. Let us remember the misogyny declared by the founders of the Church who only saw women as being the responsible ones for all the ills of the world. St Augustine, one of the “Fathers of the Church” attributed to her the mild qualifier of “cesspool”…

It should be clarified that this term was never questioned in 15 centuries…

But whereas with Jesus, the Church had shaped its teaching a posteriori, the Gospels dating from nearly two centuries after the death of the “Messiah”, we will in the current case stick to the events, indeed clearly create them.

In this way we will be sure of not being able to be disputed!

"Revisionist triptych of Joan of Arc"

We are going to choose from potential candidates for the role. At the cradle or almost… Necessarily from the young girls of very good families, but for whom birth can pose a problem. And must therefore remain humble.

For if bastards have a real social status (see the Bastard of Orleans, John of Dunois), it does not hold true for children born illegitimately. Recall that Isabeau of Bavaria is the official spouse of Charles VI, and that the children that she conceived not by the works of her husband were not at all bastards, but illegitimate children.

And if need be, we could subsequently re-write the circumstances of their birth by mixing the fantastic with the supernatural! Because to become a staunch Christian heroine, it is obvious that one can only be born of a couple, not only legitimate, but equally pious and poor, and preferably in winter in a poor hovel, in a “manger”, surrounded by shepherds and animals showing their joy… and of course on a Catholic feast day. So we are going to use some accomplices to describe the event, of course several years after its occurrence (see: the famous letter by Perceval de Boulainvilliers)!

Let us recall here that in the story of Jesus we give to his adopted father an insignificant manual trade, when in reality a “carpenter” of the time was simply an architect, and we forget to make it clear that Mary was of royal origin, descending from the line of David…
We find the same subterfuge in the story of Jeanne, to whose father we attribute the title of a “peasant” when he was actually a “farmer”, a government official collecting taxes, and a mother, Isabelle “Romée”, whom we describe as an unobtrusive peasant when in reality she was the daughter of John III, Count of Salm, of one of the richest families of Lorraine …


In Domremy, the room, where, according to the legend Jeanne came into the world on Epiphany of 1412

So the “coming” of Joan to Domremy is described at length in a letter that Perceval de Boulainvilliers had sent in 1429 to Jean Ange Marie, Duke of Milan! The latter had furthermore died fifteen years earlier, let us make it clear… The letter in Latin was found quite fittingly around 1820 and was immediately afterwards authenticated by traditionalists who currently use it to fix the date of the birth of the Maid at January 6, 1412 …

That said, it’s still necessary to know that if the letter judiciously sets the date to the day of the Epiphany (the day we celebrate the kings, in fact the end of the period of the 12 days of Christmas according to the Julian calendar current at the time), it does not specify the year of the occurrence of the facts…

It should be understood that illegitimate children were very numerous at that time… no contraception existed! So one has the choice of selecting, either in foster families to which they had been entrusted, or in monasteries or other religious institutions in which they had been placed in some sort of “quarantine”, from the kids (girls) having some intellectual qualities, as much as from a noble ancestry over some generations.

That these children were illegitimate did not prevent their parents from loving them deeply…
At a time when noble marriages were “arranged” from the youngest age of the children, it is clear that there was much more love in extramarital relationships than in legitimate unions…

Education offered to young aristocratic ladies in convents: arithmetic, geometry, astronomy, grammar, rhetoric, dialectic and music

Of course one cannot control every event, but with these girls perfectly trained (in a university manner, you could say), they are going to be able to adapt to all situations! And when more specific conditions arise, they will continue their adolescent education in the field concerned: and so Jeanne, after having received a high level of intellectual training, including, among others, language learning, rhetoric, history, diplomacy, writing, mathematics … she will train then in weapons practice, strategy, artillery command… A kind of commencing common-core syllabus, with various courses following in a special field…

It is obvious that in 1407 one could not predict the Treaty of Troyes. But from the time of its development and its conclusion (1419-1420), we will see Jeanne return to Domremy and go to re-join her adopted family, the Dailly’s (nicknamed either d’Arc or otherwise “the DuPont’s”). They will then be granted the Chateau de l’Isle, a fortress-property of the Bourlémont family (consequently the Salm family) built on a hill overlooking Domremy de Greux. An excellent way to put her in a safe place, and also and above all to discreetly teach her to become a soldier.

Poulangy and Novelompont will be able to enter the scene…

But who then is involved in this reformist movement? Michel de Grèce entitles his work on the Maid “La conjuration de Jeanne” (“The conspiracy of Jeanne”) without specifically naming the participants in this “conspiracy”. The author contents himself with naming the mastermind of the affair the “Epiphane”, a conversational pseudonym. At that time there were many unhappy with the official Church with its drifting and its excesses:

  • Adherents of the Church of Avignon, of which Louis of Orleans was one of the pillars,
  • Schismatics in general: it is reported that the mighty Chapter of Cannonesses of Remiremont had since 1404 pledged allegiance to the Pope of Avignon,
  • The Franciscan Third Order,
  • Occult movements, such as the ‘Bons Cousins Charbonniers’
  • Guilds, such as the “Merchants of Saint Michael”
  • Not forgetting of course the continuity of the Templar movement, of which the Grand Master had cursed the Pope until the thirteenth generation… These were the Scottish soldiers carrying the cross of the Temple which will assist Jeanne in her battles.
  • Followers of Celtism, still alive in the country, the “tree of fairies” is a proof.

Let us recall that at Domremy-la-Pucelle the feast of the Maypole is still celebrated, a relic of a very ancient celebration, and the remains of a Celtic temple is found in the heart of “Bois Chenu”, which Jeanne of course could not ignore!

We see from this non-exhaustive review that there is a long list of those who could unite, consciously or not, to form an international coterie against the Pope in Rome.

But let’s also not forget in this panorama another factor of rebellion! The formation of a new middle class instead of the nobility… The Middle Ages were marked by the feudal system, in which, except for the nobility (and the Church), there was no salvation. Only “birth” is taken into account, at the expense of the intrinsic value of the individual. A nobleman, even if he were a moron, has every chance in life, the opposite of an intelligent commoner who will settle for subordinate work.

The nobility in charge of defending the people have failed in their task, and we see the army of the King of France, the jewel of the nobility, suffer annihilation at the hands of the humble English archers.

Then we witness the emergence of a new class, more desirous to trade than to fight, more open to international exchange despite the prohibitions by the Church (trade with Turks or Jews), interested in the arts, and which has the financial means to pursue its ambitions.

as a proof: illumination showing Emperor Sigismund receiving a letter from Jeanne, Maid of Orleans, in 1428...

Finally, one of the architects of the “conspiracy” will be Sigismund of Luxembourg, Emperor of the Holy Empire, who takes a very dim view of the hegemonic position that the King of England will have if he also becomes the King of France… Then giving rise to a heroine of divine essence who is going to maintain divisions throughout the rest of Europe constitutes an excellent plan for this monarch…

We have in effect discovered that Sigismund I knew Jeanne well before her departure for her “divine” Mission… The firm Sotheby has indeed sold at auction in 2009 (for 1,600,000 pounds) a manuscript that belonged to the Emperor, embellished with three illuminations. The first showing the Emperor sending a letter to the Maid of Orleans, the second depicting Jeanne’s response, and the third the battle of Orleans…

Jacques Coeur will probably be one of the supporters of this “renaissance”!

And probably one of the pillars of this affair… Because we can and must wonder about the source of his fabulous wealth.

But let us not forget the role of women in the conspiracy!

The traditional Church, being chauvinist, is particularly opposed to women, who are creatures of Satan, responsible for the loss of Eden… They remain the “cesspool” of St Augustine, only good enough to bear children! But then we see women in Europe take top spot… The striking example is precisely that of Yolande of Anjou, the Queen of 4 Kingdoms, instigator and coordinator of the movement we describe.
Of course we are not forgetting Colette de Corbie!

The choice of a “Maid” then appeared less trivial, deliberate, to give women back their place in society which they should have never lost… Jeanne will learn to play the role of a man, of a combattant and we will look to her to erase the distinction in clothing!

Let us remember that all the women’s liberation movements have emphasised the dress code imposed by law, and that it is only very recently that the law prohibiting the wearing of trousers by women was repealed in France (31 January 2013).

We are writing about an international cabal, because it is clear that the challenge came from all over Europe! Equally then from the ranks of those whom the official history describes as English… We will then cast a wide net and unite all the protesters in a confidential network, even secret, closed, of which we will be able to admire the effectiveness in many episodes of the Johannine epic.

Indeed, while we see the disconcerting ease with which the escort accompanying Jeanne is going to get back to Chinon in a very short time (even if we strongly doubt the 11 days of the official account of this trip)…
And even if equally the “Golden Legend” which we are writing simultaneously evokes in us a treacherous path, in enemy territory, at night, with river crossings in flood in the middle of the month of February! It is necessary to give this expedition a miraculous connotation with biblical overtones …
No one can reasonably believe that a man burdened by his weapons and combat clothing could pass eleven flooded rivers by swimming at the coldest of winter, this is to imply that there had to be a miracle!
Perhaps the waters parted like for Moses, or else Jeanne could walk on water like Jesus would have done near Tiberias…

Which story will we write?

Well, we are simply going to be inspired by what has worked for centuries, the story of Jesus, narrated in the Gospels!

Jeanne d'Arc on a mission from God - mosaic from basilica of Joan of Arc in Bois Chenu

In another chapter we have already recalled the disturbing parallels between the life of Christ and that of Jeanne of which the main events were made to coincide. Up until the “ultimate sacrifice” which was foreseen long before! We are then going to make her be born in a dark little home, kind of a crib… And upon her arrival the roosters will crow… And the villagers will be the witnesses of miracles…

Moreover, right from the beginning of her adventure, Jeanne is capable of predicting that her epic would end soon, that she would not stay for long, that she will be betrayed and her life would end rapidly… She recounts only what we had foreseen as her destiny, but of course the legend makes her a visionary…

But how would you know all this, if not because it is written in advance? We have expected everything, and adapt the actions as we of the circumstances. We made her feed on bread and wine… Staged, or placed at the Last Supper? And if we make her speak in parables… probably she was trained in this from the start of her (religious) education to express herself in this way.

Joan bringing life back to a child in Lagny - a stained glass window in Vaucouleurs

We are even going to “relate” (and embellish) the miracle of Lagny, but obviously this is only a fabrication, which sees her when a stillborn child is “resurrected”…

We let the historian Pierre Pilard speak:

“It is an inevitable phenomenon known to modern medicine, which is totally explained, but which remains very spectacular to observe. Following 3 days after death, very soon after what is called ‘rigor mortis’, the muscles relax and the body regains some flexibility. The ligaments and organs become soft (…) the body, relaxed, gives the real impression of a yawn, often accompanied by imprecise gestures of the body, taking place.” (“Chroniques de l’Histoire”, March 1989, page 27).The child from Lagny was never brought back to life! Immediately after this phenomenon he was baptized and buried in the church of Lagny.

But Jeanne must get to the final sacrifice, the “drinking from the cup to the sediment of the Gospels”… But of course without too much risk for the actress! We are going to then pursue the scenario up to the stake, with actors and extras, like in the movies. Because after the coronation one could totally stop, the main objective appearing to have been reached: the coronation of the “only true King of France”!

No, because this coronation is for the pioneering movement only an anecdote, an episode. And not an end in itself. Charles VII is a puppet that one directs and one can easily manoeuvrer him afterwards! He was soon provided as an assistant a pretty mistress at his disposal, so as to manipulate him through a third party… It should be remembered moreover that Charles is already the king since the death of his father in 1422…

The “Daughter of God” herself must “redeem” the sins of mankind, thus giving her own life, at least to deceive the common herd. Then one is going to organize her capture, trial and death!

Or rather to put the finishing touches to the scripts of the various episodes:

The capture:

Jeanne returns to Compiegne, a besieged city. And from there, she is going to organize a sortie of which it is not very clear what she can do from the strategic point of view, with a weak army, wearing a golden coat that would make her recognizable from far away, and which identifies her even to her “enemies”. And the gates of the city are reclosed, and the bells are made to ring with full force…

The capture of Jeanne d'Arc at Compiegne, 23 May 1430

Jeanne and her escort are quickly surrounded and then Jeanne captured by a loyal supporter of the Count of Luxemburg, the Bastard of Wandonne.

But do you know that the Bastard of Orleans, Jean de Dunois, was also in Compiegne? Can you imagine him re-shutting the gates of the city behind the back of his “beloved” (his half-sister or his real sister … actually) without having a good, not even to say excellent, reason?

The question also arises of how Jeanne and her (weak) army had succeeded in breaking the siege of Compiegne in order to enter the city? And why, when she officially disobeyed the King, was she accompanied by the one who at the time was one of the most prominent figures of the realm.

Dunois, wasn’t he there to supervise the “arrest” phase?

One of the crucial points of the “Shepperdess” operation…
Because it is obvious that all that looks real, and above all that everything runs smoothly. A well-aimed (or rather poorly aimed!) crossbow bolt and the whole scenario falls apart… This is certainly why trustworthy men must lead the fight in which projectile weapons are not used (it is also said that it was an archer who brought her down from her horse, but by pulling her by her coat, that is with his bare hands!).

And all proceeds well, without any harm, neither for the one side nor for the other. Which is simply amazing in any combat like this. A battle for life, with major sword and spear strikes from both sides, we are told, in which no member of the escort is injured.

All the more so in the Golden Legend which tells us about Jeanne’s actions, we repeat that not wishing to kill her enemies, the Maid struck only with the flat of her sword…

But let us look a little into the profile of the person who would capture Jeanne, John II of Luxemburg-Ligny.

Just the name itself of the character should arouse the attention of our readers: Luxemburg-Ligny…

Jeanne receiving a letter from the Emperor

We saw in another article recalling the genealogy of Isabelle “Romée de Vouthon” that she had been, in her youth, the first lady companion of Joan of Luxemburg-Ligny, the aunt of the famous John II. In her castle of Ligny en Barrois, a small town in the current department of Meuse, not far from Domremy-La-Pucelle…
This famous Jeanne de Ligny who takes special care of the Maid after her capture! And to follow on in the same vein, let us point out that she was the godmother of the one who became the King Charles VII. Small family arrangements, one might say!

We can only recall again the links that seem to unite Jeanne to the Luxemburg family… The parchment miniatures of Sigismund leave no doubt as to the epistolary relationships established from 1428 between Jeanne and the Holy Roman Emperor, who himself was born of the Luxemburg family!

Let us summarize!

Jeanne was captured without being wounded during a useless but noisy sortie by a nephew and heir of a friend of her foster “mother”, the godmother of her King, with her dear Dunois not lifting his finger to defend her… But in the end we obtain a perfect parallel with the life of Jesus, as we find here all the evangelical ingredients:

– Betrayal, of which Guillaume de Flavy is later accused (Judas’ thirty denarii)

– Resignation on the part of Jeanne, who knows her imminent end (the bloody tears in the Garden of Olives, the distant chalice…)

– Heroine’s non-violence (“he who uses the sword, will die by the sword!”)

– At the moment of the sale of the “messiah”, she is handed over to the “high priest” Cauchon.

But after this event, a period of delay will ensue, which can be easily explained. News doesn’t travel quickly at this time, which suggests not to link up important events too quickly! It takes time to understand at all levels that the “Arrest” operation had been crowned with success.

And now that Jeanne has been taken without injury, the next episode must be realised, the “Judgement”, led by an accomplice, and the negotiations with the “English” party must commence. We must then stall by moving the heroine from castle to castle, by carefully making her avoid the risk of falling into the hands of real enemies. For it is obvious that not everybody knows all about it…

And while everything is settled, after several months of negotiations and consultations, we get to Rouen and the famous trial can then commence – before an ecclesiastical court of which some of the members are in on the secret.

The Trial

We are going to give considerable importance to the case. Which will go on forever, extraordinarily, while usually this type of charge is settled within a few days.

It’s necessary, to the contrary, to “mediatise” the trial. Let us remember that at that time it took a long time for information to spread, and a case concluded within about ten days would have not been memorable. Therefore we are going to drag out the trial, in the same way that we delayed after Jeanne’s capture, the time that the whole of Europe was told that the Maid of Orleans, the “Daughter of God” was now a prisoner and in the process of being judged.

And clearly, this trial is going to set up the ideal platform to express the views of the conspiracy… Our heroine is going to have the opportunity to clarify “her” doctrine, or rather that of God, her Father, and therefore to put things right as far papal supremacy is concerned! Naturally the “voices” are going to have to intervene to reply to specific points. And at such moments Jeanne is delaying, asking for more time, and postponing her replies for a week or two, the time for the return journey for a messenger who must get in touch with Angers, Orleans, perhaps Avignon…

The trial of Joan of Arc in Rouen


Jeanne’s trial is going, then, to unfold in Rouen, and is going to involve nearly 120 people!

Today we are told that we know everything about this trial, thanks to the precious minutes that have been retained.

But we forget of course to state that these so-called original French “minutes”, are translations of Latin texts, which in their turn were translations from texts in old French, a tiny fraction of the original minutes… Because, remember, at the end of the trial of Rouen (which curiously does not carry a judgement of conviction) Bishop Cauchon retrieved all the written-up minutes of the notaries serving as court clerks, and left with them!

It will not be before next five years that the famous “minutes” finally reappear, edited and translated into Latin, even though the notes were taken in French… They are therefore no longer the “minutes” in the legal sense of the word…

The text is so misrepresented that the notary Manchon will refuse to countersign it!

And we easily understand it. A session bringing together nearly one hundred and twenty participants, spanning five months, auditioning numerous witnesses, comes out with a few pages of notes… (for proof, it is sufficient to visit the trial documents online).

We give our Readers below an example of what traditionalists call the “minutes” of the trial, the text having been taken from the site of the Abbey of St Benoit:

14, 15, 16 February 1431.
Preparatory Enquiry.
The following Wednesday, Thursday, Friday and Saturday by the Ministry of Master Jean de la Fontaine, Commissioner, assisted by two lawyers, proceeded with the said investigation”.

One can easily see that it is only about titles, devoid of any content … We have such a problem, such a procedural document, such an enquiry, but we never get the exact content!

While today we see a criminal trial unfold, we can notice the number of procedural documents and the volume they occupy! And in general this type of hearing lasts only a few days and brings together only around thirty participants, judges, jurors, prosecutor, court clerks and lawyers.

And to judge Jeanne in five months (from 9 January to 30 May 1431), with a multitude of clergymen, only about sixty pages were written?

We must point out in this article that the official doctrine has voluntarily chosen to “inflate” the original “minutes” document of the Rouen trial, in incorporating the sworn evidence from the said rehabilitation trial! Like the testimony of Hauviette for example, who nevertheless contradicted the official version as to the age of Jeanne…

It seems patently obvious that everything had been made to fit, rewritten, condensed. One can legitimately ask the question as to why such behaviour.

Unless of course we pursue our initial reasoning: The Gospels are also apocryphal texts (written between 150 and 200 years after the events they describe). We can then do the same, giving the starring role to the accused, the future martyr. And as in the story of Jesus, we can also “skim” it… There are only four gospels retained to constitute the New Testament, in the approximately sixty identified. In the Middle Ages, we are going to retain only what is judicious!

And one had blithely erased all parts related to the sexuality of the “Daughter of God,” as was done 13 centuries earlier for the “Son of God”, also an alleged virgin… Exit Mary Magdalene from the past… Welcome the Holy Virginity Anno Domini 1431!

But the real minutes actually existed. Maybe they have not disappeared to everyone?

However there remains a disturbing coincidence which nobody raised: The reappearance of “official minutes” corresponds with that of Jeanne in Lorraine… A “Resurrection” after all…

The “New Gospel” operation had to be completed with a final touch, the minutes of the trial, before returning the heroine back to civilian life.

The stake

The crown of thorns is nevertheless found again! Sculpture by Rael del Sarte inside St Remy church in Domremy

As we have previously written, it is necessary to continue the parallel with Jesus, for the edification of the masses. It is therefore necessary to give the execution significant repercussions. To this end, there is only the stake available, crucifixion having already been used and no longer included in the arsenal of the Holy Inquisition, which constitutes a dignified torture of the “Daughter of God” and which had also the significant advantage… to make the body of the condemned disappear completely.

It is indeed necessary to have a particularly heinous and terrifying ultimate punishment. But the killing absolutely cannot take place according to the procedure described by traditionalist historians… nor even in the usual legal way!

Indeed, it was customary to strip the condemned, and to torture him before the execution, which of course will not happen in this case – for one cannot recognize a woman covered by a long dress with a hood concealing her face, it would have otherwise been easy for the witnesses, especially the soldiers present, to see that the naked body that had been tortured, bore no scars obtained in combat and well known as Jeanne’s…They hurry, therefore, to tie the “condemned” to the execution post.

The stake itself absolutely does not have the form shown throughout the iconography of Jeanne!

The stake of Jan Hus. Notice that the pile of wood surrounds the victim

A medieval pyre actually consisted of a wooden pole, covered with plaster for fireproofing, stuck in the ground, to which the condemned was tied by a chain. The wood was piled up around that stake, either rounded or squared, up to the height of the head of the victim whose body thus disappeared from the sight of the spectators.

In this case, only the mitre and Jeanne’s covered face must therefore be visible. However, in the woodpile a side passage was carefully inserted to allow the executioner to access the post, when it was time to bind the victim. This passage was filled in with straw and firewood before igniting it.

Jeanne covered with a hood ("embronchée"), by Adrien Harmand, 1932

It is said specifically in the “account” of the execution that the stake was abnormally high! This does not mean that the convicted was perched above ground, but simply that the woodpile measured more than usual height … Which means that the head of the victim could not even be visible.

According to the official version, it is the executioner himself who evokes the unusual height of the stake, which would have prevented the convicted from choking… But is it not the executioner himself who builds the same stake?… And how would he have done that in this case to tie the convicted? Find the mistake!

Straw and firewood placed at the bottom of the woodpile allowed for easy ignition. And to more easily manipulate the logs constituting the real wooden wall surrounding the victim, the executioner used a long-handled tool provided at its end with a spike and a hook. The spike allowed in most cases to kill the sufferer with a blow to his heart before setting fire to the stake.

The rapid emblazing of the firewood and straw enormously consumed the oxygen and quickly suffocated the victim if she had not actually been executed by the spike, or strangled at the same time when tied to the post.

When all the wood was burning, the executioner made the heap cave in towards the center, so as to ensure that the corpse would be completely consumed. And especially to prevent any relics from being taken away!

The condemned tied by the waist had obviously collapsed, the fire then completely covered the victim…

It is obvious that in these conditions it was possible to make anyone disappear! It is claimed that the executioner half opened the stake to let the body of a woman appear, but after a few minutes in a blaze, the body would be unrecognizable …

To the extent that the crowd was pushed behind rows of soldiers, it would have seemed difficult for a viewer to distinguish anything amid a blaze … On the contrary, if one wanted to ensure that viewers could notice that this was a woman who was burned that day, it seems obvious that it was much easier and convincing to show her to them before cremation rather than after. A body that spent a few minutes in a furnace is totally unrecognizable!

Who was burned that day (assuming of course that someone was actually burned that day) no one will ever know, much less to be able to access the personal archives of Bishop Cauchon…

Civil death

Let us remember that in the Middle Ages there was another penalty, called “civil death”.
An example: In 1379, Charles V sentenced Jean de Montfort, Duke of Brittany, to confiscation of his body and his property… But this decision alone was not enough for public condemnation, which required the pronouncement of an exemplary punishment. A public execution was needed in the form of the execution of his effigy. Consequently the state issued a fictional death sentence, and the one against whom the execution took place was reputedly already dead.

Wasn’t this procedure applied to Jeanne, by making do with burning her effigy? It is quite possible!

Gabriel Naude claimed that “the Maid was never burned except in effigy” in his books “Of the state and the business success of France – Paris 1570-1 – II – reign of Charles VI, ad ann.. 1427- 1430 and General History of the Kings of France – Paris in 1576 -1- XXI reign of Charles VII.”

Execution in effigy. Painting by Jan Piotr Norblin: "Hanging of traitors"

This new hypothesis of a conviction to this civil death sentence fits perfectly with the course of history…

  • The victim cannot be undressed and tortured, and for a good reason… she is not there!
  • She cannot be strangled either …
  • The stake is very high to mask the absence of the convicted,
  • Or it seems to “swallow” the victim, who is absent …
  • A placard is burnt bearing the grounds for the conviction …
  • The victim loses her identity, since she is officially dead!
  • Jeanne is no longer Jeanne, so why would she not become Claude?
  • A person condemned to “Civil Death” has a 5-year period to reappear and be justified,
  • The stake burned on May 30, 1431 …
  • And Claude reappears… May 20, 1436! Slightly less than 5 years later…

It is also worth remembering that Jeanne seemed to have believed to the end, that she would be freed. Today her belief is interpreted as a belief in a “miracle” which would have seen her saved from death and liberated from her enemies. If however there was no “miracle” involved, than what else could explain her belief if not a plan agreed on earlier and a promise made in advance?

We must also recall the famous placard placed at the stake:


This panel that was attached to the stake and which burned perfectly matches the procedure of execution by effigy.
On page 228 of the “Treaty on civil death” by A.T. Desquiron we find the following explanation:

“So the image is in the execution of a criminal sentenced to death in absentia, which is done in the public square by the suspension of a board on which the conviction is written”.

And the process continues!

From the pyre of the consumed wood, the creative enterprise of the “new gospel” can continue: Jeanne asked for and obtained a cross she held on her bosom; a dove was seen flying from out of the fire; She died shouting the name of Jesus; the soldiers cried; the executioner was moaning about his fate, convinced that he had just burnt a saint…

The "relics of Jeanne", authenticated by the church

Some will venture to go so far as to talk about her heart remaining intact, that it had been recovered from under the ashes! One more miracle! Let us recall the anecdote of “real remains of Jeanne”, recovered in the stake, authenticated by the bishop of Tours, but fortunately analyzed by Professor Charlier, who scientifically established that it was the remains of an Egyptian mummy and of a cat…

Medieval reliquary for a heart

We have, on the other hand, some questions in regard to the non-consumed heart of the heroine miraculously recovered from under the stake … For us this anecdote probably carries some truth… Not regarding the recovery after the extinguishment of the blaze of course, but more prosaically in regard to the preserved organ…
Recall that for us, if Jeanne had been assassinated much later (around about 1451), her body would have had to have been broken into three parts… (Dilaceratio corporis)

The intestines were buried in the village where her murder took place, the body in the church of Pulligny, and the heart probably preserved as a relic… or else now deposited under the choir of a famous cathedral, who knows…? a famous cathedral... (?)

In the chapter of the hypotheses, we must also recall that there is still a statue of Joan on horseback, part of which can be dismantled to expose a cavity, presumably to accommodate a relic…

An equestrian statue of Joan kept in the reserve collection of the Museum of Chinon

Some explanations regarding the statue:

“A curious detail, but whose explanation escapes us, is reported. The left leg of the statue is cut obliquely below the knee and spreads out via a hinge under the horse’s belly, to open up a practical cavity. This cavity presumably contained relics, unless there was no object, from the Maid herself, and as such was surrounded by public veneration. This object, whatever it was, disappeared without any tradition to preserve the memory”.

One can briefly wonder about the discretion of some museums which preserve in their reserve collections many Johannine souvenirs…! Like the hat in the Musée Lorrain of Nancy, or the carved facial profile on wood at the Cour d’Or in Metz…

Thus the New Gospel process continues…

And all the preceding information will be passed on, certainly even before the execution, through the networks, Franciscans and others. And as our historians are scarcely curious, all this nonsense will be happily repeated and become the very substance of their convictions… However, from the extinguished stake, doubt sets in…
But the official history nowadays pays no attention to that.

This means that the “conspiracy” at the start of the Joan of Arc case succeeded, but with a few centuries’ delay, to create a deceptive story of a poor shepherdess inspired by God, who goes off to make war and to give her life for the salvation of her motherland.

But back to the time immediately following the stake.

So Jeanne was very much alive but she could not reappear for some time, the time required to develop the conditions for her “resurrection”
So what became of her?

The hat from Musee Lorrain in Nancy and the door with facial profiles from Cour d'Or in Metz

One hypothesis is that she remained hidden in Rouen for a few months.

A second line sees her travel to the castle of Montrottier, a fortress in which she remains imprisoned until her reappearance in Lorraine.

A third has her waging war for the Pope in Italy …
And a fourth sees her stay in the Abbey Clairefontaines (near Arlon) after its acquisition by Jean of Luxembourg.

But presumably there are other possibilities, such as a stay abroad, in Luxembourg or Scotland!

Roger Senzig in his book “Jehanne la Pucelle et ses secrets” (“Joan the Maid and her secrets”) recalls the discovery he made of a document preserved in the General Archives of the Kingdom of Belgium referring to the regulation of wages of a mason who fitted out a room at the Château d ‘Arlon for Jeanne. The text suggests that in 1436, there was a second stay by the Maid there, and that she had previously lodged in Arlon between 1431 and 1434.

But we have not yet sufficiently studied all these hypotheses to deliver our opinion today, but we envisage that the solution must represent a mixture of all that.

In conclusion, we see that in the Middle Ages an inspiring story developed to establish another religion, or rather to redevelop or redirect the Catholic religion towards its original bases. Which denied neither the marriage of Jesus and Mary Magdalene… nor the emergence of their progeny…

It is not our intention to follow the progress of this endeavour beyond the period related to the topic of this website. We simply indicate that Rene of Anjou, by his lifestyle, will announce the Renaissance and that Charles VII in 1438 will promulgate the “Pragmatic Sanction” that will drastically reduce the powers of the Pope.

Himmler: Przemówienie z 24 października 1943 w Poznaniu

Prezentowane tu przemówienie Heinricha Himmlera wybraliśmy do przetłumaczenia i publikacji z tego powodu, że jest ono przede wszystkim O NAS. Nie należy  tego przemówienia mylić z dwoma innymi przemówieniami, które Himmler wygłosił w tymże Poznaniu w tym samym miesiącu, tylko o prawie trzy tygodnie wcześniej, 4 oraz 6 października 1943 roku (1).

Przemówienie tutaj prezentowane, w tłumaczeniu jego pełnej treści, dotyczy rozmaitych zagadnień związanych z wcieleniem do Rzeszy 4 okręgów, które leżały w granicach II RP przed 1939 rokiem:
– polskiej części Górnego Śląska
– Wielkopolski, zwanej przez Niemców „Krajem Warty” („Wartheland”)
– Prus Zachodnich (czyli Korytarza Pomorskiego)
– Prus Południowych

Wśród słuchaczy obecni byli: Arthur Greiser (2) oraz zapewne cała czołówka partyjna NSDAP regionu wielkopolskiego – w końcu okazji tej wizycie Himmlera w Poznaniu dostarczył Dzień Wolności ustanowiony po aneksji regionu przez III Rzeszę. Musieli być też jednak obecni przedstawiciele nowych osadników niemieckich, gdyż do nich odnoszą się słowa Himmlera: Cztery lata temu wielu spośród was tutaj obecnych musiało pożegnać się, z ciężkimi sercami, ze swymi starymi domostwami.”

Wśród problemów dyskutowanych w wystąpieniu Himmlera wyróżniają się następujące: wydarzenia z niedawnych w historii walk polsko-niemieckich, w tym powstań na Śląsku i w Wielkopolsce, a także w Kampanii Wrześniowej; germanizacja włączonych do Niemiec okręgów (w tym germanizacja przez zaludnienie); Volkslista z jej 4 kategoriami (temat Volkslisty zostanie omówiony w osobnej publikacji); stosunek wobec Polaków, jaki, według Himmlera, winien charkteryzować Niemców; a nawet nadzieja na dalsze powiększenie terytorium Rzeszy przez przyszłe pokolenia Niemców.

Ponieważ przemówienie wygłoszone zostało pod koniec 1943 roku, gdy Niemcy utracili już inicjatywę strategiczną w wojnie, stąd też Himmler zawarł w nim odniesienia do trudów i ofiar, które trzeba będzie jeszcze ponieść, odnotował pojawiające się tu i ówdzie oznaki zniecierpliwienia przedłużającą się wojną i zapowiedział twarde rozprawienie się ze spodziewanymi objawami defetyzmu. Odnotował także krótko ostatnie ważne wydarzenia z 1943 roku, jak klęska stalingradzka czy uwolnienie Benito Mussoliniego przez oddział komandosów SS pod dowództwem Otto Skorzenego.

Podobnie jak w przypadku przemówienia Hitlera z Platterhof, dokonaliśmy i tutaj podziału tekstu na swoiste „podrozdziały” tematyczne, by ułatwić Czytelnikowi „poruszanie się” po tym tekście, który w wydruku zajmuje 23 strony.

Dla lepszego zaś nakreślenia „tła” owego przemówienia, zaopatrzyliśmy ten tekst w szereg przypisów z naszymi dodatkowymi objaśnieniami.

Tłumaczenia oryginalnego przemówienia z kopii maszynopisu niemieckiego (mikrofilm 712 i T120 w National Archives and Records Administration) na angielski, wraz z opracowaniem materiału uzupełniającego (innego niż w naszych przypisach), dokonali w USA Veronica Clark oraz Wilf Heink . Tłumaczenia zaś z owej wersji angielskiej (za zgodą V. Clark) dokonaliśmy we własnym zakresie.
Już po dokonaniu tłumaczenia, znaleźliśmy ten oto link do audio  z owym przemówieniem. Pomógł nam on ulepszyć tłumaczenie. Poza tym , później jeszcze, znaleźliśmy audio także tutaj . I chociaż jest to dokładnie to samo nagranie, ta konkretna kopia ma nieco inne brzmienie (co rozpoznać można przy długim przysłuchiwaniu się. W ostatecznym rozrachunku obie te kopie nagrania posłużyły nam do poprawy tekstu w tych wypadkach, gdzie nagrane słowa bywają trudno rozpoznawalne.

Sytuacja wojenna, ludnościowa i graniczna
Kim są najgroźniejsi przeciwnicy?
Znaczenie więzów krwi, narodu i rasy
Problem mieszanej narodowości
Tragizm wynarodowionej niemieckości
Lista narodowa (Volksliste); konsekwencje jej przyznania
Germanizacja przez zaludnienie. Rozwój nowej społeczności niemieckiej
Jaki winien być stosunek do Słowian? Jacy są Słowianie?
Kto z powodzeniem rządził Słowianami. Metoda informatorów NKWD i GPU
Twarda rzeczywistość wojenna. Konieczność zmiażdżenia niesnasek i defetyzmu
Jaki ma być koniec wojny
Germanizacja terenów wschodnich Rzeszy. Organizacja społeczności niemieckiej. Spojrzenie w przyszłość

Geheime Reichssache

Rede  des Reichsfűhrer-SS Heinrich Himmler anläβlich des “Tages der Freiheit” am 24. Oktober 1943 in Posen

Drogi Towarzyszu Partyjny Greiser! Drodzy Towarzysze i Towarzyszki! Szanowni Goście!

Z dumą przyjąłem wasze zaproszenie, by przemówić na dzisiejszym Dniu Wolności (Gautag), gdyż jesteście świadomi, a ja nie mówię wam niczego nowego pod tym względem, że jestem szczególnie związany z tym regionem, z wami osobiście oraz z pracą tutaj wykonywaną, i tak już pozostanie na zawsze.

Sytuacja wojenna, ludnościowa i graniczna

Pozwólcie, że zatrzymam się nieco nad moimi myślami odnośnie tego Dnia Wolności:

My Niemcy w całym kraju bywamy nieraz rozczarowani, gdy rezultaty nie pojawiają się wystarczająco prędko; jesteśmy niezadowoleni, gdy mówi się nam, że jest to twarda walka i że tu i ówdzie decyzje muszą dopiero zostać podjęte.
Niektórzy zapytują: „Jak długo jeszcze ma ta wojna trwać?” Niektórzy uważają,, że to i owo mogłoby zostać zrobione prościej, lepiej i szybciej. Wszyscy oni zapominają, że jesteśmy zaangażowani w jedno z największych zmagań narodowych w historii – w jedną z największych wojen rasowych prowadzonych w ciągu stuleci. Pozwólcie zatem, że naszkicuję pokrótce jak to było cztery i pół roku temu.

Cztery lata temu obchodziliśmy Dzień Wolności, narodziny tego dystryktu. Sześć miesięcy przed tamtym dniem granica Niemiec przebiegała zaledwie 150 kilometrów na wschód od stolicy Rzeszy Niemieckiej. Każdy nieprzyjaciel dysponujący nowoczesnym sprzętem wojennym mógłby dotrzeć do stolicy w ciągu 20 minut ze swymi bombowcami, dzisiaj wystarczyłoby 10 minut.. Część Niemiec, Prusy Wschodnie, była odseparowana od kraju; inna część, Gdańsk, była małym państwem i chociaż walczyła dzielnie o swoje istnienie, nie byłaby w stanie przetrwać.

Cztery lata temu, po kampanii polskiej i w rezultacie dekretu Führera, obszar geograficzny znany jako Wartheland został przekształcony w jednostkę polityczną i administracyjną Warthegau. W przyszłych latach niewątpliwie zostanie uznany fakt, że jest ona jednym z najlepszych dzieł Rzeszy Niemieckiej. Z dystryktu posiadającego jeszcze 10% Niemców w populacji 4,5 miliona, mamy teraz, cztery lata później, dystrykt wyraźnie niemiecki w charakterze w swej stolicy, w swych miastach, a liczba Niemców tutaj żyjących wzrosła z 400 000 do ponad 800 000.

Pierwsza fala przesiedleń Niemców z krajów bałtyckich

Gauleiter i jego współpracownicy stanęli tutaj wobec trudnej kwestii: Jak mamy zgermanizować ten dystrykt? Jak zostanie to osiągnięte?  Zanim odpowiem, muszę przypomnieć wam rzecz następującą: Cztery lata temu wielu spośród was tutaj obecnych musiało pożegnać się, z ciężkimi sercami, ze swymi starymi domostwami. Pierwszymi, którzy musieli się pożegnać, na wezwanie Führera, byli Niemcy w Estonii i na Łotwie. Innymi, którzy musieli się pożegnać, w późniejszych tygodniach i miesiącach, byli Niemcy z Wołynia, Galicji, znad Narwi i innych regionów wschodu, dołączyli do marszu, by rozpocząć podróż wzdłuż owianych obecnie sentymentem treków wieśniaczych.

Pytanie odnośnie tego jak na nowo uczynimy ten obszar niemieckim, pragnąłbym sprecyzować dokładniej: Jak przesuniemy granicę narodu niemieckiego o setki kilometrów dalej z nadzieją, że okaże się ona trwała? Granica Rzeszy, przez naniesienie na mapę, została przed czterema laty przesunięta poprzez zwycięstwo oręża i poprzez decyzję Führera i decyzję Rzeszy. Istnieje wiele sposobów zdobycia terytorium, aneksacji kraju, narodu albo ludu. Przedstawię dwa, które wyróżniają się w wielkiej walce narodów, by następnie jednoznacznie opowiedzieć się za jednym z nich.

Pierwsza z tych metod jest starszą: jest to sposób, w który, w ciągu ostatnich 100 lub 200 lat większość krajów podlegała aneksacji.
Zaczynano od tego, by mieszkańcom, poprzez szkołę, poprzez wychowanie, a przede wszystkim poprzez język, odebrać ich specyfikę, ich zewnętrzną specyfikę i nadać im inne zewnętrzne piętno – powszechna edukacja zastępowała ich pierwotne zachowania odmiennymi zachowaniami zewnętrznymi. Często mówiono przy tym i podkreślano: Ten człowiek, który mieszkał tu w dystrykcie poznańskim, został dobrze wykształcony. Nauczyliśmy go jak czytać, pisać oraz liczyć. Wcześniej był analfabetą. Teraz, dzięki naszej niemieckiej pracy, dzięki naszej dokładności,  stał się on akceptowalnym, wychowanym środkowym Europejczykiem. Dalej, wciągnęliśmy go do koszar i nauczyliśmy go organizacji, czystości i punktualności, posłuszeństwa, a nawet jak być odważnym.

Kim są najgroźniejsi przeciwnicy?

Cofnijmy się  do roku 1919. W roku (tysiąc dziewięćset)dziewiętnastym niemieckość walczyła tutaj, niemieckość na Górnym Śląsku, w Prusach Zachodnich, nawet my sami wewnątrz naszych pozostałych nam jeszcze starych granic Rzeszy z lat 1918-19, walczyliśmy z bandami, z powstańcami, z oddziałami wojskowymi, które faktycznie w wielu miejscach niestety walczyły aż za dobrze. Kim byli nasi przeciwnicy? Byli oni powstańcami z zachodnich oddziałów oraz im podobnymi z rozmaitych organizacji narodu polskiego.  Te części owych grup, które walczyły dobrze, były często dowodzone przez ludzi, życiorysu których można było stwierdzić, że posiadają EK1 (Krzyż Żelazny I klasy): ten a ten był kapralem, ten znowu sierżantem, ten chodził do niemieckiej szkoły, ten był zarządcą u takiego czy innego właściciela ziemskiego, tamten był nienagannym urzędnikiem państwowym. Wiele się nauczyli, byli bardzo chętni, przyswoili sobie wszystko. To byli nasi najniebezpieczniejsi przeciwnicy.

Jednej rzeczy musimy się nauczyć w naszej walce  narodowej: nasza własna krew, gdy znajduje się ona po przeciwnej stronie, jest często naszym najgroźniejszym wrogiem; a w dalszej kolejności, wszyscy ci ludzie, których wykształciliśmy, wyposażyliśmy w niemiecki porządek i posłuszeństwo, gdy występują przeciw nam. Ten przykry przykład, którego wielu z nas doświadczyło wraz z tymi Niemcami, którzy pozostali w Poznaniu i w Warthegau w latach 1919 do 1923, cierpiąc aż do roku 1939, niechaj będzie dla nas ostrzeżeniem.

Gauleiter Arthur Greiser

Znaczenie więzów krwi, narodu i rasy

Byłoby szaleństwem, aby błąd popełniony w przeciągu historii powtarzać i popełniać na nowo. Widzimy zatem, że w wieku, w którym narody,  wspólnoty o więzach krwi („Blutsgemeinschaften”)  i rasy budzą się – i uświadomiły sobie swoją wartość i swoje istnienie  – że w takim wieku stara metoda nadawania przynależności państwowych, nakazywania śpiewania hymnu narodowego, udzielania lekcji języka i nadawania zewnętrznego ukształtowania nie wystarcza, by jakiś okręg czy kraj uczynić własnym terytorium jakiegoś narodu. Było to wystarczające, gdy toczono małe wojny, było to wystarczające w wiekach średnich, było to jeszcze wystarczające zapewne aż do końca XVIII wieku. Już jednak w poprzednim stuleciu, a w szczególności w naszym wypadku, taką metodą nie można już przynieść jakiegokolwiek sukcesu narodowi (3). I dlatego my, a mianowicie tutaj w Warthegau  towarzysz Greiser jako wasz znakomity Gauleiter oraz my w Rzeszy; ja jako Komisarz Rzeszy („d/s Umacniania Niemieckości” – przyp. MM) z tego powodu na samym wstępie odrzuciliśmy bezkompromisowo i bezwarunkowo tę metodę z dawnych czasów…

Głośne oklaski w tle

… i zdecydowaliśmy, jako narodowi socjaliści, którzy są nie jedynie z nazwy czy słów zwolennikami tego poglądu, lecz z wiarą z najgłębszego przekonania, z tej płaszczyzny, z tego fundamentu poznania rasowego spoglądać na świat i podjąć próbę rozwiązania jego problemów, zdecydowaliśmy się na inną drogę. Rzeczywiste zniemczenie („Deutschwerdung”) dystryktu, kraju, jest możliwe jedynie poprzez pokrewieństwo krwi (4). Możemy zbliżyć się do każdej populacji pokrewnej nam rasowo. Oczywiście, każdej  osobie jakiejkolwiek rasy, jakiegokolwiek wyglądu, może ona mieć jakikolwiek kolor oraz, proszę mi wybaczyć moje ostre słowa, nawet jakiejkolwiek małpie, można udzielić jakiejkolwiek tresury. Lecz serce i dusza, wywodzące się ze wspólnych więzów krwi, odpowiadają jedynie tym o tej samej krwi, tym należącym do nas, do naszej rasy, do potomków o tym samym pochodzeniu. Gdyż w takiej osobie rezonują te same wartości i odczucia, które są jedynymi istotnymi w walce o lud: wartości wiary; wiary, że można przenosić góry, jak również lojalność, posłuszeństwo i odwaga.

Głośne oklaski

Problem mieszanej narodowości

Dlatego też zaczęliśmy od rzeczywistych Niemców, którzy tu pozostali, uznaliśmy ich i uczyniliśmy obywatelami. W odniesieniu do tego segmentu populacji było to jedynie formalnością, ponieważ oni tu walczyli: ich rodzice, tak ojciec jak i matka, i wszyscy ich przodkowie, wszyscy niewątpliwie Niemcy. Uczynienie tego było jedynie formalnością. Potem przyszły cięższe problemy, gdyż te pierwsze nie wymagały żadnej szczególnej mądrości ani niczego więcej. Owe cięższe problemy jednak były następujące: co zrobić z tymi, którzy mieli niemieckiego ojca i polską matkę albo polskiego ojca i niemiecką matkę? Co zrobić z tymi, co mieli co prawda niemieckiego ojca i niemiecką matkę i którzy mówili po niemiecku w domu, ale mieli polską babkę? I co zrobić z tymi, którzy mieli co prawda troje niemieckich dziadków, ale w ich domu mówiło się po polsku?

Poruszyłem tylko kilka, jedynie KILKA  kwestii jak widzicie; w rzeczywistości nie jest to tak proste. Zadałem jedynie kilka  pytań, wspomniałem kilka  możliwości, a możecie się już zorientować, jak jest to skomplikowane. Moim zdaniem istnieje tylko jedno całkowicie trzeźwe rozstrzygnięcie; decydującym rozstrzygnięciem jest rozstrzygnięcie poprzez czynnik krwi („Entscheidung des Blutes”). Z pewnością ci, którzy przede wszystkim mają niemieckich rodziców i dziadków, generalnie należą do niemieckości i muszą zostać uznani za Niemców. Sprawa staje się skomplikowana z tymi Niemcami, którzy mają niemieckich przodków, jednak przyzwyczaili się do polskiego państwa i narodowości. Są oni z reguły – jako że wyposażeni są w cechy niemieckie i nordyckie – najbardziej stabilnymi osobowościami, a zatem najtwardszymi i najbardziej upartymi oponentami. Muszę przypomnieć z tego miejsca o tym, o czym stwierdziłem już wcześniej: ci z naszej  krwi i wychowania są naszymi najniebezpieczniejszymi oponentami.

Tragizm wynarodowionej niemieckości

W 18-dniowej kampanii z Polską, która rzeczywiście spadła na państwo polskie niczym naturalna katastrofa, doświadczyliśmy w pewnych obszarach twardszego i bardziej zaciętego oporu. I gdzie to było? Pozwólcie mi wymienić jedynie kilka nazwisk. W polskiej marynarce, która należała do tych sił polskich, które trzymały się najdłużej z polskich sił zbrojnych: Admirał Unruh z Helu (Józef Michał Hubert Unrug), Niemiec, który jednak miał polską matkę. Innym, z którym musieliśmy walczyć dłużej, był generał Rommel z Warszawy (Juliusz Rómmel), pierwotnie Niemiec. Dalej był generał Thommée (Wiktor Thommée), najprawdopodobniej hugenot, który wyemigrował do Polski: wyróżnia się jego obrona fortyfikacji Modlin. Sądzę, że moglibyśmy kontynuować tak bez końca, gdybyśmy mieli zebrać wszystkie dane. Wspomniałem  jedynie te przypadki, gdyż były one nabardziej prominentnymi przykładami, ale także po to, by powtórzyć to, o czym mówiłem poprzednio: przywódcy przeciwstawiający się nam, a posiadający tę samą krew, są naszymi najgroźniejszymi oponentami.

Powiedziałem dlatego też: najpełniejszymi charakteru i najtwardszymi są ci Niemcy, którzy czasem przez jakiś przypadek, jakiś rozwój swych przodków stali się członkami obcego narodu. I z całym niemieckim uporem, całym niemieckim idealizmem stali się obrońcami, stronnikami i duchowymi synami i córkami tego obcego narodu. Nie wystarczy powiedzieć: „Tym ludziom brakuje charakteru! Zapomnieli, że są Niemcami!”, ponieważ ich czyny są łatwe do wytłumaczenia. Weźmy na przykład małego chłopca z dobrych rodziców, który zostaje zabrany do obcego kraju, gdy ma jeden rok. Wszystko, co słyszy, to obcy język i pierwsze dźwięki wyrażone przezeń są w tym języku. Następnie uczy się, jako niemiecki chłopak, tylko obcego pisma; czyta jedynie w obcym języku i to, co stanowi duchowy produkt tego obcego narodu. Ten mały chłopiec, który mógł pochodzić od najdzielniejszych niemieckich rodziców, stanie się najdzielniejszym członkiem tego obcego narodu.

Pragnę powiedzieć tylko jedno: w przypadku tak tragicznym jak ten, dobre cechy charakteru naszej krwi doprowadzą do poważnych konsekwencji dla nas, jeśli walczy ona dla przeciwnej strony. To w dalszej kolejności wyjaśni jak trudne są kwestie narodowości i doprowadzi do konkluzji obcej naszemu niemieckiemu sposobowi myślenia, odkąd nie jesteśmy przyzwyczajeni do odpowiadania w taki sposób. Wierzcie mi, Towarzysze, istnieje tylko jedna możliwość: albo pozyskamy taką rodzinę, takiego człowieka z powrotem dla niemieckości, albo go zniszczymy, nie ma rozwiązania pośredniego. Bylibyśmy obłąkani – i zabijalibyśmy własną krew – gdybyśmy oddali wrogowi jedną zdolną głowę z naszej krwi, któraby pewnego dnia walczyła przeciw nam.


Powiecie mi zapewne: „to zbyt okrutne, czego wymagacie, byśmy to chcieli uczynić”.

Mogę na to jedynie odpowiedzieć, że są tylko dwie możliwości, albo ten człowiek dołączy do przeciwnej strony i nasi synowie będą ginęli – więcej zapewne – albo nie uzyska on takiej sposobności, gdyż zginie on sam. A ponieważ nasza krew, naszych synów, musi być dla nas zawsze wartościowsza, aniżeli obcego – to nawet jeśli ta osoba jest jedną z nas, utraconą dla nas w konsekwencji tragicznych okoliczności – to zawsze  musimy zdecydować się na to, co jest najlepsze dla Niemiec, nawet jeśli może to być brutalne lub krwawe.

Lista narodowa (Volksliste); konsekwencje jej przyznania

Powróćmy do kwestii narodowości. Ułożyliśmy zestaw list narodowych (Volksliste) – 1,2,3 i 4 – z tych, którzy urodzili się w Warthegau (5). Lista 3 była obszernie dyskutowana. Doszło do mnie wiele postulatów proszących mnie o ustępstwa w kwestii Listy 3. Jakiś człowiek, na przykład, pracował przez rok w fabryce zbrojeniowej lub walczył na froncie przez rok, historia jego służby jest nienaganna: jednak jeśli nie otrzyma on wreszcie przynależności państwowej bez możliwości jej odwołania („ohne Widerruf”), straci zainteresowanie wszystkim; stanie się on pozbawionym zainteresowania robotnikiem, urzędnikiem państwowym lub żołnierzem. Moim zdaniem musimy rozróżniać pomiędzy chwilowo pilną sprawą, naciskającą w danym momencie, a rozwiązaniem całkowitym, aby uniknąć stawiania przyszłych barier. Sądzę, że powinniśmy być ostrożni w każdym wypadku, biorąc pod uwagę, że znajdujemy się w piątym roku wojny ze wszystkimi wynikającymi z tego problemami i presją oraz z potrzebą rozwiązywania codziennych problemów, jakie się pojawiają: byśmy nie podejmowali, dla wygody i małego tchórzostwa, decyzji, które wydają się rozwiązywać problem w danym momencie, ale które zablokują nam drogę w następnych dziesięcioleciach. Z ludźmi, którzy mają być przyjęci do naszej społeczności w Rzeszy, a to obejmuje nadanie praw obywateli Rzeszy, jest dokładnie tak jak z trucizną, albo przynajmniej może być tak jak z trucizną wprowadzoną do krwiobiegu. Gdy znalazła się ona już wewnątrz, żadna siła w naturze na tej ziemi nie może jej usunąć. I obojętnie czy mówimy o osobie indywidualnej czy o całej wspólnocie, nosiciel tej trucizny z pewnością umrze. Musi to być brane pod uwagę odkąd ci wszyscy, którzy obecnie domagają się, dla wygody wojskowej, „Naprzód! Ten musi zostać przyjęty! Chcę, by mój dystrykt był niemiecki, więc wszyscy ludzie tu żyjący zostaną uznani za Niemców”, podejdą do wszystkich bez różnicy, mówiąc: „Miałeś niemiecką babkę, nieprawdaż? Ty też? Oczywiście! Tak jest, jesteś Niemcem, Lista 3” – i jeśli dana osoba nie kradła z konta firmy, po roku – tak jest, zostaje zintegrowany, zostaje obywatelem Rzeszy. Dla nas jest to być może wygodne. Mówię tu jedynie „być może”, gdyż nikt nie może szczerze wierzyć, że gdy problemy się w końcu pojawią, problemy, które wojna światowa ze sobą przynosi i przynosić będzie, gdyż właśnie wchodzimy w końcową fazę, ostateczne bitwy, to będzie on mógł polegać na lojalności w dystrykcie takim jak ten właśnie opisany. Będziemy w takim wypadku mieć ludzi, którym nadano niemieckie prawa w jakimś okręgu wbrew wszelkiemu zdrowemu rozsądkowi, a którzy potem użyją tych praw, by nam strzelać w plecy.


Poza tym wierzę, że my Niemcy musimy się jeszcze czegoś nauczyć. Że się tak wiele musimy uczyć wynika z tego, że praktycznie, i wielu o tym wciąż zapomina,  staliśmy się Rzeszą Niemiecką dopiero 72 lata temu, a Wielkimi Niemcami dopiero 5 lat temu. Przez stulecia musieliśmy żyć w zamkniętych obszarach, szczególnie tu, na północy, na wschodzie; byliśmy niesamowicie biedni, byliśmy jednak w stanie – i to jest historyczne dziedzictwo Prus – wypracować sobie drogę z nędzy i trudności Wojny Trzydziestoletniej dzięki naszej nieograniczonej witalności, tworząc na nowo uporządkowane społeczeństwo.
Żyliśmy jednak, jak wspomniałem, w zamkniętych obszarach i dlatego byliśmy niezdolni do nauczenia się zbyt wiele w tym starym narodzie. Układanie stosunków z obcymi narodami nie było rzeczą nam znaną i nie mieliśmy okazji praktykowania ich. Wartości, tej niemal świętej wartości, świętej wielkości określenia „Rzesza” w wielu wypadkach jeszcze nie pojęliśmy. Ci Niemcy, którzy żyją za granicą, poznali je znacznie lepiej.

W Średniowieczu, gdy w Europie mówiono o „Rzeszy”, odnosiło się to tylko do jednej możliwości, była to Rzesza Niemiecka; żadnej innej Rzeszy nie było w Europie. I proszę mieć pewność, że innej Rzeszy po tej wojnie również nie będzie.


Ta Rzesza stanie się niemal świętym mitem, uporządkowanym mocarstwem europejskim („Ordnungsmacht Europas”), czołowym narodem w całej Rzeszy Germańskiej, która zostanie po tej wojnie stworzona. Stopniowo zostanie ona zjednoczona. Ta Rzesza Germańska odciśnie swe piętno na Europie, będzie ona przewodziła białej rasie w Europie, przygotuje ją do wielkich zmagań rasowych, które – z pewnością my tego już nie doczekamy – z pewnością toczyć się będą pomiędzy kontynentami w ciągu kilku pokoleń.

Biorąc pod uwagę ogrom tego konceptu Narodu, powinniśmy się wstydzić, jeśli nie potrafimy utrzymać w dyscyplinie jakiegoś pół-polskiego, pół-niemieckiego robotnika, albo jeśli dyrektor fabryki nie potrafi postawić na swoim, lub jeśli dowódca kompanii nie potrafi utrzymać porządku samym przykładem swej własnej osobowości – jeśli my, z powodu słabości niektórych osób, podchodzimy do kogoś, by prosić: „Czy nie zechciałbyś, proszę, przyjąć niemieckiego obywatelstwa? Proszę, bądź łaskaw je zaakceptować”. (lekki śmiech na sali)  Oraz: „Nie, nie, oczywiście będziesz posiadał wszystkie prawa, którymi my cieszymy się od 70 – 80 lat”. Czemuś takiemu mówię „nie”, to w ogóle nie wchodzi w rachubę.


Nie patrzę na sprawy z dzisiejszej perspektywy, czasu trudności i presji, lecz z perspektywy okresu po wojnie, kiedy zakończymy ją zwycięsko. I my ją zakończymy zwycięsko!


Przekonany jestem, że wtedy ci wszyscy chętni obecnie do szafowania prawami i dostojeństwem Rzeszy, będą tymi, którzy okażą się najbardziej surowymi, w 150% w odniesieniu do nadawania ich.

śmiechy, brawa

I to dlatego, ponieważ nie chcemy oszukiwać samych siebie, popieram oszczędne nadawanie praw obywatelskich na przekór wszelkim podawanym powodom ekonomicznym i sugerowanym koncesjom. Każdy taki człowiek  będzie miał tyle samo do jedzenia, co my, takie samo wynagrodzenie, ale musi on wykazać się świadomością swych zobowiązań. Mamy jednak pewne zastrzeżenia, bo nie zamierzamy jedynie patrzeć na danego człowieka, żołnierza; mamy również intencję przyjrzenia się jego żonie i dzieciom. Jaka jest możliwa korzyść z tego, że nadam człowiekowi i całej jego rodzinie nieodwołalne prawa obywatelskie Rzeszy po to tylko, by po jakimś czasie odkryć, że – chociaż był on dobrym żołnierzem, jak długo był w swej kompanii, i wśród swych niemieckich towarzyszy i jak długo miał dowódcę kompanii, który go trzymał w ryzach – jego żona nie ma zamiaru uczyć się mówienia po niemiecku. Wszystkie jego dzieci mówią po polsku. Oto mamy „obywatela”, z którego możemy być dumni!


W takich sprawach zamierzamy być, niczym rolnicy, dojrzałymi, ostrożnymi i nierychliwymi; i absolutnie nie myślę o tym, by poddawać się jakiejkolwiek presji.
Będziemy, około końca tego roku, w niektórych okręgach, jak Górny Śląsk, Warthegau, Prusy Zachodnie i Prusy Południowo-wschodnie, nadawać nieodwołalne  obywatelstwo kilkuset ludziom, bazując na procentach, a właściwie należałoby powiedzieć: promilach, z listy 3 – mianowicie tym, i ja uczyniłem to warunkiem wstępnym, którzy otrzymali na polu walki EK1 („Krzyż Żelazny I klasy”) lub jakieś inne bardzo znaczące odznaczenie za odwagę. Prawdopodobnie będzie to około 400 do 500 osób tutaj, w Warthegau, 500 na Górnym Śląsku. To ma zostać nadane rodzinom podczas ceremonii, w odnośnych wsiach i miastach, by pokazać pozostałym: widzicie, wy też możecie to osiągnąć we wcześniejszym okresie, ale postarajcie się! Musicie się w tym celu tego i owego nauczyć, poczynając od czystości w waszym domu, tak, by się w nim nie panoszył polski brud; aż po język waszych dzieci, aż po waszą rzeczywiście odpowiednią postawę w każdym kryzysie i pod każdym obciążeniem, jakie w tych latach wojny trzeba przeżyć, a rodzina pozostaje stabilna i określiła się wewnętrznie. Dla osoby indywidualnej musi to być wielką łaską oraz wyróżnieniem i nie zamierzamy wstydzić się tego określenia. Łaską Rzeszy, gdyż ta potężna Rzesza takiemu małemu człowiekowi, który się początkowo nie starał o swój naród i o swą Rzeszę, nadaje już po trzech latach prawo do obywatelstwa Rzeszy. I jest to również dobroć Rzeszy, gdy pozostałym nadaje obywatelstwo Rzeszy po dziesięciu latach. Chcemy te sprawy ułożyć tak poprawnie jak należy, jakimi są zamiast dawać się kierować trudnościami chwili, aby nie stworzyć czegoś, czym nie będziemy mogli cieszyć się później.

Germanizacja przez zaludnienie. Rozwój nowej społeczności niemieckiej

Obóz przesiedleńców niemieckich w Poznaniu, 1940

Najlepszą metodą zniemczenia („Deutschwerdung”) jakiegoś obszaru jest oczywiście sprowadzenie Niemców. Jak już wspomniałem, cztery lata temu wielu z was żyło w smutku, bo musieliście pożegnać się ze swym starym domem: pakowanie walizek, podróż, w obozach, ze wszystkimi nieprzyjemnymi rzeczami, które to za sobą pociąga, utrata poszczególnych części bagażu i wszystkie te niepewności co do tego „dokąd jedziemy?”. Dzisiaj jest ten ciężki czas już za wami wszystkimi. Oto dlaczego – i proszę, wierzcie mi, gdy to mówię – ten Wartheland daje mi tyle radości i sprawia, że czuję się jakbym tu był w domu, ponieważ widzę, jak to przedsięwzięcie, które wtedy było tak ciężkie – wtedy wielu kontaktowało się ze mną i otrzymywałem wiele listów ze skargami – okazało się sukcesem; jak myśmy tu stopniowo, z Reichsdeutschen, Volskdeutschen, z Niemców z Łotwy, Estonii i z Niemców z Wołynia stworzyli, wspólnotę, i widać to już u młodzieży. To już nie są Niemcy z Wołynia lub wcześniejsi obywatele niemieccy, to Niemcy z Wartheland: całkowicie nowy lud wzrastający razem, ulepszający się wzajemnie, wszyscy korzystający z tego, co inni przynieśli ze swych wcześniejszych krajów. Otrzymał on i kieruje nowym okręgiem, nowym plemieniem niemieckim mieszkańców Wartheland. To jest tak miłym widzieć, jak ci mieszkańcy zapuszczają korzenie, i tak jest smutnym, aby zobaczyć pierwszych pochowanych w tej ziemi. To najlepsze korzenie, ponieważ dom jest tam, gdzie znajdują się groby własnego ludu. Pierwsze kołyski się zapełniają, i już się zapełniły, pierwsze dzieci już się tu urodziły. Inne dzieci stały się młodzieżą. Gospodarczo ten teren został już do pewnego stopnia uporządkowany, plony się powiększają, z menelskiej polskiej gospodarki („aus der polnischen Luderwirtschaft”) powstają niemieckie zakłady. Tu i ówdzie już mamy modelowe gospodarstwa niemieckie. Gałęzie przemysłowe kwitną również i pewna zamożność daje się zauważyć. I stopniowo wszyscy ci, którzy tu przybyli, zaczynają czuć się jak  w domu w tym nowym, a jednak tak starym, niemieckim kraju  Warthegau.

Reichsgau Wartheland ("Warthegau")

Pragnąłbym również przejść do innej kwestii, z którą  będziemy musieli poradzić sobie po wojnie. Oczywiście nie zadowolimy się tym, że z populacji 4,5 miliona jedynie trochę ponad 800 000 jest Niemcami, to jest zrozumiałe samo przez się; i nie wierzę, by sądził tak ktokolwiek, kto nas zna. Weźmiemy się za ten problem po wojnie i sądzę, że rozwiążemy go niewiarygodnie szybko. Pośród ludzi nie naszej narodowości, którzy tu jednak żyją, mamy wiele krwi, która stanowić będzie stratę dla nas, jeżeli zostanie ona pozostawiona innej narodowości. Za tę kwestię zabierzemy się po wojnie. Możecie być pewni, że wszystkim tym o cennej krwi, to jest o krwi nordyckiej i germańskiej, damy rzeczywisty awans i możliwości wejścia w skład tej potężnej Rzeszy i wrośnięcia w naród niemiecki. Wyraziwszy to w tej formie, myślę, że wolno mi dodać, że uważam za rozsądne, by tej kwestii obecnie, także na zebraniach partyjnych, zbytnio nie rozstrząsać, gdyż w przeciwnym razie  wprowadzimy jedynie niepotrzebny niepokój wśród polskiej ludności, której pracy i chęci do do pracy możemy bardzo potrzebować dla wygrania wojny.

Jaki winien być stosunek do Słowian? Jacy są Słowianie?

Teraz pragnąłbym pokrótce zająć stanowisko wobec innej poważnej kwestii, jest to druga część tego, o czym chiałem mówić: Jakie jest stosunek Niemców wobec obcej ludności, mianowicie wobec Słowian?
Widzimy tu, niczym dwie widoczne przeciwstawne sobie siły, dwa rodzaje wszędzie na zewnątrz,na froncie jak również w rejonach przygranicznych. Ktoś deklaruje: „Żadnego pokazu siły!”  Pragniemy pozyskać te narody; dlatego też musimy być przyjaźni, naprawdę przyjaźni. I robi coś, czego żaden Słowianin nigdy nie znosi, nigdy nie pozwoli na czynienie wobec siebie: traktuje go jak równego sobie, jak kolegę, jak towarzysza, przyjaciela. Prawdopodobnie mówi mu często: „Sam możesz zobaczyć jak jesteśmy życzliwi, chcemy jedynie tego, co dla was najlepsze”. Niektórzy nawet posuwają się tak daleko, że obiecują niemal każdemu słowiańskiemu plemieniu ich własne państwa. – I to byłaby ta pierwsza z owych metod, metoda „przyjazna”. Ta inna jest – i jak to zazwyczaj jest na początku, gdy wahadło przesuwa się w przeciwne kierunki, całkiem na lewo i całkiem na prawo, rzeczywiście twardą metodą. Tacy noszą na sobie szyld widoczny dla każdego, a mówiący: „Ja jestem Herrenmensch” lub „my jesteśmy Herrenvolk”. Muszą tak postępować na wypadek gdyby nikt tego nie zauważył…


Reagują tylko w brutalny sposób, mówiąc każdemu: jesteście niewolnikami, jesteście poślednią hołotą.

My poruszamy się pomiędzy tymi dwoma biegunami. Jest kwestią czystego przypadku na co się natrafi w przypadku tej całej skali możliwości. Są to sprawy, które czasem są bardzo nieprzyjemne i wstydliwe, jednak należy je rozumieć z perspektywy wartości naszego  historycznego rozwoju. Możecie być pewni, że Anglicy nie traktowali jeszcze w taki sposób swoich kolonii 300 lat temu, to nie było tego 300 lat dokładnie, gdyż w ciągu owych 300 lat nabrali doświadczenia, dokonali, w procesie wychowania, przewartościowania tego doświadczenia i  w rezultacie ukształtowała się pewna tradycja.

Jeśli jednak ma być dla nas jasne w jaki sposób mamy podejść do tych obcych narodowości, tych ludów słowiańskich, to musimy wpierw ustalić jak powstała się ta Słowiańszczyzna. Możecie mi, i słusznie, opowiedzieć, przytoczyć lub przedstawić: „Cóż, wie pan, mam jedną robotnicę, pracownicę leśnictwa, Ukrainkę, ta dziewczyna  wygląda dokładnie tak jak Germanka!” – Zgodzam się. Ale ja mogę wam również pokazać niektóre wsie ukraińskie, których mieszkańcy wyglądają jak Mongołowie. Stąd też będziecie mieli tę samą genezę wszystkich ludów słowiańskich, mogą się zwać Serbami, Czechami, albo Słoweńcami albo Polakami albo Rosjanami czy Ukraińcami. Mogą się zwać jak chcą, w końcu jednak jest to zawsze ta sama historia ich powstania. Są wszelkimi rodzajami i podgatunkami mieszanek, jakie możecie tam znaleźć. Od tych czysto germańskiego rodzaju, którzy kiedykolwiek w jakiś sposób zdołali się  uchować w pojedynczych wsiach, i znowu się wymieszali, aż do czysto mongolskich typów. Wszystko to tam możecie znaleźć.

Za moment odniosę się do duchowego rezultatu tego wymieszania.
Ktoś powie: „Widzicie, mam tutaj polską lub rosyjską siłę roboczą. Jeden z nich jest najpoczciwszą osobą, jaką można sobie wyobrazić. Człowiek religijny, który jako katolik modli się dziennie do Matki Boskiej. Spotkasz wielu Rosjan, którzy modlą się gorąco do Matki Boskiej Kazańskiej, jest niemożliwością znalezienie  czegoś tak żarliwego u nas”.
Inny znów powie: „A dalej mamy te chóry kozackie: ci Rosjanie z pewnością umieją śpiewać!”  – Wierzę w to; cudowne, wspaniałe. A jeszcze ktoś inny powie nam, że są oni, w głębi, po prostu dobrze usposobionymi dużymi dziećmi, które oddadzą ci wszystko. „Bracie, oni nas obejmują, ściskają!” – Wszystko to prawda, przyznaję wam to. Lecz pozwólcie mi zilustrować odmienną stronę. Niektórzy z nich torturują ludzi w nieprzyjemny sposób, pełen ogromnego bestialstwa. Są też tacy, którzy przez rok czy dwa są oddanymi chłopinami, gdy po jakimś czasie, nagle, w trzecim roku, „przypomną sobie”, by zabić przełożonego i podłożą mu ręczny granat lub coś podobnego; tak oto wśród całej tej wierności i przyjemności  wychodzi naraz strata ze swymi niefortunnymi konsekwencjami, czeka na swą ofiarę, jeśli się nie jest uważnym.

Z kolei są i tacy, dam wam kilka  przykładów; jak to wyjaśnicie: pewnego dnia, zanim Rosjanie zdobyli Stalingrad, z oblegającej armii zbiegło jakieś chyba 2000 Rosjan do naszej zgłodniałej załogi w Stalingradzie. Nikt nie może dać sensownego wyjaśnienia tego, z rozsądkiem nie ma to nic wspólnego, gdyż oblegający wiedzieli dokładnie, że oblężenie Stalingradu dobiegało końca – a jednak 2000 ich zdezerterowało.
Albo: zdarzyło się to w naszej walce przeciw bandom w tubylczych oddziałach walczących po naszej stronie. Walczą po naszej stronie przez tygodnie i miesiące. Dochodzi do przypadków w naszych oddziałach, to jest w rosyjskich oddziałach  ochronnych. Wieczorem w dniu gdy pobiliśmy i powaliliśmy silnego przeciwnika, niektórzy z nich uciekli, około połowy kompanii, i przeszli do pokonanego nieprzyjaciela. Osiem dni później część z nich wróciła. No cóż, sądzę, że muszę stwierdzić, że w tej Słowiańszczyźnie jeden rodzaj posiada więcej, inny mniej, w zachodnim wycinku jest bardziej kultywowany, we wschodnim bardziej niekultywowany. Zawarta jest cała skala odczuć i cech: od najserdeczniejszej religijności i życzliwości aż po ludożerstwo. Wszystko to tam jest i biada temu, kto bodaj raz o tym zapomni. Biada mu, bo na tym połamie sobie zęby („Wehe dem, denn daran geht man kaputt”).

Jak to jeszcze można wytłumaczyć? Da się to wyjaśnić słowiańskią mieszaniną komponentów rasowych. Postaram się to pokrótce przedstawić.
Kiedyś, przed wielką migracją ludów, w tych regionach, aż do Morza Czarnego i dalej wgłąb Rosji, żyły nasze plemiona germańskie. Była tu spora ludność germańska.   Jednak w związku z wydarzeniami historycznymi, które nie zostały nigdy całkowicie poznane, wypady azjatyckie z ówczesnym naporem Hunów pod wodzą Attyli z jednej strony zniewoliły te ludy, które musiały dla nich wystawiać wojsko. Pozostali uciekli lub wyemigrowali dokądkolwiek było to możliwe. Część germańskiej ludności pozostała. Tak powstała niezwykle szczupła germańska warstwa przywódcza, germańskiej krwi, oraz zdecydowanie większa warstwa niższa, wschodnia, szczególnie po wdarciu się Hunów oraz Mongołów, mongolskiej odmiany, mongolskiej rasy.

Nadszedł potem czas, w którym wiele ras niemieckich, ras germańskich migrowało do Polski, później tworząc tam górną warstwę społeczną, która została wezwana do Rosji przy użyciu klasycznego dla wszystkich czasów uzasadnienia, które po wsze czasy obowiązuje dla Słowian  („die für ewige Zeiten für die Slawen gilt”:
„Przybądźcie do naszej ziemi i rządźcie nami, gdyż sami nie jesteśmy w stanie rządzić sobą !” (6)
Wezwanie Waregów, Wikingów, nadchodzi stopniowo. W początkowym czasie istniał klarowny podział ras: germańska warstwa rządząca która nie miała nic wspólnego z ludami, nad którymi panowała. W miarę upływu czasu jednakże, poprzez prawa życia („durch die Gesetze des Lebens”) oraz poprzez nieprzestrzeganie praw krwi i rasy („und durch die Nichtbeachtung der Gesetze des Blutes und der Rasse”) jak też z innych przyczyn: poprzez wymagania wojenne, brak mężczyzn lub kobiet w warstwie panującej, następowało przenikanie krwi germańskiej do niższych segmentów społeczeństwa: Stało się tak w krajach bałtyckich, z niemieckiej warstwy panującej do  Łotyszów i Estończyków w 7 wieku; lub też, jak właśnie w Rosji, w Polsce, następowało wnikanie niższej warstwy do germańskiej warstwy panującej poprzez małżeństwa mieszane. W konsekwencji z tej germańskiej warstwy rządzącej wyłoniła się nowa klasa rządząca nowopowstałej narodowości. Klasa, która nie czuła się już germańską, lecz polską, rosyjską, ukraińską lub inną, odpowiadającą plemionom, jak kaszubską , której własność i interesy władzy w tym plemieniu ugruntowała, i powstawał nowy naród, nowy lud składający się ze wszelkich odmian i mieszanek: od tych z istniejącą jeszcze czystą germańską krwią, poprzez wszelkie mieszanki, w których germańska krew posiada przewagę  aż po mieszanki, w których krew germańska istnieje jedynie w małej części; gdzie, zapewne – jak to widzimy obecnie – para błyszczących niebieskich oczu należy do mongoloidalnego poza tym ciała, albo gdzie mamy nordyckie ciało ze wschodnią lub mongolską głową aż po typy, które posiadają czysto mongolskie cechy, w odosobnionych obszarach, jak na przykład w przypadku Łysej Góry w Generalnej Guberni, albo tutaj, w Warthegau, można znaleźć wsie i po obejrzeniu ludzi powiedzieć: „Hunowie czystej krwi żyją tutaj. Wciąż żyją tu,  gdzie osiedlili się 1 500 lat temu”.

Jeśli ktoś jest obznajomiony z historią powstania rasy słowiańskiej, to musi on rozumieć, że my mamy tylko jedno zadanie, jeśli te obszary oczyścić chcemy i oczyścić musimy. Musimy, jeśli chcemy żyć. To jedyne zadanie może być w jasnym opanowaniu i jasnym zdystansowaniu bez niepotrzebnego obrażania, inaczej bowiem możemy obrazić kogoś, kto jest częściowo naszej krwi i dumnym, i zrobić sobie wroga z tej osoby. Musimy mieć się na baczności przez cały czas, jednak nigdy nie powinniśmy być zanadto ufni, nawet po wielu latach – zawsze trzeba być uważnym niczym treser zwierząt świadomy swych lwów i lampartów.

To odnosi się aż do drobnostek. Uścisk dłoni, który my, Niemcy, wzajemnie wymieniamy wśród Niemców, musi być dla Słowianina albo dla małego parobka tu i ówdzie jednorazowym wyróżnieniem. Jednak uścisk dłoni nigdy nie powinien być odrzucony w widoczny sposób, jak poprzez werbalną odmowę. Czyni się wiele rzeczy, ale się o tym nie mówi („Man tut viele Dinge aber man spricht nicht darüber”).


Nie będzie praktyczne stałe chodzenie w gospodarstwie z pejczem, chociaż jest to  słuszne, jeśli ktoś jest całkiem bezwstydny, by go wygrzmocić („Es wird praktisch sein nicht mit der Reitpeitsche immer beim Gesinde herumzugehen, ebensoviel es richtig ist, weil er ganz unbeschämt ist, ihm zu verdreschen“). Trzeba tu będzie się wiele nauczyć, panowie, bo nie ma instrukcji obsługi mówiącej jak postępować z narodami słowiańskimi.

Oklaski, śmiech

Plakat niemiecki zachęcający do wyjazdu do pracy w Rzeszy

Trzeba się uczyć tego, co robić, a czego nie. Jako jeździec nauczyłeś się co możesz z koniem robić, a czego nie. Jeśli się pomylisz, koń cię zrzuci. Jeśli uczynimy zło obcym ludom, nawet jeśli jest to zło wyrządzone jedynie ich wyższym klasom, niższe warstwy z pewnością nas kiedyś za to zabiją. Szkoda, jednak w wielu wypadkach to zasłużone („Schade, aber in vielen Fällen verdient”).

Jeśli się ten słowiański naród krzepko opanuje, można z tej masy ludzi wyzwolić nieprzebrane wartości i nieprzebrane siły dla Niemiec („Wenn man dieses slawische Volk rüstig beherrscht, kann man aus der Masse Mensch unendliche Werte herausholen und unendliche Kräfte für Deutschland“).

Uważam, że lepiej, by zginął Rosjanin albo Polak w tych światowych zmaganiach, jeśli można uratować Niemca, niemiecką krew. Żebyśmy sobie [jednak] nie uroili, że możemy wygrać tę wojnę jedynie przy pomocy Rosjan albo tylko Polaków jako armią wyzwolicielską lub tanią pomocą! Wojnę my  musimy wygrać!  Z naszego serca, z naszej krwi! Tam jednak, gdzie możemy pozwolić słudze umrzeć również, tam pozwolimy mu umrzeć! Jeśli zamiast Niemca… (Brawa)… Jeśli zamiast Niemca mogę poświęcić cudzoziemca, to go poświęcę.
Ale nigdy nie powinniśmy zapominać, że to mogą być tylko przypadki chwilowej pomocy, a nigdy  samej walki, tę walkę my  musimy stoczyć! Naszą  jest Rzesza, która jest tworzona i będzie ona przez nas  wywalczona i przez naszą krew. Nie zasługiwalibyśmy na nią i nie moglibyśmy jej utrzymać. Jedynie to, co wywalczy się samemu, można zachować! (7)


Gdy mówię ogólnie o Słowianach, to chciałbym wskazać na to, że o tym, jak opanować Słowian, najlepiej można nauczyć się z tych przypadków, w których to opanowywanie się powiodło. Chodzi mi o terytorium rosyjskie, gdyż jest ono największą Słowiańszczyzną, jest ono jednak wszech-matką wszystkich Słowian. Mogą oni czasami być ze sobą w stanie wrogości i animozji – Polak obawia się, że go Rosjanin połknie, Rosjanie nie lubią Polaków, to wszystko prawda – jednak mimo to trzymają się oni razem w swoim panslawizmie, w swej wspólnocie.

Kto z powodzeniem rządził Słowianami. Metoda informatorów NKWD i GPU

Plakat niemieckiego filmu fabularnego "GPU" (1942)

We wszystkich przypadkach, kiedy udawało się to, poczynając od Złotej Ordy Dżyngis-Chana aż po pana Stalina, przywództwo było tego samego rodzaju. Znali oni swoich Słowian. Wiedzieli dokładnie, że posiadają oni jedną cechę: generalnie są oni  – poza pojedynczymi osobami  jak Lenin, Stalin, paru carów, Dżyngis-Chan, Tamerlan czy Attyla – niezdolni do tworzenia państwa i niezdolni do rządzenia sobą. Są oni natomiast zawsze zdolni – i byliśmy tego świadkami w przypadku Polski przez 700 lat – do oporu wobec istniejącego jeszcze porządku, do organizowania sprzysiężeń, do organizowania sabotaży i do konspirowania. To potrafią znakomicie! („Das können sie prima!”). Z tej znajomości swoich umiłowanych słowiańskich poddanych Rosjanie, albo raczej Słowianie, również z pewnością niektórzy Polacy, którzy to potrafili, wykształcili swoją własną metodę panowania nad swoimi poddanymi. U pana Stalin wygląda to tak: posiada on swoje sięgające daleko NKWD i GPU. Nikt nie wie z całą pewnością, gdy pięciu albo sześciu Rosjan się zbierze, nawet jeśli są rodziną z ojcem, matką i dziećmi, które z tych sześciu zadenuncjuje pozostałych do GPU. A więc możliwość konspirowania, szeptania mędzy sobą, przemawiania, argumentowania tak typowego dla Słowianina, bezużytecznego filozofowania aż do późna w nocy – została im przez ten system odebrana. Możemy, dla naszych praktycznych stosunków, nauczyć się tu i gdzie indziej, żeby przeniknąć do organizacji przeciwnika – lub jak przypuszczamy, naszego przeciwnika, który w większości wypadków istotnie jest naszym przeciwnikiem – by zaszczepić w nim poczucie, że nigdy nie jest sam i że my wiemy wszystko. Wtedy będzie on wierny i niezawodny, nie inaczej. Jeśli mówicie mi, że to szkaradna metoda, to wam coś powiem: szkaradną byłaby ta metoda dla nas Niemców, byłaby nas niegodna. I mogę oświadczyć również następującą rzecz w tym gronie: ja i mój nieżyjący już przyjaciel Heydrich byliśmy w ciągu tych dziesięciu lat istnienia Gestapo zawsze całkowicie przeciwni ustanowieniu systemu agentów i szpicli w rodzaju NKWD i nigdy nań nie przyzwoliliśmy.


Nie mam żadnych agentów. Praca w Służbie Bezpieczeństwa (Sicherheitsdienst; SD), i od tej zasady nie odstąpiliśmy, jest sprawą honoru dla każdego honorowego Niemca, tak jak jest dla każdego honorowego Anglika przynależność do (Secret) Service. To nie jest sprawa dla brudnych agentów, lecz dla żołnierzy, dla żołnierskiego obowiązku i żołnierskiego honoru. Takie rzeczy muszą istnieć. Mogliście to zobaczyć na jednym z przypadków  bardziej przyciągającyh uwagę: uwolnienie  Duce. Uwolnienie Duce  zakończyło się powodzeniem nie dlatego, że kommandosi Skorzenego byli odważni i przyzwoici, to był jedynie efekt końcowy. Uwolnienie było możliwe jako akt końcowy ogromnie długiej pracy, a takowa mogła mieć miejsce jedynie w SD, tak jak w Anglii ma to miejsce w Secret Service.

Wracając z powrotem: ten system szpicli, którego nigdy nie mieliśmy wśród Niemców i nigdy mieć nie będziemy, jest jednak konieczny wobec Słowian. Musimy jednak być ostrożni, by nie stosować niemieckich wartości, niemieckich standardów i niemieckich niepokojów – które są naszymi własnymi i które zawsze musimy posiadać – wobec innych ludów, duchowo słabszych, jakbyśmy chcieli sugerować, że one odczuwają tak samo jak my i że wobec tego, z fałszywej litości nie będziemy im tego robić. Im zapewne coś wyrządzamy, lecz nasze własne dzieci i rodziny na tym skorzystają, i dlatego będzie to czynione. I o tym nigdy nie powinniśmy zapominać. Gdy ma się takie nastawienie oraz znajomość historii ludów słowiańskich i ich natury, to jest tylko kwestią wychowania kiedy będziemy gotowi panować nad Słowianami w takim okręgu jak ten i na pozostałych terenach wschodnich, bez niepotrzebnej twardości, nigdy jednak z niestosowną łagodnością. Musimy być brutalni, jeśli to konieczne i gotowi w naszej postawie, lecz nigdy niezdecydowani. To źle, jeśli sługa widzi swego pana urżniętego („Es ist schlecht wenn ein Knecht sieht wenn sein Herr besoffen ist”), to nie wzmacnia pozycji pana.


To jest niewymownie szkodliwe, gdy Untermensch (8)  jest świadkiem walki pomiędzy rządzącymi… (oklaski )… czy to w rodzinie, czy w gospodarstwie albo w majątku, albo w organizacjach, wydziałach, urzędach, siłach zbrojnych, partii czy państwie. To niewymownie szkodliwe. Gdy mamy różnice poglądów, to możemy między nami, Niemcami, we właściwy sposób wszystko sobie powiedzieć. Jestem za tym, by dyskutować; nie pisać listów, tylko zebrać się, usiąść i przedyskutować dane sprawy. Bez wciągania biurokratów lub urzędników państwowych i członków sztabów; jest to przejrzyste i uczciwe, bo stwarzane jest zaufanie, gdy ludzie ze sobą rozmawiają, wszyscy wtedy ciągną w jednym kierunku. Jest natomiast krańcowo szkodliwe, jeśli ktokolwiek z nas walczy z innym Niemcem, a Polak jest tego świadkiem, lub gdy niemiecki przełożiny krytykuje niemieckiego podwładnego na oczach Polaka.


Rodzina niemiecka w gospodarstwie w Warthegau

Nasz ton i postępowanie muszą być zawsze dyktowane przez to, by zachować niemiecką siłę i władzę, oszczędzać niemiecką krew, a jej pomnażanie i wspieranie nie tylko było dopuszczane, ale wspierane wszelkimi środkami. Nawet najmniejszy czyn inicjowany przez nas musi być podejmowany z prawem walki rasowej i narodowej na widoku. Jak wspomniałem wcześniej, nie ma instrukcji dla leczenia i nie ma regulacji dla wszystkich pojedynczych rzeczy.  O ile usiłuję zapobiec jakiejkolwiek krzywdzie grożącej niemieckiej matce i dziecku, zapobiegać aborcji za wszelką cenę; to wobec Słowian reprezentuję opinię: nie jestem ich stróżem; pozwólmy im to robić. Tutaj moja prawość nie sięga tak daleko, jestem prawy jako Niemiec, jestem prawy dla mojego narodu („Hier geht meine Rechtlichkeit nicht so weit, ich bin rechtlich als Deutscher, bin rechtlich für mein Volk”). Inne narody czynią co same chcą. Interesują mnie one jedynie o ile potrzebuję ich dla Niemiec, poza tym nie interesuję się nimi zupełnie. I to stanowisko, to wewnętrzne nastawienie musimy właśnie jako narodowi socjaliści czerpać ze znajomości praw krwi, rozwoju ras i ludów, stosunków władzy na Wschodzie, z tejże wiedzy musimy poznawać nasze prawdy, wzajemnie się wychowywać. I przekonany jestem, że nasza młodzież, wzrastająca właśnie tutaj, będzie znała wiele rzeczy, które my musieliśmy sobie przyswoić, nie będzie popełniała tych błędów, które myśmy musieli niegdyś popełniać, by się uczyć. Wiele rzeczy, które my sobie musieliśmy przyswoić, będzie posiadać sama z siebie. I mam przeświadczenie, że będziemy mogli osiągnąć panowanie nad najmniej setkami milionów cudzoziemców, w co najmniej takim stopniu jak dzisiaj Anglicy. Ci Anglicy są jednakże, i o tym nie powinniśmy zapominać, małą częścią naszej germańskiej krwi naszego kontynentu.

Twarda rzeczywistość wojenna. Konieczność zmiażdżenia niesnasek i defetyzmu

"TY jesteś frontem"

Wojna jest obecnie ciężka, wiemy o tym. Nie chciałbym dyskutować tu zbytnio kwestii wojennych, gdyż uważam je za ewidentne.  Uważam też za ewidentne, że każdy uczyni wszystko, nawet najdrobniejszą z drobnostek, by tę wojnę wygrać; że każdy z nas, każdy mężczyzna, który zdolny jest do służby w walce, zostanie posłany na front; że każdy z nas rozwiąże wszelkie niedomagania spokojnie i bez szemrania; że nie będzie milczał w jakichkolwiek sprawach, lecz że będzie je kwestionować w dobrej wierze, a jeśli okaże się to niemożliwe, zostaną one zameldowane; że przeciwstawimy się z wszelkim pogłoskom; że zdusimy każdy defetyzm, który może się pojawić lub się pojawi; że każdego, kto bodaj jest załamany, gdyż los nie obszedł się z nim łaskawie, np starcił syna, wyprostujemy, że przemówimy mu do honoru („daß wir ihn beim Portepee fassen”) i porozmawiamy z nim jak z Niemcem, przypominając mu o jego wierności wobec Führera  i o posłuszeństwie, o wdzięczności jaką winien jest on swej Rzeszy i narodowi. Ale to są wszystko sprawy oczywiste. Nigdy nie wolno nam stawać się bojaźliwymi. Gdyż to, że wojna z wielomionową Rosją, tą brutalnie rządzoną masą ze wschodu, przyniesie ze sobą największe trudności, było od początku wiadome. To, że jeszcze nadejdą trudności, to możemy spokojnie założyć. Trzeba będzie jeszcze przejść przez niejedno. Rosjanie w nadchodzącej zimie, w nadchodzącej jesieni, nadejdą znowu, już zaczynają, z desperacką armią z dobrze ponad 100 dywizjami. Te również będziemy musieli odeprzeć, rozbić i wybić („Auch die werden wir abschlagen, zerschlagen und abschlachten müssen”). Jeśli jednak naród taki jak Rosjanie mają żołnierzy w wieku od szesnastu lat do pięćdziesięciu lub pięćdziesięciu pięciu w swoich szeregach, to rozsądek mówi nam, że ta masa ludzka musi również się skończyć, tak jak wszystko na tej ziemi.

Mimo wszystko będziemy musieli jeszcze przejść szereg prób na całym teatrze działań wojennych. I mimo to, chciałbym powiedzieć: wiem, my to wiemy, że pewnego dnia, po najbardziej gorzkich i najczarniejszych miesiącach, po największych niebezpieczeństwach i największych próbach wojna się zakończy. Któryś z naszych wrogów da w końcu za wygraną, a gdy to się stanie, inni podążą jego śladem.

"Budowa Rzeszy Wielkoniemieckiej od 1933 roku"

Jaki ma być koniec wojny

A potem jeden z drugim powie: „Tak, widzicie, zawsze mówiłem wam, że wojna z Anglią zakończy się remisem.”
A to sprytne,  (śmiech ) nigdy przecież nie zamierzaliśmy podbijać Anglii. Sprawdźcie wszystkie wypowiedzi, wszystkie przemówienia, wszystkie artykuły prasowe począwszy od 1939, czy nawet 1934. Jedynym żądaniem, jakie mieliśmy wobec Anglii, był zwrot naszych kolonii. Nigdy nie chcieliśmy mieć  Irlandii, nigdy nie chcieliśmy mieć żadnego kawałka Anglii; nie chcieliśmy w żadnym wypadku zniszczenia Imperium Brytyjskiego, bo jest to w końcu imperium białego człowieka. Zatem to po prostu Anglia ponownie chciała mieszać w Europie. Jeśli zatem ten fakt, że Niemcy zarządzają w Europie, że mają otwartą drogę na wschód i że mamy dodatkowo ziemię uprawną tutaj w Warthegau, w Generalnej Guberni i dalej na wschodzie, w Rosji, nazywacie remisem  – to się z wami zgadzam.


Pod koniec wojny następujące fakty zostaną ustalone: po pierwsze, potwierdzenie wszystkich zdobyczy, jakie  Niemcy uzyskały do 1939 roku, t.j. do roku wojny z Polską. Po drugie: potwierdzenie przed światem, że Niemcy są nie tylko mocarstwem europejskim, jak udowodnił to Stary Fritz (Fryderyk Wielki) w Wojnie Siedmioletniej, lecz że Niemcy są mocarstwem światowym. Po trzecie:  zapoczątkowanie i kontynuacja procesu tworzenia Rzeszy Germańskiej, lub Wielkogermańskiej na bazie Rzeszy Niemieckiej; że jednoczenie Germanów, które wbrew wszelkim trudnościom, jakie dzisiaj mamy ciągle z ludnością w Holandii i Norwegii,  zapoczątkowane zostało na polu walki, w dużej mierze wśród germańskich dywizji jak „Wiking” oraz „Nordland”, ale także w trzecim germańskim korpusie pancernym. Że ten proces unifikacji zostanie znacznie przyspieszony poprzez włączenie tych krajów i narodów do wspólnoty germańskiej, do germańskiego związku państw, do germańskiej Rzeszy. I że wtedy, zamiast 90 milionów narodu Niemców będziemy mieli 120 milionów narodu zjednoczonych Germanów, którzy będą mocarstwem porządku europejskiego („Ordnungsmacht Europas”). I że będziemy, z tym całościowym narodem germańskim, mieli przestrzeń na wschodzie, na której będziemy mieli w końcu powietrze i miejsce do życia, przestrzeń i ziemię, przygotowaną i użyźnioną, podbitą i wypełnioną krwią setek tysięcy poległych żołnierzy niemieckich. Przygotowaną tylko dla jednego celu, by z tej roli i ziemi powstał niemiecko-germański kraj osiedlenia.

Germanizacja terenów wschodnich Rzeszy. Organizacj społeczności niemieckiej. Spojrzenie w przyszłość

Program, którego realizację rozpoczniemy w dniu, w którym zamilknie ostatni strzał, w nieustającej pracy pokojowej trwającej przez okres życia całego pokolenia, brzmi: kompletne zniemczenie nowych prowincji niemieckich – Górnego Śląska, Kraju Warty, Prus Zachodnich, Prus Południowo-Wschodnich. Oznacza to jasno i jednoznacznie dalsze przesunięcie jednoznacznej granicy narodu niemieckiego, to znaczy obszaru, w którym nie mieszka nikt inny aniżeli Niemiec i Germanin,  około tysiąca kilometrów od starej granicy Rzeszy Niemieckiej („Das Programm, das wir an dem Tag, an dem der letzte Schuß geweilt ist, durchzuführen beginnen werden in einer nimmer müden Friedensarbeit von einem Menschensalter zunächst, das lautet: völlige Deutschwerdung der neuen deutschen Provinzen: Oberschlesien, Wartheland, Westpreußen, Süd-Ostpreußen, bedeutet klar und eindeutig Weiterhinausschiebung einer eindeutigen deutschen Volkstumsgrenze, das heißt des Gebietes in dem kein anderer wohnt als ein Deutscher und ein Germane, umrund Tausend Kilometer von der alten Deutschen Reichsgrenze weg”).


Oznacza to gospodarcze i polityczne posiadanie, obsadzenie i zagospodarowanie możliwie dalszych obszarów graniczących  z obszarami niemieckiego osiedlenia; stworzenie centrów zaopatrzenia i zasilania z niemieckimi garnizonami, niemieckimi magazynami, składami, warsztatami naprawczymi dla samochodów i kolei, stworzenie małych miast o liczbie mieszkańców 20 tysięcy w odległościach około 100 kilometrów od siebie; oraz zorganizowanie osad niemieckich zaludnionych przez niemieckich rolników – w promieniu 5 kilometrów wokół tychże miast, by miasto mogło mieć swych rolników oraz dla rolników, by mieli swe miejskie centrum.

Stworzenie szkółki leśnej krwi germańskiej, abyśmy w końcu mogli stać się na nowo narodem z wieloma dziećmi – nie jest  to jedynie kwestia jakiegokolwiek poglądu lub jakichkolwiek opinii, lecz kwestia bytu naszego narodu. Jest już przygnębiające, jeśli się wie, że rosyjski rocznik ma 2,5 do 3 razy więcej mężczyzn niż niemiecki rocznik. Zaoszczędzilibyśmy sobie dzisiaj wielu problemów, gdyby podejście ludzi, i nas samych, jakieś 18, 19 czy 20 lat temu odnośnie kontynuacji linii krwi naszych rodzin, odnośnie tego, co winni jesteśmy naszym przodkom, było inne aniżeli 20 lat temu w demokratyczno-liberalnych, jakkolwiek również bardzo biednych czasach inflacji i bezrobocia. Nasi przodkowie zasługują na więcej. Ten wschód, który musi być, i będzie, ową szkółką leśną najczystszej krwi germańskiej, będzie tyglem wszystkich linii niemieckich i germańskich. I ten cel, który tu przypieczętowujemy na podstawie jakości jednorazowych i decydujących wartości rasowych człowieka, przyczyni się również do tego, że ten wschód w ten sposób stanie się przesłanką tego, że ta Rzesza Germańska na świecie, w następnych stuleciach będzie zdolna do powstrzymania i odparcia następnych ciosów, które wcześniej czy później, w rytmie historii, nadchodzić będą z głębi Azji, i do ponownego przesunięcia granicy narodu. A w ostatecznym rozrachunku do odzyskania jedynie tego, co Goci i Wandalowie, jako nasi germańscy przodkowie, niegdyś posiadali jako swoją domenę („Reich”) i jako swój kraj.

My jednak, którym dozwolone jest, dzięki darowi przeznaczenia, żyć w obecnym czasie, chcemy dziękować codziennie, co godzinę, że – możemy to również powiedzieć – Bóg zesłał nam naszego Fűhrera  po dwóch tysiącach lat.


My jako niemieccy mężczyźni i kobiety, chcemy być wdzięczni, że właśnie w tym czasie się narodziliśmy i że w tym czasie możemy żyć. Pragniemy, każdy na swoim stanowisku, czynić naszą powinność, by Fűhrerowi  jego zadanie ułatwić i dopomóc w nim gdziekolwiek to możliwe. I nie zamierzamy nigdy ulec, gdy codzienność lub gdy wróg się wdziera lub w jakimkolwiek miejscu naciska, albo gdy los wciąż, miesiąc po miesiącu, rzuca nas na szalę, waży i wypróbowuje nas, gdyż kiedyś te miesiące przeminą i ważnym pozostanie tylko jedno: ten cel, który wolno mi było wam tu pokazać, ta tworzona przez Fűhrera  Adolfa Hitlera Rzesza Germańska, siedlisko tu na wschodzie. I wiarę, że ten wschód wywalczymy, starą niemiecką metodą zdobędziemy ziemię, zbudujemy gospodarstwa, obronimy je mieczem, by ponownie zdobyć nową ziemię, dla wiecznego przyrostu, dla wiecznej młodzieży i dla przyszłości niemiecko-germańskiego narodu!
Heil Hitler!

długotrwała owacja

Marzec 1944: Gauleiter Arthur Greiser wita milionowego niemieckiego przesiedleńca w Warthegau. Przygląda się temu SS-Brigadeführer Heinrich („Heinz”) Reinefahrt

Po owacji na mównicę wkracza Gauleiter Arthur Greiser:

Reichsfűhrerze, słowa podzięki, które w imieniu wszystkich moich współpracowników chciałbym Wam przekazać, są zbyt słabe, by oddać odczucia, które nas wszystkich, przewodzących temu Okręgowi, w tej godzinie przepełniają. Daliście nam, Reichsfűhrerze, nie tylko wgląd w wielką przyszłość, która wyrośnie z krwi obecnej walki, lecz daliście nam zadośćuczynienie dla naszej pracy, że Wy, jako pełnomocnik Fűhrera do załatwienia tych przeogromnych zagadnień, wykazaliście słuszność naszego lepszego zaangażowania, słuszność linii politycznej naszego narodu, a przez to i słuszność naszej walki. Za to…. (brawa )…. Za to, Reichsfűhrerze, dziękujemy Wam i prosimy Was, abyście, gdy jutro ponownie będziecie w Głównej Kwaterze u Fűhrera, zechcieli mu powiedzieć, że może on na tych mężczyznach i kobietach, zrośniętych ze sobą w tę sprzysiężoną wspólnotę zawsze i na zwasze polegać.


Panowie i Panie, w tejże godzinie wysłałem do Fűhrera telegram o następującej treści:

„Mein Fűhrer, dzisiaj Okręg Rzeszy Kraju Warty (Reichsgau Wartheland) obchodzi swoje czwarte urodziny, które stały się możliwe dzięki Waszemu zdecydowaniu i Waszej energii oraz dzięki zwycięskiemu zaangażowaniu Waszego Wehrmachtu. To oswobodzenie wspominają dziś wszyscy niemieccy mężczyźni i kobiety oraz niemiecka młodzież w Reichsgau Wartheland, których liczba w owych czterech latach wzrosła do około 900 000. […] powiedział, przekazuję Wam, Drogi Fűhrerze, wdzięczność za wyzwolenie naszej ojczyzny, wolę największego zaangażowania i ślubowanie dalszej, niewzruszonej wierności.”


Pozdrownienie dla Fűhrera! („Begrűβt den Fűhrer!”)

Wszyscy wstają z miejsc

Adolf Hitler – Sieg…



Po czym następuje odśpiewanie 1 strofy hymnu Niemiec


1. Przemówienia z początku października 1943 w Poznaniu dotyczyły innych kwestii. Pierwsze, z 4 października, wygłoszone zostało do 92 przedstawicieli SS. Było niezmiernie długie, bo zajęło ok. 3 godzin. Drugie, z 6 października, było adresowane do Reichsleiterów i Gauleiterów. Obecni byli także Albert Speer, Alfred Rosenberg, Karl Dőnitz, Artur Axmann i Erhard Milch (zastępca Gőringa w Luftwaffe).

Istnieją poważne kontrowersje co do autentyczności niektórych sformułowań, jakich użyć miał Himmler w obu tych wystąpieniach. Np 6 października miał on mówić o masowych egzekucjach dzieci. A co do 4 października, istnieje zachowana 6-minutowa gramofonowa płyta woskowa, która ma zawierać sformułowania odnoszące się do eksterminacji Żydów. Zarówno zwolennicy jak i przeciwnicy autentyczności tych fragmentów oraz nagrania posługują się, naszym zdaniem, wyjątkowo „cienką” ewidencją na poparcie własnych tez.

Zwolennicy autentyczności po prostu zakładają, że fragmenty te są autentyczne. Co do nagrania gramofonowego, już podczas Procesu Norymberskiego uznali oni, że nagranie jest autentyczne, chyba że dowiedzione zostanie fałszerstwo. Trybunał uznał autentyczność na zasadzie „prima facie” („na pierwszy rzut oka”), nie zagłębiając się w sprawy np przeprowadzenia analizy dźwięku, by rozpoznać głos Himmlera. Przesłuchiwany przez Trybunał SS-Obergruppenfűhrer Gottlob Berger, zapytywany był dwukrotnie, czy to nagranie jest autentyczne. Za pierwszym razem zaprzeczył. Za drugim stwierdził, że to mógłby być głos Himmlera. Oto cała podstawa autentyczności.

Przeciwnicy autentyczności natomiast podnoszą kwestie następujące, które ich zdaniem świadczą o fałszerstwie:

1. „Ostateczne rozwiązanie” nie było tematem żadnego z tych przemówień, zatem fakt (lub „fakt”) nawiązania doń przez Himmlera jest co najmniej „dziwny”.

2. Himmler nie był znany z tego, by otwarcie mówić o eksterminacjach. Dlaczego zatem dwukrotnie, w odstępie ledwie dwóch dni, miałby, i to na dodatek w TAKI sposób o tym mówić?

3. Himmler nawiązał do „uprowadzania” dzieci oraz do „niewolnictwa”, które to „niewolnictwo” miało być potrzebne „dla naszej kultury”. Niemcy nie posiadały kultury bazowanej na niewolnictwie. To MY używamy określenia „praca niewolnicza”, gdy mówimy o pracy przymusowej dla III Rzeszy, z uwagi na podłe nieraz jej warunki. Ale III Rzesza nie używała takiego określenia, mówiono tam o „zatrudnieniu”. Podobnie nie mówiono otwarcie o „uprowadzaniu”, „porywaniu” czy „kidnappingu” (no, ale może jednak Himmler, będąc wśród „samych swoich”, zdobył się jednak na odrobinę szczerości?)

4. Jeżeli Himmler istotnie uważał, że o tych eksterminacjach nie powinno się mówić, to dlaczego pozwalał sobie na to sam, dlaczego pozwalał swoje słowa stenografować, a następnie sporządzać ze stenogramów maszynopisy? A przede wszystkim: dlaczego pozwalał te swoje słowa nagrywać?

5. Himmler „wspomina”, że ” ‘Rasa żydowska ma zostać wyniszczona’, mówi każdy członek partii. ‘To oczywiste, to część naszego programu, eliminacja Zydów, wyniszczenie, zrobimy to zatem’ “. Albo zatem Himmler próbował sobie przydać “usprawiedliwienia”, albo ten fragment jest faktycznie nieautentyczny. Bowiem twierdzenie o tym, że “każdy członek partii” rzekomo “mówił” o konieczności wyniszczania Zydów, w najzwyklejszy sposób całkowicie mija się z prawdą. Wyniszczenia Zydów nie znajdujemy także w programie NSDAP.

Nie wdając się  w to, czy słowa te są w końcu prawdziwe czy nie (sądzimy, że masowe groby pełne ludzkich szczątków są konkretnym dowodem), odnotowujemy po prostu fakt tej kontrowersji. Oto użyteczne linki do informacji na ten temat:

2. Arthur Greiser, urodzony w Środzie Wielkopolskiej, był przed II Wojną przewodniczącym Senatu w „Wolnym Mieście Gdańsku”. Został podczas wojny Gauleiterem w nowo utworzonym Reichsgau Wartheland (w skrócie zwanym „Warthegau”). Po wojnie osądzony z oskarżenia o zbrodnie wojenne i publicznie powieszony 21 lipca 1946 roku:

Greiser przed sądem
Egzekucja Greisera

3.  Podobne echa pobrzmiewają w obu książkach Hitlera, to znaczy w „Mein Kampf” (1924-25) oraz w tak zwanej „Drugiej Książce”, nigdy nie wydanej drukiem. Jak zobaczymy, Hitler miał początkowo o wiele bardziej nawet sztywne i nieprzejednane stanowisko:

„Połowiczna była polityka wobec Polski. Drażniono, nie podejmując jednak żadnych przedsiębiorczych środków. Rezultatem nie było ani zwycięstwo niemieckości, ani pogodzenie się z Polakami, za to wrogość z Rosją”
(„Halb war die Polenpolitik. Man reizte, ohne jemals ernstlich durchzugreifen. Das Ergebnis war weder ein Sieg des Deutschtums noch eine Versöhnung der Polen, dafür aber Feindschaft mit Rußland.”) („Mein Kampf“, s. 297)

„Owa tak przez wielu wymagana polityka polska w sensie germanizacji Wschodu opierała się niestety niemal zawsze na tej samej mrzonce. Również w tym wypadku wierzono w możliwość germanizacji („Germanisation”) elementu polskiego poprzez przeprowadzenie jego czysto językowego zniemczenia („Eindeutschung”). Również i tutaj rezultat był nieszczęsny: obcorasowy naród („ein fremdrassiges Volk”) wyrażający swoje obce myśli w języku niemieckim, kompromitując poprzez swoją własną małą wartościowość („Minderwertigkeit”) wielkość i godność naszego własnego narodu.” („Mein Kampf”, s. 429-430)

„Ruch Narodowo-Socjalistyczny, z drugiej strony, będzie zawsze mieć swą politykę zagraniczną zdeterminowaną koniecznością zapewnienia przestrzeni niezbędnej do życia naszego narodu. Nie zna on germanizacji lub zniemczenia, jak w przypadku narodowej burżuazji, lecz jedynie rozprzestrzenianie się własnego narodu. Nigdy nie będzie widział w podporządkowanych, tak zwanych zgermanizowanych, Czechach czy Polakach, wzmocnienia narodowego, ani tym bardziej ludowego, lecz jedynie rasowe osłabianie naszego narodu. Gdyż jego koncepcja narodowa nie jest zdeterminowana wcześniejszymi patriotycznymi ideami rządzenia, lecz raczej względami ludowymi i rasowymi.” („Zweites Buch”, Rozdział V)

„Ludowe państwo, z drugiej strony, nie może pod żadnym pozorem anektować Polaków z intencją uczynienia z nich Niemców pewnego dnia. Wręcz przeciwnie, musi ono zdobyć się na determinację albo po to, aby oddzielić owe obce elementy rasowe, aby krew jego własnego narodu nie uległa ponownemu zepsuciu, albo też musi ono bez żadnych ceregieli usunąć ich i przekazać opuszczone terytorium swym rodakom.” („Zweites Buch”, Rozdział VI)

Oczywiście te fragmenty dotyczyły Polaków w przedwojennych granicach Rzeszy.

4. Pokrewieństwo krwi rozumiane było oficjalnie w trzech kategoriach:
1. rasa
2. narodowość
3. pokrewieństwo osobiste

Jedna z Ustaw Norymberskich, ta o obywatelstwie, z 15 września 1935 roku, mówi wyraźnie (§2 p.1), że „Obywatelem Rzeszy jest tylko osoba przynależna państwowo o krwi niemieckiej lub pokrewnej […]” („Reichsbürger ist nur der Staatsangehörige deutschen oder artverwandten Blutes […]”)

5. Kwestie związane z Deutsche Volksliste (DVL) będą omawiane dokładniej przy innej okazji. Tu jedynie, tytułem wyjaśnienia, przypominamy, że mocą zarządzenia z 4 marca 1941, opublikowanego w Reichsgesetzblatt, czyli w Dzienniku Ustaw Rzeszy (Dz.U.Rz.) w dniu 6 marca 1941, na obszarach włączonych do Rzeszy w roku 1939 wprowadzono Volkslistę podzieloną na 4 grupy. Dwie pierwsze grupy (1 i 2) obejmowały Niemców, zarówno tych, którzy aktywnie udzielali się w walce o niemieckość, jak i tych, którzy zachowali się biernie w Polsce, ale zachowali swą niemieckość. Grupę 3 stanowiły „osoby pochodzenia niemieckiego, które z biegiem lat weszły w związki z polskością” oraz „członkowie niejasno określonych pod wzglądem narodowym grup ludności, skłaniających się ku niemieckości, z domowym językiem słowiańskim”. Grupę 4 stanowiły „osoby pochodzenia niemieckiego które politycznie wchłonięte zostały przez polskość”.

Zarządzenie z 4 marca 1941 przewidywało (ustęp II, §5), że osoby zaliczone do grupy 3 DVL „otrzymują niemiecką przynależność państwową w drodze naturalizacji”.
Już jednak niecałe 11 miesięcy później, zarządzeniem z 31 stycznia 1942 (Dz.U.Rz. Nr9, 31.1.1942, s.51, ust. III) CAŁA grupa 3 DVL otrzymała niemieckie obywatelstwo, ale „auf Widerruf”, czyli z możliwością odwołania tego obywatelstwa. Cały następny fragment mowy Himmlera poświęcony jest właśnie kwestii owego obywatelstwa „auf Widerruf” dla grupy 3 DVL, jako że nie brakowało postulatów, by przyznać tej grupie obywatelstwo „ohne Widerruf” (bez możliwości odwołania).

6. W całym tym fragmencie warto zwrócić uwagę na następującą prawidłowość: fakty odnoszące się do kształtowania ludności we wschodniej części Europy, są przedstawione przez Himmlera generalnie  zgodnie z prawdą.
Generalnie, bo oczywiście zostało to uczynione z dużymi skrótami i w niezwykle uproszczonej formie. Himmler stosuje przy tym nazwy „Rosjanie”, „Polacy” w odniesieniu do czasów, gdy te nazwy nie istniały jeszcze. Do tej generalnie prawdziwej akumulacji faktów dodaje on jednak wyjątkowo sztywną i jednostronną  interpretację oraz jedno jedyne  kłamstwo („Przybądźcie do naszej ziemi i rządźcie nami, gdyż sami nie jesteśmy w stanie rządzić sobą !” ), by w końcu zaprezentować owo kłamstwo, wręcz programowo ,  jako „po wsze czasy obowiązujące dla Słowian”.  Chyba trudno o bardziej wymowny przykład, gdzie powiedziano prawdę, nadano jej jedną interpretację i dodano jedno jedyne kłamstwo, by wypaczyć, dla powodów politycznych, praktycznie całą wymowę dopiero co opowiedzianej prawdy…

7. Cały ten fragment w niemieckim oryginale:

„Ich meine auch es ist besser es stirbt ein Russe oder ein Pole in diesem Weltenkampf, wenn ich einen Deutschen, ein deutsches Blut schonen kann. Daß wir bloß nie  einbilden daß wir mit Russen allein oder mit Polen allein als Befreiungsarmee oder als billige Hilfe allein diesen Krieg gewinnen können! Den Krieg müssen wir gewinnen! Aus unserem Herz, als unserem Blut heraus! Wo wir aber einen Knecht  mitsterben lassen können, dann lassen wir ihm mitsterben! Wenn ich an Stelle eines Deutschen… (Brawa)… Wenn ich an Stelle eines Deutschen einen Fremden opfern kann, opfere ich ihn. Aber niemals sollen wir vergessen daß das nur Aushilfen sein können und niemals der Kampf selbst, den Kampf selbst müssen wir bestehen! Unser  ist das Reich das da geschaffen wird und wird es sich von uns erkämpft und durch unser Blut. Hätten wir es nicht verdient und könnten wir es nicht halten. Nur was man selbst erkämpft, da hält man!” (Brawa)

8. Ponieważ Himmler użył słowa „Untermensch“, uznaliśmy, że warto w tym kontekście wyjaśnić nieco więcej co to za pojęcie.
Rok przed  tym przemówieniem Himmlera, Główny Urząd SS („SS-Hauptamt“) wydał drukiem tę oto 52-stronicową broszurkę pod tytułem „Der Untermensch“.
Takie było motto tej broszury:

„Jak długo ludzie istnieją na Ziemi, tak długo walka między człowiekiem a podczłowiekiem będzie historyczną regułą, a walka kierowana przez Żydów przeciw narodom, jak tylko możemy sięgnąć wstecz, należy do naturalnego przebiegu życia na naszej planecie. Możemy spokojnie dojść do przekonania, że to zmaganie na śmierć i życie jest dokładnie tak samo prawem natury, jak walka lasecznika zarazy przeciw zdrowemu ciału.“
(Heinrich Himmler, 1935)

A oto pierwszy akapit tekstu:

„Tak jak noc powstaje przeciw dniu, jak światło i cień są sobie wiecznie wrogie – tak też największym wrogiem panującego nad ziemią człowieka jest sam człowiek.( „So wie die Nacht aufsteht gegen den Tag, wie sich Licht und Schatten ewig feind sind – so ist der größte Feind des erdebeherrschenden Menschen der Mensch selbst.“)
Podczłowiek – ten biologicznie pozornie całkowicie jednakowy twór natury z dłońmi, stopami i rodzajem mózgowia, z oczami i ustami, jest jednak całkiem odmiennym, straszliwym stworzeniem, jedynie o miot odległym od człowieka, z ludzkimi rysami twarzy – duchowo, psychicznie jednak stojącym niżej aniżeli jakiekolwiek zwierzę. We wnętrzu tej istoty jest okrutny chaos dzikich, niepohamowanych namiętności: bezimiennej żądzy niszczenia, najprymitywniejszej pożądliwości, nieskrywanej nikczemności.
Podczłowiek – i nic poza tym!”

I dalej:

„I ten świat przestępczy podludzi znalazł swego przywódcę: – wiecznego Żyda!”
(„Und diese Unterwelt der Untermenschen fand ihren Führer: – den ewigen Juden!“)

„Zaczęło się w czasach historycznych od zagłady Persów, od święta Purim, pierwszej gloryfikacji zorganizowanego mordu masowego, 75 000 aryjskich Persów padło ofiarą żydowskiej nienawiści. Dziś jeszcze żydostwo świętuje ten akt terroru jako swoje największe „religijne” święto.
Wieczną jest nienawiść podczłowieka do jasnych postaci, nosicieli światła. Wiecznie grozi z pustyni zagłada Zachodu.
Wiecznie kłębią się w dalekich stepach siły zniszczenia, Attyla i Dżyngis-Chan wciąż zbiera swe huńskie hordy i szaleje nad Europą, zostawiając za sobą żywą Apokalipsę, ogień i śmierć, gwałt, mord i zgrozę, aby świat światła i wiedzy tysiąckrotnej, aby siły postępu i ludzkiej wielkości zapadły się ponownie w otchłań stanu pierwotnego!
Wieczny jest zamiar podczłowieka:
By znowu nastała pustynia tam, gdzie jeszcze światło wzniosłego poznania twórczo rozjaśnia ciemność, bo wtedy jego ostateczny cel zostałby osiągnięty, chaos.
Tak przebiega od millenniów, według okrutnych, nieobliczalnych praw, walka obydwu tych biegunów, stale pojawia się nowy Attyla, nowy Dżyngis-Chan, który rozdziera bramy Europy i który zna tylko jedno: całkowite zniszczenie wszystkiego, co piękne!
Ucieleśnieniem tej żądzy zniszczenia jest dzisiaj bolszewizm! Ale ten bolszewizm nie jest żadnym zjawiskiem czasowym. Nie jest on produktem naszych dni! Nie jest również żadną nowością w ramach historii ludzkości. Lecz jest tak stary, jak sam Żyd. Krzewicielami są zaś Lenin – Stalin.”

Tak więc, według autorów, Untermensch niekoniecznie musi mieć jakieś konkretne korzenie rasowe, na pewno niekoniecznie jest nim Żyd. Jeżeli już, to jest raczej rodzajem „Mongoła” lub „Huna”. A i te określenia są raczej metaforyczne, gdyż „stale pojawia się nowy Attyla, nowy Dżyngis-Chan, który rozdziera bramy Europy…”.  Żyd jednak to ten, który Untermenschem się posługuje. Untermensch to ktoś, kto jest, z przyczyn zależnych od niego lub nie, przeciwny postępowi, światłości, chwalebności dociekań i poznania. To ktoś, kto sam tkwi w ciemnocie i pragnie narzucić ją innym. Tak zdaje się definiować to pojęcie owa publikacja.

Termin „Untermensch”, który mógł pochodzić od amerykańskiego autora nazwiskiem Lothrop Stoddard (w angielskiej wersji „under-man”) z jego pamfletu „The Revolt Against Civilization: The Menace of the Under-man” (1922), chociaż już w 1882 roku Friedrich Nietzsche użył tego określenia „Untermensch” (choć nie wobec ludzi, lecz mitologicznych postaci centaurów, karłów i innych).

Wracając zaś do III Rzeszy, określenie to było używane raz to wobec szczególnie zdegenerowanych przestępców, innym razem wobec komunistycznych przeciwników, innym razem znowu wobec osoby innej rasy, czasami po prostu wobec ludzi, których w Polsce obecnie określonoby mianem „meneli”.

Jak więc widzimy, nie ma jednoznacznej i precyzyjnej definicji tego, kim jest Untermensch. Jest to termin, który można było zatem zastosować dość dowolnie na zasadzie „one size fits all” („jeden rozmiar dla wszystkich”), stąd też zapewne jego rozpowszechnienie. Podobnie dzisiaj ma się rzecz z „antysemitą” – tu też nie ma precyzyjnej definicji, stąd ciągłe nadużywanie terminu.

Nie wiemy zatem w jakim to konkretnym sensie Himmler użył w tym przemówieniu słowa „Untermensch”. Jakiekolwiek ono jednak było, było negatywne…

Niecały rok po cytowanym tu przemówieniu, Himmlerowi przyszło tłumaczyć się z broszury „Der Untermensch” i to przed Rosjaninem. 16 września 1944 Himmler spotkał się z generałem Andriejem Własowem, który podczas rozmowy zagadnął go o tę publikację. Według jednego ze źródeł, taką oto otrzymał odpowiedź od szefa SS:

“Pamflet, który pan wspomina, miał za zadanie pokazanie typu ludzkiego stworzonego przez system bolszewicki, typu, który zagraża Niemcom dokładnie tak jak zagraża pańskiemu krajowi. Podludzie istnieją w każdym narodzie. Różnica między naszym krajem a waszym jest ta, że u was podludzie mają władzę, podczas gdy w Niemczech wsadziłem ich za kratki. Będzie to ostatecznie waszym zadaniem, by odwrócić tę sytuację również w Rosji.”
(Jürgen Thorwald, „The Illusion”, s. 213)

Opinię podkreśloną przez nas tłustym drukiem, że Untermensche istnieją w każdym narodzie, wygłosił w jednym ze swych przemówień także Joseph Goebbels już w 1936 roku, gdy stwierdził on, że Untermensche istnieją w każdym narodzie jako „czynnik fermentu“.

Rekonstruując wygląd Joanny d’Arc

Dwie nasze wcześniejsze próby oraz profil Joanny des Armoises

Rozdział ten poświęcony jest wyłącznie kwestii rekonstrukcji wyglądu Joanny d’Arc. Odnosiliśmy się obszernie do tego tematu w niektórych naszych wcześniejszych tekstach, szczególnie w następujących artykułach:

“Claude, czyli drugie oblicze Joanny d Arc” jak również w niektórych częściach naszej serii  Tajemnice życia Joanny d’Arc, części 4 (“Wygląd, osobowość i umiejętności” ), 5 (“Sprawy osobiste” ) oraz 6 (“Czynniki religijne” ).

Materiał wizualny będzie w dalszym ciągu ulegał korekcie w tamtych tekstach. Jednak to tutaj będziemy publikować większość najnowszych rekonstrukcji, zarówno ogólnych rekonstrukcji jej wyglądu jak i rekonstrukcji jej twarzy.


Jak już wspomnieliśmy przy wcześniejszych okazjach, wizualna ewidencja wyglądu twarzy Joanny pochodzi z trzech głównych źródeł:

1. Malowanego profilu twarzy Joanny des Armoises z zamku w Jaulny. Dla naszej analizy jest zupełnie bez znaczenia czy Jeanne des Armoises była  osobiście Joanną d’Arc, jej siostrą czy oszustką. Najważniejszą rzeczą pozostaje to, że obojętnie czy była czy nie była Joanną d’Arc, musiała być  przynajmniej bardzo do niej podobna, skoro tak wielu ludzi było w stanie zaakceptować ją jako Jeanne d’Arc;

Profil J. des Armoises z Metz

2. Snycerskiej wersji tego samego profilu z drewnianych drzwi domu w Metz. Drzwi te znajdowały się niegdyś w domu będącego własnością Joanny i Roberta des Armoises w Metz. Są to dość małe drzwi, jedynie około 1.2 m wysokości, najpewniej prowadzące do pomieszczenia magazynowego w domu. Profile twarzy Roberta i Joanny tam wyrzeźbione są bardzo podobne do ich malarskich wersji z Jaulny, choć są o wiele bardziej toporne w swej formie. Gdy idzie o Joannę, owa snycerska wersja sugeruje, że w wieku średnim była ona dość korpulentna, jak to sugeruje jej policzek. Co więcej, sposób, w jaki ten profil został wykonany, sprawia wrażenie, że posiadała ona duże kości policzkowe.

3. Głowy niegdysiejszej rzeźby św. Maurycego z kościoła w Orleanie.
Choć św. Maurycy był mężczyzną i – przynajmniej według niektórych wersji jego historii – miał być on również czarnym afrykańskiego pochodzenia, twarz jego statuy z Orleanu w oczywisty sposób jest twarzą młodej kobiety i to białej (“kaukazoidki”, “aryjki”). Ponieważ rzeźby ta znajdowała się w kościele orleańskim, a szczególnie odkąd została ona datowana na XV wiek, istnieje przekonanie, że w istocie przedstawia ona wizerunek Joanny d’Arc. Kościół został rozebrany w roku 1850. Z całej rzeźby pozostaje jedynie głowa i znajduje się ona obecnie w Musée Historique et Archeologique  w Orleanie. Jak można zauważyć na zdjęciach fotograficznych zrobionych pod rozmaitymi kątami, głowa ta posiada prominentne kości policzkowe.

Głowa z Orleanu na rozmaitych fotografiach

Usiłowaliśmy zrekonstruować twarz Joanny d’Arc już wcześniej, po raz pierwszy opierając się w tym celu na rekonstrukcji stworzonej przez profesor Ursulę Wittwer-Backofen, potem wprost na malowidle z Jaulny, a kończąc na kombinacji rozmaitych fotografii dostępnych w internecine i przekształcając je tak, by pasowały do istniejącej ewidencji wyglądu Joanny.

Rezultaty nie były jednak przekonujące.  Zdecydowaliśmy zatem zmienić metodę i zaczęliśmy całkiem niedawno od początku od profilu z Jaulny oraz od głowy z Orleanu. Tym razem jednak przyjęliśmy całkowicie inne podejście i stworzyliśmy to, co nazywamy „fotografizacją” zarówno profilu z Jaulny oraz rzeźby. Użyliśmy Photoshop, by odtworzyć oba te wizerunki poprzez zastosowanie fotografii w celu przekonania się jak te twarze mogłyby wyglądać w rzeczywistości, gdyby zostały sfotografowane. I w ten sposób zamierzamy kontynuowanie naszego „zadania” rekonstrukcji twarzy Joanny d’Arc.


"Fotografizacja" profilu Joanny des Armoises z Jaulny

Fotografie okazały się także ogromną pomocą w odniesieniu do odtworzenia wyglądu Joanny w rozmaitych rodzajach strojów, jakie mogła nosić w XV wieku.

W naszych wcześniejszych wysiłkach rekonstrukcji twarzy potraktowaliśmy wystające oczy Joanny z rzeźby “św. Maurycego” zbyt powierzchownie. Powodem tego było oczywiście to, że na owej rzeźbie zostały one wykonane zbyt topornie, niczym “oczy żaby”, jak wówczas się wyraziliśmy. Jednak mimo wszystko musimy chyba oddać artyście sprawiedliwość. To prawda, że artysta ten miał problemy, które z całkiem oczywistych względów musiały wyniknąć z zastosowania dostępnych mu narzędzi.

Rzeźba z Orleanu: góra i dół


Gdy patrzymy na rzeźbę, obojętnie z której strony, wygląda ona tak, jakby górna i dolna część twarzy wykonane były przez dwóch zupełnie różnych ludzi – dolna przez lepszego artystę, górna przez kogoś innego, mniej doświadczonego w swym fachu rzemieślnika. Jednak najbardziej prawdopodobne jest, że chodzi mimo wszystko o jedną it ę samą osobę. Tym, co najbardziej uderza, jest fakt, że krągłości wypukłe (jak nos, broad czy usta) nie stanowiły żadnego poważnego problemu dla rzemieślnika, natomiast krągłości wklęsłe oczu (a dokładniej  powiek między brwiami a gałkami oczu) okazały się zbyt trudne. To właśnie przekonuje nas, że to właśnie dostępne narzędzia stały się powodem owej różnicy. Ten sam powód mógł stanowić problem dla artystów już tysiące lat temu, jak potwierdza to stosunkowo dobrze zaawansowana rzeźba głowy egipskiej królowej Nefretete. Również i tam powieki są nierealne. Nawiasem mówiąc, nos Nefretete wykazuje oczywiste podobieństwo do nosa głowy z Orleanu.

Jednakże skoro artysta z Orleanu mimo wszystko obstawał przy wykreowaniu prominentnych oczu, to musiał istnieć dla niego pot emu powód, by podjąć się zadania tak trudnego do wykonania.

Na malowanym oraz snycerskim profilu Jeanne des Armoises jej oczy nie wydają się tak prominentne jak te z rzeźby orleańskiej. Musimy jednak pamiętać, że profile oraz rzeźba stanowią wizerunki osoby o znacznej różnicy wieku: głowa prezentuje nam kobietę w wieku około 20 – 23 lat, podczas gdy oba profile są profilami twarzy kobiety co najmniej 40 – letniej, kobiety już nieco korpulentnej, tak więc nawet bardzo wystające oczy nie wyglądałyby na takie w związku z tłuszczem w oraz wokół powiek.

Oko z Jaulny

Jeśli jednak uważniej przyjrzymy się oczom na obu profilach, zauważymy, że wyglądają one tak, jakby mogły być prominentne w młodszym wieku. Powiększenie malowidła wskazuje na to w oczywisty sposób – tak jak ujawnia ono, że oko Joanny było niebieskie – co mogłoby w innym wypadku umknąć obserwatorowi.

Co do koloru włosów Joanny, posiadamy świadectwa odnoszące się do dwóch pieczęci dołączonych do jej listów. Pisaliśmy o nich w części 4 naszej serii:

“Jakby tego nie było dość, zachowały się do czasów nowożytnych (choć nie do naszych czasów, niestety) dwa włosy, najpewniej samej Joanny, wciśnięte w pieczęcie listów przez nią wysyłanych. Jeden z tych listów to list  do mieszkańców Riom z 9 listopada 1429 roku. Drugi list to ten prezentowany tu przy innej okazji, napisany 16 marca 1430 roku do mieszkańców Reims. Pierwszy list został „odkryty” w archiwach Riom w 1884 roku i opisany, wraz z pieczęcią, przez Julesa Quicherat. Istniał w Średniowieczu zwyczaj, niejednokrotnie stosowany, wciskania w miękką jeszcze i gorącą pieczęć włosa autora listu. Zwyczaj ten stosowano dla potwierdzenia autentyczności pieczęci woskowej. Pieczęć z listu z 1429 roku istnieje dalej i to z odciskiem palca. Ale włos już został utracony wiele lat temu (już w 1936 roku Vita Sackville-West informowała w swej sławnej biografii Joanny o jego zniknięciu). Z listu zaś z 1430 roku zniknął natomiast włos wraz z pieczęcią.”

Czarne włosy widoczne są także na malowanym profilu Jeanne des Armoises. Wymieniliśmy opinie na temat tych włosów z zaprzyjaźnionym Badaczem z Francji – tak jak uczyniliśmy to wcześniej na temat rzekomej (domniemanej) ciąży Joanny (p. część 5 naszej serii). Nasz francuski przyjaciel uważa, że portret z Jaulny, który widział on szereg razy jako że jest zaprzyjaźniony z właścicielami zamku, nie ukazuje żadnych włosów, jako że są one całkowicie zasłonięte nakryciem głowy.

Nakrycie głowy oraz włosy na malowidle z Jaulny

Musimy przyznać, że jego wrażenie może być – przynajmniej do pewnego stopnia – usprawiedliwione faktem, że malarz nie nie usiłował przedstawić nakrycia głowy zbyt szczegółowo, że zamiast tego potraktował je w “impresjonistyczny” sposób, by tak rzec. A jednak włosy są widoczne po lewej stronie u spodu czepka.
Styl zastosowany przez malarza może być  “impresjonistyczny”, ale jasno pokazuje on, że materiał czepka był obficie pokryty złotym haftem. W takim wypadku sam materiał nie mógł być cienki lecz znacznie grubszy – co najmniej tak grubby jak dobrej jakości aksamit lub nawet filc (dla naszej “fotografizacji” użyliśmy fotografii niebieskiego aksamitu, by odtworzyć wygląd nakrycia głowy). Byłoby to tym bardziej oczywiste, że złote nici są znacznie cięższe od normalnych, a w niektórych wypadkach haft składa się nie tylko z samych nici, ale także z bardzo drobnych elementów metalu lub nawet klejnotów wszytych w materiał. Ponieważ wzór brokatu nie jest wyraźnie przedstawiony na malowidle, przeto nie staraliśmy się go odtwarzać dokładnie, jako że nie wiemy jakie kształty on reprezentuje. Zamiast tego po prostu użyliśmy fotografii prawdziwego haftu (szczególnie w przypadku dużych rozmiarowo wzorów).

Jak widzimy, czepek dopasowany jest bardzo ściśle do głowy, przylega do czubka głowy oraz do skóry na twarzy po obu stronach. Zasłania on także całkowicie uszy i do pewnego stopnia również tył szyi. Jako że nakrywanie głowy przez kobietę było rzeczą bardziej zwyczajową w Sredniowieczu niż obecnie, możemy sobie łatwo wyobrazić jak niewygodne byłoby dla niej nosić ten rodzaj czepka. Skóra jej głowy pociłaby się obficie, gdyby czepek składał się z jednej tylko części, uniemożliwiającej jakikolwiek dostęp powietrza do włosów oraz skóry. Byłoby to tym bardziej uciążliwe w przypadku grubego, brokatowego materiału. Pamiętajmy, że XV wiek nie był okresem luksusowych szamponów i odżywek łatwo osiągalnych na rynku. Stąd też jeden do trzech dni takiej “tortury” dla skóry niechybnie przyniósłyby ze sobą, między innymi, nieprzyjemny zapach…

Przypatrzmy się dokładniej nakryciu głowy z oryginalnego malowidła. W oczywisty sposób jest ono podzielone na dwie części: główne nakrycie, przekrywające czaszkę i “zwisające” z włosów związanych z tyłu; oraz górna “jarmułka”, która pokrywa włosy przepchnięte już przez główną część czepka i umożliwiające jej mocne przyleganie do nich. Kobieta mogła następnie ułożyć wygodnie włosy po ich przepchnięciu przez główną część. Takie zaprojektowanie nakrycia głowy gwarantuje także nieskrępowany dopływ powietrza do skóry i włosów, dając takim sposobem osobie maksymalny komfort.

Możemy zatem jasno skonkludować, że ktokolwiek wykonał to konkretne nakrycie głowy dla Jeanne des Armoises (zapewne miejscowy kapelusznik z  Metz?), z pewnością znał swój zawód dobrze – zakładamy, że w innym wypadku jego produkt nie znalazłby uznania u arystokratki, która w oczywisty sposób musiała lubić to nakrycie, skoro nawet dała się w nim sportretować…

"Fotografizacja" rzeźby z Orleanu


Korzystając z rezultatów porównania “fotografizacji” zarówno malowanego profilu Jeanne des Armoises (i pamiętając o kościach policzkowych ze snycerki z Metz) oraz głowy z Orleanu, stworzyliśmy to, co, jak uważamy, może być co najmniej typem fizjonomii  reprezentowanym przez Jeanne d’Arc. Tworząc zaś poniższą twarz, pamiętaliśmy oczywiście i o wojskowym (rycerskim) rodzaju fryzury, który wspominaliśmy niejednokrotnie przedtem w całej naszej serii artykułów.

Nasza najnowsza (październik 2014) rekonstrukcja twarzy Joanny d'Arc

A oto jak wyglądałaby ona w zbroi:

Tutaj znowu w hełmie jak ze sławnej rzeźby orleańskiej:

Biorąc zaś pod uwagę to, że duży hełm rzucałby cienie na twarz, ostateczny wizerunek mógłby wyglądać tak:

Poniżej prezentujemy dwie wersje ilustracji “Puella Aurelianensis”, pierwotną (którą przedstawiliśmy tu w artykule o czynnikach religijnych w życiu Joanny – cz. 6 naszej serii) oraz tę drugą z twarzą pochodzącą z “fotografizacji” rzeźby z Orleanu:

…i wersja najnowsza:

Oczywiście będziemy również w dalszym ciągu kontynuowali wysiłki rekonstrukcji wyglądu Joanny również w odniesieniu do strojów, jakie nosiła:


Studium konkretnego przypadku porównawczego

W jakiś czas po zakończeniu pisania pierwszej wersji tego artykułu natknąłem się na tę oto twarz. Jest to akwarelowy autoportret rosyjskiej malarki Zinaidy Serebriakowej (1884 – 1967), urodzonej na Ukrainie, zmarłej w Paryżu. A konkretnie jeden z bardzo wielu jej autoportretów.

Artystka dosłownie malowała, rysowała i szkicowała dziesiątki swoich autoportretów. Dzięki temu jesteśmy w stanie przestudiować jej twarz dosyć dobrze. Tworzyła ujęcia swej twarzy z przodu i pod rozmaitymi kątami.

To, co rzuciło się nam w oczy, to fakt że proporcje jej twarzy przypominają nieco proporcje twarzy z rzeźby orleańskiej i z portretu Joanny des Armoises. Twarz Serebriakowej wydaje się być nieco bardziej smukła, miała ona podobny nos do Joanny des Armoises, być może nawet nieco bardziej wydatny, no i artystka miała też ciemne oczy – gdy Joanna miała niebieskie.

Jeżeli Walter Rost miał rację w odniesieniu do budowy ciała Joanny d’Arc, to stosunkowo szczupła twarz mogłaby rzeczywiście dobrze pasować do całej jej sylwetki, tym bardziej, że, jak wiemy to z ewidencji, Joanna nie była znana z wielkiego apetytu w okresie swej służby wojskowej, która sama w sobie pochłaniała dużo energii z jej przemiany materii.

Wybrane autoportrety malarskie Serebriakowej z rozmaitych lat życia artystki

To oznaczałoby, że twarz Joanny posiadałaby nieco bardziej ostre rysy od twarzy Zinaidy Serebriakowej. Czynnik ten znalazł zatem swe odbicie w prezentowanej tu (poniżej) wersji rekonstrukcji twarzy Joanny.

Autoportretowe szkice Zinaidy Serebriakowej

Jak widać na szeregu autoportretów Serebriakowej, w tym i na tych dwóch autoportretach profilowych, malarka używała nieraz dwóch luster, by w ten sposób na jednym obrazie przedstawić zarówno swą twarz widzianą od przodu oraz profil.

Pokazane tu profile uwidacznają tę jedną rzecz, którą twarz artystki na pewno różniła się od twarzy Joanny des Armoises oraz Joanny d’Arc: dolna szczęka Serebriakowej jest jakby bardziej “cofnięta” w porównaniu do profilu Joanny.

Mamy jednak, obok rozmaitych malowanych i rysowanych portretów artystki, także coś jeszcze. Mianowicie jej fotografię z okresu, gdy dobiegała ona już wieku średniego. I gdy spoglądamy na tę fotografię i porównujemy ją z profilem z Jaulny, widzimy, że te dwie twarze wyglądały całkiem podobnie do siebie. Nawet widoczny”grymas” w kąciku ust Serebriakowej odpowiada temu z portretu Joanny des Armoises w zamku w Jaulny…

Zatem rysy twarzy Serebriakowej mogły być nawet dość podobne do rysów twarzy Joanny d’Arc.
Uczyniliśmy zatem rodzaj “poprawki” w stosunku do uzyskanej poprzednio rekonstrukcji twarzy Joanny. Jak zatem wyglądałaby Joanna, gdyby jej twarz choć trochę przypominała twarz Serebriakowej? Oto ona:

A oto ta wersja rekonstrukcji w pełnej zbroi:


Reconstructing the looks of Joan of Arc

Two of our earlier attempts and the profile of Jeanne des Armoises

This chapter is dedicated solely to the issue of the reconstruction of the looks of Jeanne d’Arc. We have been touching this subject extensively in some of our earlier texts, particularly in the following articles:

“Claude, the Second Face of Joan of Arc”
as well as in some parts of our series Secrets of  the Life of Joan of Arc, parts 4 (“Her looks, personality and skills” ), 5 (“Her personal affairs”  ) and part 6 (“The religious factors” ).

The visual material will be further updated in those texts. However it is here where we will be publishing most of the recent reconstructions, both general reconstructions of her looks and reconstructions of her face.

Her face

As we have mentioned on previous occasions, the visual evidence of Jeanne’s face comes from 3 main sources:

1. The painted facial profile of Jeanne des Armoises from the castle of Jaulny. For our analysis it is quite immaterial if Jeanne des Armoises was Jeanne d’Arc personally, her sister or an impostor. The main point remains that whether or not she was Jeanne d’Arc, she must have been at least very similar to her if so many people were able to accept her as Jeanne d’Arc;

The profile of J. des Armoises from Metz

2. The wood-carved version of the same profile from a wooden door from the house in Metz. This door was once in the house owned by Jeanne and Robert des Armoises in Metz. It is a relatively small door, only approximately 1.2 m high, most likely leading into a storage facility of the house. The facial profiles of Jeanne and Robert carved in it are very similar to their painted versions from Jaulny, albeit much more crude in their form. In the case of Jeanne the carved version suggests that in her middle age Jeanne might have been quite corpulent as her cheek strongly suggests. Moreover, the way in which the profile was carved gives an impression of quite prominent cheek-bones.

3. The  head of a former statue of St. Maurice from a church in Orleans.
Albeit that St Maurice was a man, and – according to at least some versions of his story – he was also supposed to have been of black African origin, the face of his statue from Orleans clearly shows a young woman and namely white (“Caucasian”, “Aryan”). As the sculpture was in a church located in Orleans and especially since it has been dated as being from the XVth century, there is a general agreement that it was in fact a representation of Jeanne d’Arc. The church was demolished in 1850. Of the statue only the head survives and it is now at the Musée Historique et Archeologique  in Orleans. As we can easily see from the photographic images taken from various angles, the head has quite prominent cheek-bones.

The head from Orleans on various photographs

We have been trying to reconstruct the face of Jeanne before, the first time using the reconstruction done by Professor Ursula Wittwer-Backofen, then directly from the painting from Jaulny, and ending up with a combination of various photographs available on the internet and transformed to fit into the available evidence of Jeanne’s looks.

The results however were inconclusive.  We decided therefore to change the method and started again very recently with the profile from Jaulny and with the head from Orleans. This time however we took a different approach and created what we call “photographizations” of both the painted profile from Jaulny and of the sculpture. We used Photoshop to re-create both images through the application of photographs to see how both faces could have looked in reality if they were photographed. And this is the way we intend to continue our “exercise” of the facial reconstruction of Jeanne d’Arc.

"Photographization" of the profile of Jeanne des Armoises from Jaulny

Photos also proved of great value of course in regard to the re-creation of Jeanne’s looks dressed in various kinds of clothing which she could have worn in the XVth century.

In our earlier attempts of facial reconstruction we have handled the prominent eyes of Jeanne from the sculpture of “St Maurice” too lightly. The reason was of course that on this very sculpture the eyes were made all too crudely, like “eyes of a frog”, as we expressed ourselves. Yet we probably have to give some credit to the artist after all. It is true that the artist had problems, which must have obviously resulted from the type of tools available to him.

The sculpture from Orleans: top and bottom


When we look at the sculpture, no matter from which angle, it looks as if the upper and lower part of the face were made by two completely different people – the lower part created by a better artist, the upper one by someone else, less experienced in his trade. Yet most likely it was one and the same person after all. What is particularly striking is the fact that the convex curves (like the nose, chin and lips) did not present any particular problem to the craftsman, but the concave curves of the eyes (or more exactly of the eyelids between eyebrows and eyeballs) proved too difficult. This makes us believe that it was indeed the tools available which made all the difference. This could have also previously been a problem for artists thousands of years ago, as even the relatively well advanced sculpture of the Egyptian queen Nefertiti confirms. There too the eyelids seem unreal. By the way, the nose of Nefertiti shows clear similarity to the nose from the head from Orleans.

But if the artist from Orleans nevertheless insisted on creating very prominent eyes, there must have been a reason for him to undertake a task so difficult to perform.

On the painted and carved profiles of Jeanne des Armoises her eyes do not seem as prominent as those on the sculpture from Orleans. But then we have to remember that the profiles on the one hand and the sculpture on the other are images of a person of markedly different age: the head shows us a woman of around 20 – 23 years while both profiles are of a woman of at least 40 years of age, a woman who was already somewhat corpulent, so that even very prominent eyes would not have looked so due to the fat within and around the eyelids.

The eye from Jaulny

But if we look closer at the eyes on the profiles, they still look like they might have been prominent at a younger age after all. An enlargement of the painting shows it to us clearly – just as it reveals that Jeanne’s eye was in fact blue – which might escape an observer at first glance.

As for the colour of Jeanne’s hair, we have accounts in regard to two different seals attached to her letters. We have written about them in part 4 of our series:

“As if that wasn’t enough, there have survived to modern times (though not to our times, unfortunately,) two hairs, probably of Joan, squeezed in the seals of letters sent by her. One of these letters is a letter to the people of Riom from November 9, 1429. The second letter is the one presented here on another occasion, written on March 16, 1430 to the inhabitants of Reims. The first letter was “discovered” in the archives of Riom in 1884 and described, together with the stamp, by Jules Quicherat. There existed in the Middle Ages a custom, fairly often adhered to, of pressing a hair into the still soft and hot seal of a letter. This custom was used to confirm the authenticity of the wax seal. The seal of the letter from the year 1429 still exists, even with the thumbprint. But the hair has already been lost many years ago (already in 1936, Vita Sackville-West reported its disappearance in her famous biography of Joan). From the letter from 1430 the hair disappeared, however, together with the stamp”.

Black hair appears also on the painted profile of Jeanne des Armoises. We had an exchange of opinions with our befriended Researcher from France about this hair – as we had before about Jeanne’s alleged (supposed) pregnancy (see part 5 of our series). Our French friend believes that the portrait from Jaulny, which he had seen on a number of occasions as he is befriended with the owners of the castle, does not show any hair as the hair is completely covered with headgear.

The headwear and hair on the painting from Jaulny

We have to admit that his impression can be – at least to some extent – justified by the fact that the painter who created the portrait did not try to depict the headgear all too clearly, that he instead treated it in an “impressionistic” way, so to speak.  And yet the hair can be seen on the left, at the bottom of the headgear.
The style the painter used might be “impressionistic”, yet it clearly shows that the fabric of the cap was thickly covered with golden embroidery. In such a case the fabric itself could not have been thin but much thicker – at least as thick as a good quality velvet or even  felt (for our “photographization” we used photos of blue velvet to re-create the image of the headgear). This would have been especially true since golden threads are much heavier than others and in some cases the embroidery consisted not only of threads as such but also of very small pieces of metal or even jewels sewn onto the fabric. As the pattern of the brocade is not clearly shown on the painting, we therefore did not try to reproduce it exactly since we do not know which figures or shapes it represents. Instead we simply used photos of real embroidery (especially in the case of large patterns).

As we can see, the cap fits the head very closely, adheres to the top of the head and to the skin of the face on both sides. It also covers the ears completely and to certain degree also the back side of the neck. As it was more common for a woman to have her head covered in the Middle Ages for most of each day than is the case nowadays, we can easily imagine how uncomfortable it would have been for a woman to wear this kind of cap. The skin of her head would have sweated profusely if the cap consisted only of one part which would not have allowed any access of fresh air to the hair and scalp. And this would have been particularly true in the case of a thick, brocaded fabric. Bearing in mind that the XVth century was not the time of luxury shampoos and conditioners being readily available to the public. Therefore, one to three days of this kind of “torture” to the scalp would have inevitably resulted, among other things, in a bad smell…

Let us have a closer look at the headgear from the original painting. Most obviously it is divided into two parts: the main headwear covering the skull and “hanging” from the hair which is tied at the back, and the upper “skullcap” which covers the hair which was pushed through the main part thus enabling the headwear to hang firmly on it while on the other hand allowing the woman to do her hair comfortably after she had pushed it through the main part of the cap. Moreover this design also allows an unlimited access of air to the skin and hair thus allowing the person maximum comfort.

We can clearly conclude that whoever made this particular headwear for Jeanne des Armoises (perhaps some local milliner from Metz?) most certainly knew his trade well – we assume that otherwise his product would not have been accepted by the aristocratic woman, who most obviously must have liked this headwear if she even decided to be painted in it…

"Photographization" of the sculpture from Orleans

Given the results of comparisons between our “photograpfization” of both the painted profile of Jeanne des Armoises (and keeping in mind the hint at cheekbones from the relief from Metz) and of the head from Orleans, we created what we believe might be at least the type of physiognomy  which Jeanne d’Arc represented. While creating the face below, we of course remembered the military (knightly) sort of hairstyle which we mentioned quite a few times before throughout our series of articles.

Our latest (October 2014) facial reconstruction of Jeanne d'Arc

And this is how she would have looked in a suit of armor:

Now in a helmet like on the famous sculpture in Orleans:

Given the fact that a large helmet would cast shadows over the face, the final image could have been like this:

Below we are presenting two different versions of the “Puella Aurelianensis”, the original one (which we introduced here in the article on the religious factors in the life of Jeanne (Part 6 of our series) and the second one with the face taken from the “photographization” of the sculpture from Orleans:

… and the latest one:

"Puella Aurelianensis" (11 October 2014)

Of course we will continue our attempts to reconstruct Jeanne’s looks also in regard to the possible clothing she  used to wear.


A case study

Some time after having finished the first version of this article, I came across this image of a face. It is a watercolour self-portrait by the Russian painter Zinaida Serebriakova (1884 – 1967), who was born in Ukraine and died in Paris. And more specifically it is one of a great many of her self-portraits. The artist painted, drew and sketched virtually dozens of her self-portraits. Thank to this we are now in the position to study her face quite well. She created images of her face both from the front and from various angles.


What struck us was the fact that the proportions of her face are somewhat reminiscent of the sculpture from Orleans and the portrait of Jeanne des Armoises. Serebriakova’s face seems a bit more slender and had a nose similar to the one of Jeanne des Armoises, perhaps even a bit more prominent. And the artist had dark eyes – while Jeanne had blue eyes.

If  Walter Rost was right in regards to the body-build of Jeanne d’Arc, then a relatively slender face could actually fit well into the whole of her figure, the more so because, as we know from the records, Jeanne was not known for a great appetite during her military service, which in itself absorbed a lot of energy from her metabolism.

Selected self-portraits of Serebriakova from various years of her life

This would mean that Jeannae’s face would have had a little more sharp features than the face of Zinaida Serebriakova. This factor found its reflection in our presented version of Joan’s facial reconstruction (below).


Self-portrait sketches by Zinaida Serebriakova

As it is shown in the series of  Serebriakova’s self-portraits, including these two profiles, the painter often used two mirrors so as to provide two images of her face, from the front and a profile, on a single painting.


The profiles shown here illustrate the one thing by which the face of the artist certainly differed from the face of Joan des Armoises and Joan of Arc: Serebriakova’s lower jaw is somehow more “pushed back” compared to the profile of Jeanne.


However, we have, in addition to a variety of painted and drawn portraits of the artist, also something else. Namely, her photograph from the period when she was already nearing her middle age. And when we look at this photograph and compare it with the profile from Jaulny, we see that these two faces looke quite similar to each other. Even the apparent “grimace” in the corner of Serebriakova’s mouth corresponds with the one on the image of Joan des Armoises from the castle in Jaulny…


Thus, the facial features of Serebriakova could even be quite similar to the facial features of Joan of Arc.

Therefore, we made a kind of “amendment” to the previously produced facial reconstruction of Jeanne. So how would Jeanne have looked if she had her face a little bit like Serebriakova’s? Here she is:

And here the same version of reconstruction in full armour:

Secrets of the life of Jeanne d’Arc. Part 4: Her looks, personality and skills

One of our latest (26 May 2014) facial reconstructions of Jeanne. Still looks a bit like a "model" but facial traits correspond with these of Jeanne des Armoises and with the sculpture from Orleans

“But what do we really know, finally, about this woman of the Middle Ages, who dared to wear men’s clothing, mounted a  horse, made war,  who addressed her words to the greatest lords of her time with such ease that her attitude approached insolence, who showed her judges an extraordinary effrontery?” (Marcel Gay, Roger Senzig, “L’Affaire Jeanne d’Arc”)

Indeed: what do we really know about her? One used to say – and this is already almost a truism – that Joan of Arc is one of the best documented personalities of the European Middle Ages. And indeed, if to measure it by the mere number of archival documents – not to mention the size of some of them – this truism is absolutely correct. On the other hand, many of these documents are divergent or even directly conflicting as to the information contained therein. As a matter of fact we know for sure that in general she existed and played an active role in the Hundred Years ‘ War, contributing in some way to the turning of the scale of victory to the advantage of one of the warring parties. A lot is based more on conjecture than on anything proven.

Was she indeed someone leading an army to battle, or did she hold the function of a leader only formally, while remaining more a kind of “figure-head” and “mascot”? Ongoing disputes about it know virtually no end. Was she a military leader more in the “technical” sense, or rather a kind of a “political commissioner” who cared about ideological cohesion of the army? The term “political commissioner” or “political officer” in a country ruled by communists might be wrongly understood. But let us remember that it was not the communists who came up with this concept, because it had been used previously and was first used – nomen omen – as Joan of Arc, in France at the end of the 18th century (“commisaire politique”).

Did she show leadership, changing the course of events, or was she merely used by someone else and taken advantage of and then was disposed of unceremoniously when her usefulness greatly decreased? Or perhaps someone was trying to take advantage of her but her speedy career and popularity began finally to threaten someone? To this day, for example, the dispute has not been settled about whether she was captured accidentally or through treachery and a trap deliberately set …

As a matter of fact we can not prove in any way even those seemingly most basic facts of her life, like her date of birth, age, place of birth, social background and education. Nobody is able to demonstrate whether she indeed died at the Inquisitorial stake. Because if on one hand the full manuscripts of the minutes of her condemnation trial have been preserved (and namely in quite a few copies!), then on the other hand not only do we not have the minutes of her execution, but in addition we do not even know about anyone who at any time, whether at present or in the past, ever having argued that he had seen them with his own eyes.

And the question of her “inspiration” by the divine, of course, cannot even be subjected to any empirical reasoning because it lies totally outside anything empirical.

Therefore, Jeanne will remain a mystery for a long time, and the participants in the debate on her can be sure only of one thing: of what they personally believe and what they want to believe.

Imperfect historiography

Of course, one of the reasons for this state of affairs is that the scope for a historian used to be much narrower in the past than it is now. A historian could rely only on what he read as written by other authors or on what he personally heard. Archaeology, which, starting from the turn of the 18th and 19th centuries, often placed a lot of clichéd and “proven” “facts” from the past “upside down”, was yet unknown. Unknown was the “carbon dating” of artifacts and human remains. There was no notion of the existence of DNA. There was no archival footage or photos (what would we say to a “souvenir photo” of Jeanne and Jean de Dunois in front of the gate of the just taken “Tourelles” in Orleans or photograph of the fallen William Glasdale?). As aviation also did not exist, there could be no way of recognizing the erstwhile buildings from the air, which is now possible even if there seems to be no visible trace of their former foundations.

The only thing, therefore, that we are left with, is to inquire into the probability of who Jeanne was and what she could have been like. And in this case, we know that to some people some things are more likely than to others. Which of course should rather lead to careful formulation of hypotheses, rather than attempts to impose “dogmatic” opinions in an overbearing (and often outright insulting) way as if one was an infallible “Alpha and Omega” entitled to contemptuous (and even openly hostile) attitudes towards people whose only “fault” is to have a different opinion… And we can consider ourselves lucky, that in the case of the story of Joan of Arc no Revisionist is going to go to jail for a couple of years for “unorthodox” or “illegal” views. Indeed, such barbaric abuse of law has been in our time reserved to “assist” interpretations of some other, much later events of so-called “Modern History”, especially WW2…

Painstaking search for Joan

In relation to Jeanne – no matter what her origin was (peasant or Royal) and what her leadership role was based on, it is most likely that she was extremely “tough”. The records of her trial in Rouen alone would strongly suggest that. But any person who for any reason goes to war and takes part in battle, is repeatedly wounded without however giving up the fight, and enjoys popularity among the army, must virtually be firm and free from much hesitation. Perhaps she was not necessarily the type who you would describe as “ihr Blick war stählern” (“her eyes were steely”), though … let us not anticipate events.

The issue of Jeanne’s appearance has already been addressed twice in previous parts. But it has been done only partially, not completely. Here we will supplement previous information, the more so that a person’s appearance is not limited only to facial traits. Her appearance, moreover, is to a certain extent associated with certain skills possessed by Jeanne, and her skills are also a subject of this text.

We do not have any image of Joan of Arc which is known as her faithful portrait. Although it is known that during her life at least one portrait of her was painted. On Saturday March 3, 1431, during interrogation, Jeanne was asked whether she had ever seen or commissioned any portraits or images of herself, she replied that “she saw in Arras a picture in the hands of a Scotsman and it resembled her, showing her in her full armor and handing a letter to her King, while kneeling on one knee. And she had neither seen nor commissioned any other image of herself “. (p. 66)

There is a conjecture that this portrait was made by the Scottish painter Hamish Power (also known as Hauves Poulnoir) residing in Tours. He was also the author of Jeanne’s two banners ordered by the King, for which he received “25 Livres tournois ”. What strikes us, however is the fact that Jeanne saw the portrait in Arras in the summer of 1430, a number of weeks after she had been captured. The Scotsman was allowed to visit the captured Jeanne in the residence of the Duke of Burgundy in the heart of the city to show her the portrait. This example is one of many which show the changing conditions of treatment of her as a prisoner.

We know nothing more about the portrait itself (so far at least…).

However, there are descriptions of the appearance of Joan of Arc. We have already mentioned, and namely twice, the dubious “letter” by Perceval de Boulainvilliers (the original of which has never been found, but only copies) to the late Duke of Milan (who had died 17 years earlier!). The “letter” also contains the following description:

“This Maid is appropriately graceful, has virile bearing, and in conversation shows great common sense. Her voice has a feminine charm; she eats little, limits herself in drinking wine. She loves beautiful horses and armor, and is very fond of armed men and noblemen; she avoids big and high-profile meetings, often sheds tears, her face is joyous. She has incredible strength and resistance to fatigue and wearing armor that she can hold out for six days and nights without removing even one part of the armor.”

( “Haec Puella competentis est elegantiæ, virilem sibi vindicat gestum, paucum loquitur, miram prudentiam demonstrat in dictis et dicendis. Vocem mulieris ad instar habet gracilem, parce comedit, parcius vinum sumit ; in equo et armorum pulchritudine complacet, armatos viros et nobiles multum diligit, frequentiam et collocutionem multorum fastidit, abundantia lacrimarum manat, hilarem gerit vultum, inaudibilis laboris et in armorum portatione et sustentatione adeo fortis, ut per sex dies die noctuque indesinenter et complete maneat armata”.) 

Charles’ VII Fiscal Prosecutor, Mathieu Thomassin, described her so: “she was dressed like a man, she had short hair and a woolen cap on her head and wore simple linen shirts like men”

Jeanne d'Arc - "physique intimidant"? Our latest (2/06/2014) attempt

Guillaume Cousinot de Montreuil (1400-1484) in the “Chronique du Pucelle” wrote:

“She was 17 or 18 years old, with good proportions of the body and strong”. The author adds that having arrived in Vaucouleurs to captain Robert de Baudricourt she “… seemed to him that she may be in the right place among those people and prevented fights, and some wanted to try fight among themselves, but when they only saw her, they froze and lost their will” (“…ils étaient refroidis et ne leur en prenait volonté”)

We would give a lot to find out what exactly so “chilled” these feuding warriors in Vaucouleurs. Could it be indeed that “ihr Blick war stählern” after all, all the more so if she was to have had blue eyes? Marcel Gay and Roger Senzig believe (“L’Affaire Jeanne d’Arc”), that this quote from “Chronique” proves Jeanne’s “intimidating appearance” (“physique intimidant”). But perhaps they “froze” as a result of the simple fact that they noticed that this young woman, dressed and presenting herself  as they did, was however able to behave much wiser.

In another literary work “De cleris mulieribus” (“On famous women”) its author, Jacques Philippe Foresti de Bergame, seems to cite someone else’s earlier observations (because he himself lived between the years 1434-1520):

“She was of short stature with a face of a peasant and black hair, but each of her limbs was strong.”

We would give a lot to know what he understood as a “face of a peasant “: whether he meant features or just having a tan, which was regarded as being “peasant-like” among women…

Giovanni Sabadino degli Arienti (1445-1510), also previously quoted:

“She is beautiful, with the face a bit sunburnt and crowned with blond hair.” (in: “Ginevera de la Clara Donne”).

Arienti did not know Joan, hence the “blond hair” in his text. It just so happens that every person who knew Jeanne described her as having black or at least dark hair. But in the iconography she is often – if not mostly – presented indeed with blond or red hair. Anyway, a variety of hair color was often used in icons to differentiate between “good” and “evil”. For example, frequently the fight between the Archangel Michael and Lucifer is portrayed in icons as a fight between the fair-haired and fair-skinned (and sometimes also blue-eyed!) “Michael” with the darkish and black-haired “Lucifer”.

I recall an exchange of opinions (on the Internet) with a fairly prominent American White Nationalist who also is of the opinion that the hair of Joan was either blond or red. His opinion is based on a medieval miniature dated with the years 1455-1485, and which is therefore of the period in which there could still have been living in France people who personally remembered Jeanne. He wrote then on his website, citing our “conversation”:

The earliest painting of her, in COLOR of course, the one shown above from 64 years after her judicial murder, shows her as a redhead, and she was a very, very famous woman, seen by THOUSANDS. She was, let’s face it, the equivalent today of a rock star! Furthermore, France is or once WAS fundamentally keltic and often red-headed. (Hans F. K. Günther wrote in his “Racial Life of the Indo-European Peoples” that a study of recruits in Napoleon’s army in the year 1800 showed 70% had BLUE EYES, reflecting the original French look before the wars of Napoleon and WWI decimated the true French stock). The French are basically a keltic-germanic-mediterranean mixture. The northeastern province of Lorraine, next to Alsace, then in Germany, specifically was heavily keltic-germanic.

He was glad, therefore, when I presented him with the reconstruction of the face of Jeanne developed in the Bundeskriminalamt in Wiesbaden (Germany). He saw in this reconstruction a confirmation of his own opinion.

But the authors of the reconstruction (mainly Professor Ursula Wittwer-Backofen) did not take into account the preserved medieval written descriptions of the appearance of Jeanne, but one sculpture with the alleged face of Joan and the facial profile of Jeanne des Armoises. It’s true that both physiognomies have bright eyes (in the case of Jeanne des Armoises they are clearly blue). But blue eyes are not only “the domain” of blondes. In addition this profile of Jeanne des Armoises clearly has raven black hair.

As if that wasn’t enough, there have survived to modern times (though not to our times, unfortunately,) two hairs, probably of Joan, squeezed in the seals of letters sent by her. One of these letters is a letter to the people of Riom from November 9, 1429. The second letter is the one presented here on another occasion, written on March 16, 1430 to the inhabitants of Reims. The first letter was “discovered” in the archives of Riom in 1884 and described, together with the stamp, by Jules Quicherat. There existed in the Middle Ages a custom, fairly often adhered to, of pressing a hair into the still soft and hot seal of a letter. This custom was used to confirm the authenticity of the wax seal. The seal of the letter from the year 1429 still exists, even with the thumbprint. But the hair has already been lost many years ago (already in 1936, Vita Sackville-West reported its disappearance in her famous biography of Joan). From the letter from 1430 the hair disappeared, however, together with the stamp.

Jehan Bréhal adds more details to the description of Jeanne. Bréhal was the high ranking cleric with the official title of the Grand Inquisitor of the Faith in the Kingdom of France. It was Bréhal who later presided over the rehabilitation trial of Jeanne in 1456/57. Here’s what he claimed:

“She has a red spot on the skin behind her right ear. Secondly, she speaks softly and clearly, and thirdly she has a short neck.

We have based our own attempt to reconstruct the profile of Jeanne d’Arc on the facial profile of Jeanne des Armoises from the Jaulny Castle. In the first place, therefore, in view of the fact that the portrait depicts a woman around her middle age, we have attempted a “rejuvenation” of her face and we have removed the woman’s headgear. Then we’ve duplicated a typical medieval “hairstyle” characteristic of the feudal nobility, keeping in mind the preserved remarks about the “short-haired” Jeanne. As a comparison we present here some similar Medieval hairstyles, the examples being of the Duke of Burgundy, Philippe Le Bon, and the English King Henry V.

And then we  have placed a replica of a medieval helmet and armor onto the profile. Jeanne was probably donning a variety of helmets, but most likely she used, as Adrien Harmand suggests (“Jeanne d’Arc. Ses costumes, son armure: Essai de reconstitution “, Paris, 1929), the type of helmet called a “sallet” without a visor. We present her here in just such a helmet.

However, there is no shortage of opinion that she was using different types of helmets. One of them is this helmet, known as a “bascinet” (or “bassinet “), which is considered by some to be the authentic helmet of Joan, preserved in Orléans at the Church of St. Pierre le Martroi where it hung over the main altar.

As you can see, there is even a piece of string on which it hung. This helmet certainly had a visor because both sides still have its hinges. How such helmets look with visors can be seen on these two photos.

Clearly, our reconstructions of the facial profile should be treated only as a kind of guess as to how the face of Joan of Arc could have looked. Our studies of her face as well as attire are only in their initial stages and will be continued. We will continue to publish the results obtained. The full set of images created so far is available on our Facebook. And in future we’re going to recreate the whole portrait of Joan with her attire in full colour.

Of course, suits of armor were not the only “attire” of Jeanne. Documents reveal that a lot was also sewn for her, sometimes of expensive fabrics. Here are a few examples of what she used to wear.

These three illustrations come from a 400-page work by Adrien Harmand which was  mentioned above. As for the two garments shown on the right, we remind the Reader that these are men’s clothing, though today they do not make such an impression. In this way the French aristocrats, Princes and Kings dressed in the 15th century.

The costume to the left – which was supposed to be all black – was the one in which Jeanne travelled from Vaucouleurs to the residence of Charles VII at Chinon in the beginning of her mission. It is possible that she was dressed similarly during her first journey from Vaucouleurs to Prince Charles II of Lorraine, who specially invited her to his residence in Nancy. Both Nancy and Chinon will be mentioned later in the text, in view of the skills demonstrated there by Joan. This costume also became circumstantial evidence in the assumption that Jeanne was a member of the Third Franciscan Order, which we mention later, in part 6 of our series, namely in the section Was Joan a Tertiary?
And the costume similar to the first on the right, on the other hand, served Harmand to determine Jeanne’s height:

These different parts are to be arranged that they lay placed in accordance with the threads of the fabric, in order to avoid unnecessary loss of valuable fabric by the tailor Jean Bourgeois on two ells of fine Brussels, provided by the clothier Luillier, before applying scissors.

It can be seen, from the scale of the accompanying image, that the fronts of the dress in question measure eighty-five centimeters, from the neck to the lower edge (…). Knowing that men’s dresses were reaching knees, we must conclude that a man dress, cut in two ells of cloth , could only fit a person measuring eighty-five centimeters from the base of the neck to the kneecaps. However, this feature is only found among those normally shaped women whose height exceeds one meter and fifty-seven but does not exceed one meter fifty-nine centimeters. As a result, Joan of Arc, well built and with strong limbs, beautiful and well-formed , would reach approximately one meter and fifty-eight, since the length of her dress of fine Brussels measured eighty-five centimeters.” (“Jeanne d’Arc. Ses costumes, son armure “, 1929, pp. 312-313)

The first known visual representation of Jeanne,  in the form of a cartoon from Paris, depicts her as from the military: with a sword and banner.

Since then she has been portrayed in iconography with a sword and banner on monuments, sculptures, paintings, stained glass, as in this example from Perth in Australia . It is true that in battle she often held the banner herself (and one of her contemporaries even made a remark during her rehabilitation trial that she was more willing to hold her banner rather than her sword …), but it was mostly carried by someone else, namely her page. Here we see a 15th-century tapestry made in Germany, and showing Jeanne meeting King Charles VII. We will put aside the “typically medieval” proportions appearing in the tapestry or even the wrong colour of the banner. After all, the tapestry was not made in France and the authors most likely did not meet Jeanne personally. But what these people certainly knew was the fact that a knight usually did not carry his banner, but his page or squire carried it behind him (like on this tapestry) or in front of him (1). The tapestry also reflects another fact: that, as a feudal Knight, Jeanne had her own retinue. It is also known, for example, that at a time when Jeanne had been captured by the Burgundians at Compiegne (23 May 1430), she owned not less than 12 horses.

By the way, she seemed to have liked black horses most which she frequently used in combat, although the last one, on which she fought on 23 May 1430 when she was captured,  was gray (“lyart”), and the one on which she entered Orleans (29 April 1429) was white.

A soldier by vocation

The cartoon from Paris showing Jeanne is not her portrait of course but a sketch, which clearly points to the two main features which were striking in the eyes of her contemporaries: her femininity and her belligerence.

Kelly DeVries, an American military historian specializing in medieval military, is the author of one of the few works about Joan of Arc from the point of view of military affairs (“Joan of Arc. A Military Leader“, Sutton Publishing, 1999). His conclusion is unambiguous:

“Joan of Arc was a soldier, plain and simple”

DeVries reflects on the reasons why Jeanne has become such a celebrated historical character. Certainly she failed to end the Hundred Years War. DeVries is of the opinion that both the bias of her trial and the way of her execution may have contributed to this phenomenon. However, “other individuals, men and women, were tried and burned for supposed heresy, and not honored with sainthood, let alone with the number of statues, pieces of artwork, literature, and legends awarded to the Maid’s memory.”

Add to this that a number of other famous saints of that period also do not match Jeanne d’Arc in terms of popularity. Thus, where does the phenomenon of Joan of Arc come from?

DeVries gives his own, comprehensive answer to this question:

“Joan’s renown is attached to her military ability, to the skill she had in leading men into battle against great odds and possible death. This made the greatest influence on her time. For, not long after her death, French military leaders, some she had fought with, and some not recorded as ever participating in her engagements, began to adopt similar tactics to those that she had employed. Her policy of direct engagement/frontal assault was a costly method of winning military contests. But, in the long run, it was more effective in wresting France from the English than any other tactic. As other French generals started to use it, they, too, began to be victorious. Even before Joan died, La Hire captured, by direct assault, the important English-held fortification of Château Gaillard. La Hire performed this tactic well, as did Ponton de Xantrailles, Arthur de Richemont, and the Bastard of Orléans.” (p. 187-188)

Certainly we can add here, that the religious factor was a huge inspiration, both to Jeanne herself and to her followers. But the fame alone of her divine inspiration was not able to convince everyone. The French were divided in their attitude to her. The Chronicles of the time are equally positive and negative in relation to her. Moreover, even among her followers the religious factor would not have played any major role if Jeanne suffered defeats. Her victories in campaigns at Orleans and Patay cemented her position.

Jeanne owed her fame to her early victories – but also to the propaganda about her as the “Holy Maid” who came from God. This kind of fame is, however, incredibly treacherous as Jeanne was to find out herself. On the one hand such fame gives the leader massive support – and fast! – and he can, through enthusiasm generated by himself, contribute to fervor and zeal in his followers performing the tasks assigned by the leader. However, on the other hand, it is enough for such a leader to slip somewhere, to fail to take another city, to fail to win in the next battle or to order a retreat – and doubt about his mission would spread with the speed of a pest.

A leader who does not use any credit created by early enthusiasm generated by propaganda does not have such great support and he has to build up his reputation for a much longer period of time. But a failure may not necessarily lead to his downfall. His strengths and his weaknesses are evaluated in a much more sober way.

Right from the outset of her career Jeanne had enemies who were turning against her at the earliest opportunity. With time passing, they gained the upper hand in the court of Charles VII. By the time Jeanne failed to take Paris without a complete siege, their position had been established to the extent that they succeeded in directing Jeanne to other less important campaigns, which was kind of “sidelining” her, and in which she was told to perform similar tasks as before though on a small scale and without sound equipment – just as if they wanted to lead her to her downfall.

The military career of Joan lasted one year. The second half of that year did not see any brilliant victories with the speed of a “Blitzkrieg”. At times her entire army had no more than a few hundred soldiers. She had, however, a small “war budget” assigned to her by the King. If Jeanne had abandoned her fight at that point, it would have resulted in her total downfall, and even her past successes would not have been sufficient to make her a Saint of the Canon.

We will supplement the above-quoted account by Kelly DeVries by stating that in the end the strength of Jeanne’s personal character helped her survive the period of the worst crisis of confidence and win quite a few victories even if those victories were no longer as dazzling as previous ones had been.But it is precisely the latter phase of her activity which – in our personal opinion – constituted even better proof of the strength of Jeanne’s character and her triumph of will than the early one.

Physical preparation

Our facial reconstruction of Jeanne, based on the one made in Wiesbaden but corrected to suit the profile of Jeanne des Armoises and with black hair

In order to be able to lead campaigns of war and inspire followers, one needs to have talent, even if limited. And to endure the hardships of these campaigns, one needs to be solidly prepared both in terms of fitness and dexterity.

And here we come gradually to the aforementioned point, where we stated that the appearance of Joan also had something to do with her skills.

It is worth recalling here those testimonies we previously quoted: “each of her limbs was strong” or ” with good proportions of the body and strong”, or “she has incredible strength and resistance to fatigue and wearing armor that she can hold out for six days and nights without removing even one part of the armor.” What else do these accounts confirm if not a solid physical preparedness? Strong muscles and huge physical endurance are not gained, after all, through long prayers in a church and by listening to the sounds of bells while simultaneously inhaling the smell of incense – even if it’s true that these religious elements are able to help a person with spiritually-minded leanings. Religious factors in the life of Jeanne will be discussed in a separate section of this series (Part 6 of this series).

A lot has been said about Jeanne’s skills in the past. Marguerite de la Touroulde (widow of René de Bouligny, the Royal Adviser) expressed the following view about Jeanne during the rehabilitation trial:

“She rode a horse and dealt with a lance like a more experienced soldier and soldiers were amazed.”

But it has been noted elsewhere that she exercised in the military craft. During the same trial another witness, Duke Jean d’Alencon testified on 3 May 1456 that he had seen Jeanne during such exercises soon after her arrival at Chinon where she met Charles VII:

“After the meal the king went for a walk in the near and Jeanne ran up with the spear; the witness, seeing how she carried herself in holding the spear and running with the spear, gave her a horse”

“Après le repas le roi alla se promener dans le prés, et Jeanne y courut avec la lance; le témoin, voyant comme elle se comportait en tenant la lance et en courant avec la lance, lui donna un cheval”)

During her stay in Nancy with Duke Charles II of Lorraine, Jeanne had confirmed that she could use a lance:

“The Duke (because his were the former stables, where Guyenne-Deschaux is today), gave her a full suit of armor and horse and armed her. She was agile. And they brought a horse and some of the best, saddled and bridled; in the presence of all she jumped on the saddle without sticking her feet in stirrup. A lance was given to her; she rode onto the courtyard of the Castle. She moved. Never armed men handled a lance better. The whole assembled were amazed. The Duke was informed. She was well  known for her virtues. The Duke said to Messire Robert: ‘Bring her in; God is going to fulfill his desires’ ” (” Chronique de Lorraine “, 1475) (2)

The “Messire Robert” mentioned in the text was none other than the Castellan of Vaucouleurs, Robert de Baudricourt, the same who had already known the Jeanne’s family, and who organized her journey to meet with King Charles VII at Chinon, and the same one who a few years later also met with Jeanne des Armoises, the “other Joan of Arc”

What the Chronicle describes is nothing other than a tournament. There were a variety of tournaments and competitions. We do not know, because the Chronicle does not say explicitly which kind was the one depicted above. However, there is no mention that Jeanne entered the “lists” (i.e. a kind of “running track” on both sides of a fence that separates the Knights charging with lances) against any rival. Most likely, therefore, the competition was not the toughest and most dangerous “tournament”, which we associate the term with. This one, in which she took part, was probably lighter, but also requiring equestrian skills, so she was probably either targeting a rotary shield or a “quintaine” (a leather mannequin effigy). The more dangerous tournaments (sometimes called “béhourd”) still take place in our time. And by this we do not mean those fancy shows with replicas of the Medieval armor as attractions for tourists, because in them there is no real fight. What we mean is called “Full Metal Jousting” or tournaments in modified suits of armor. How do they look and what real combat is in them, the Reader can see here: 
This gives you some idea of what tournaments were also like in the past.

Narrow specialization

At the end of his testimony in the rehabilitation trial, Duke Jean d’Alençon offered the following unambiguous conclusion:

“In everything she did, except for issues relating to the army, she was a very simple young girl; but militarily, like handling a lance, assembling the army, directing military operations, directing artillery – she was most skillful. Everyone was amazed that she could act so cleverly and sensibly in the conduct of the war, as if she was a captain of twenty or thirty years of experience, and especially in making use of artillery at which she was most skilled.”

The Knight Thibauld d’Armagnac (“Sire de Termes”) remains consistent with Duke d’Alencon, formulating almost an identical opinion (May 7, 1456):

“Apart from the affairs of war she was simple and innocent; However, in conducting and disposition of troops and in the actual warfare, in command in battle and in stimulating the soldiers, she acted as the most efficient captain in the world, who throughout life was trained in the art of war “.

What is striking in these testimonies is the fact that, in comparison to any other area of life, military affairs were what Jeanne knew best. The above testimony could also suggest that Jeanne was acting both as a Commander in a strictly “technical” way as well as the “commisaire politique” responsible for morale and cohesion of the armed forces assigned to her.

And here things start to become really interesting: someone who excels at something, is, as a rule, not “simple and innocent”, though such may indeed be the impression. It happens more often than not that a person really fascinated by some field and devoting his (or her) entire energy to it, who has at the same time really outstanding intelligence, becomes a kind of a specialist in this field, as he is studying carefully every aspect of it, while about other fields he knows less. Quite often the impression of “innocence” is being made by a person who, being prominent in some area, is celibate. Such a person is often believed “not to know about life”, to be “innocent” etc. Because the area in which he is an expert is “his whole life.”

Against the idea of the total simplicity of Joan speaks (along with many other proofs, mentioned on other occasions) a peculiar rite that Jeanne invented herself (if you believe the source), and in which she involved the Court of King Charles VII, having placed herself as a kind of “priestess” in it:

One day, the Maid asked the king to give her a present. This request was immediately approved. Jeanne asked for nothing less than the Kingdom of France. The King agreed upon certain hesitation. Jeanne accepted and made four secretaries of the king  write it down and the charter was given a solemn reading. The king was a bit stunned, and Jeanne, by showing him to the audience, stated: “This is the poorest knight of the realm!”. Almost at the same time, in the presence of the same notaries, she gave to Almighty God the kingdom of France she had received as a gift. Then, after a moment, obeying an order from God, she invests King Charles with the kingdom of France, and all that she did was written in a solemn act”. (Jean-Baptiste-Joseph Ayroles. “La vraie Jeanne d’Arc” volumes I-IV, 1890-1902, v. I, p. 57-58, on the basis of the “Collectarium Historiarum”, 1429, by the theologian Jean DuPuy in the “Breviarium Historiale” in Poitiers, 1479, by Jean Bouyer)

Dominican monk and theologian Jean DuPuy was not in France at that time, but in Rome in the service of the Pope. Therefore he could have at most heard this story somewhere. By the way, if the story is true, one would give a lot to see these documents written by those “notaries”, through which Charles VII gave Jeanne the Kingdom of France and then received it back. One thing seems certain: DuPuy expressed himself enthusiastically about Jeanne, so if it is also true that he was an Inquisitor, he was one of the very few Inquisitors enthusiastic about Joan of Arc.

Duke Jean d’Alençon expressed himself (3 may 1456) more sparingly about the event:

Jeanne in her suit of armour (by A. Harmand)

“Then Joan made several requests to the King, among other things, that he offered his Kingdom to the King of the heavens, as the King of the heavens after the offering would do to him, as He had done to his predecessors and to restore  his rights to him.”

The child of her era

When talking about warfare, there’s no way not to mention customs prevailing in the 15th century. The rules were quite different. Usually captured aristocrat would not be killed, but kept in captivity (in good conditions) and he could buy his freedom back. Simple soldiers generally did not have such luck and many of them were killed at the hands of those who captured them. Civilians were also killed in war (the townspeople, peasants), but they were generally not a target of massacres. That was in crass contrast to World War II, when soldiers were sometimes treated well or at least tolerably, while at the same time civilians were unscrupulously murdered in bombardments of the great agglomerations.

Military garrisons in the Hundred Years War, stationed in cities, behaved in various ways: in general, the English behaved usually better than the French soldiers of Charles VII, also those led by Jeanne d’Arc – besides, many cities had no English garrisons due to the thinness of English military forces. Therefore, some cities submitted to Charles VII under the condition that Jeanne would not bring her army into them. The worst was feared. And for a good reason: the victorious French, having captured Jargeau, plundered even the church there.

That, at Orleans or Jargeau, Jeanne bellicosely demanded from the English:

“Surrender this place to the King of the heavens and to the noble King Charles, and you will be able to go, otherwise we’re going to slaughter you!”

was really nothing special. After all, to force obedience on the enemy in war, you need to frighten him. That, however, massacres were indeed sometimes taking place – like at Jargeau – there is no doubt. At Jargeau the French unceremoniously slaughtered most of the approximately 700 prisoners; only about 50 remained alive. It is true that the authors of the chronicles do not mention Jeanne as being present during this mass slaughter, which may suggest that perhaps she was elsewhere (but where? Was it so common for a feudal knight, after having captured a village, to leave it to his soldiers and be somewhere else in order not to see what the military were about to do?). But it would be hard to believe that she was not getting to know about such things. And the majority of simple soldiers were killed mainly because in the eyes of their captors they were simply not worth taking because it would be difficult to obtain any ransom for them.

However, let’s take a look at a singular accident described in a testimony during the rehabilitation trial – an example from the time when witnesses tried to testify about Jeanne as positively as possible. Jeanne’s page Louis de Coutes gives us an interesting example of Jeanne’s reaction at the end of the battle of Patay (18 June 1429):

“Jeanne, who was very humane, had great compassion during the carnage. Seeing a Frenchman who had the task to convoy certain English prisoners hit one of them in the head so that he was dying on the ground, she got down from her horse, had him confess, personally supporting his head and comforting him as she could.”

In the testimony by Louis de Coutes there is however no mention of any reprimand given by Jeanne to the Frenchman, who had just murdered a prisoner …

What shows itself here, is the almost “encoded” attitude to the matters of war, in which you could show mercy to the enemy being killed, while at the same time the reason of having him killed went usually unquestioned.

As for Jeanne herself, she used to “mourn” those killed in battle and tried to help the wounded, regardless of whether they were her soldiers or Burgundians or the English.

Those were the days when application of patterns of our today’s law and morality could cause trouble, even in one’s own “camp” and it happened also to Jeanne. And this is how it happened:

There was a captain fighting on the side of the Burgundians, named Franquet d’Arras. He had fought for the Burgundian dukes since 1416. He  was known as a good and brave soldier. Unfortunately he had a whole “baggage” of crimes on his conscience as well. He definitely ran out of luck in the spring of 1430 when Joan of Arc decided to go after him. Along with 300 of his soldiers he was returning to his base after a successful raid on the enemy’s territory. Having gotten to know about his whereabouts in the vicinity, Jeanne, who stayed in Lagny, immediately moved against him with about 400 of her own troops. Franquet defended himself skillfully, but reinforcements from Lagny helped Jeanne in the pogrom. Almost all Franquet’s soldiers fell, and he himself was captured. Jeanne intended (so at least she claimed later in her trial) to exchange him for Jacquet Guillaume, owner of “The Bear Hotel” (“Hotel de l’Ours”) near Porte Baudoyer in Paris, who was a conspirator involved in the conspiracy aimed at a coup in the city and the opening of gates for the troops of Charles VII. Guillaume was however killed. Therefore Jeanne decided to hand Franquet over to the civil authorities in Senlis, who wanted him for his numerous murders. The trial of Franquet took 2 weeks, after which he was beheaded. This incident had aggravated her relations with professional military men and not only among her enemies: here an aristocrat, a brave soldier was beheaded contrary to the chivalric code. Jeanne, who herself was a supporter of the code of chivalry, however, had apparently also another type of morality, closer to our current one.

And the question of the almost “routine” plundering of occupied cities, including those occupied by Jeanne’s troops? In Saint-Pierre-le-Moutier Jeanne prohibited the plunder of the local church. Apparently, however, she did not prohibit the plunder of the rest of the city.

What was then her personal attitude to plunder? Was she in favour of it? In our opinion, she was not. And we rely for our opinion on the fact that there is not even one example of a record that she ever participated in it or that she appropriated anything in this way. Of course, the exception is that she used weapons “inherited” from her defeated enemies, but this is also the rule at present.
“The right of winners” to plunder was the thing that few people then tried to erase from the military code of conduct. This was part of conduct of war then.

Attempts at negotiation and aptitude for them

Although Jeanne’s main occupation was the conduct of military operations, she intended to negotiate as well, although in her own warlike manner.

On 12 March 1431, in the afternoon, Jeanne, already tried in Rouen, was asked:

“When asked how she would have delivered the Duke of Orleans, responds that she should have taken enough of the English prisoners in France to have exchanged for him; If she had not taken enough in France, she would have crossed the sea, to find him, by force, in England.

When questioned whether Saint Catherine and Saint Margaret told her unconditionally and absolutely that she would take enough Englishmen to reclaim the Duke of Orleans, who is in England, or that otherwise would cross the sea to find him, responds that yes and that she said so to her King to let her take care of the English lords, who were then prisoners. She further stated that, if she had continued for three years without obstacles, she should have liberated him. To do this, she needed less than three years and more than a year. “ (p. 81 – 82)

If on the one hand the propaganda applied by Jeanne was sometimes bringing excellent results, and her personal example was in a positive sense “contagious”, then, on the other hand, on the field of diplomacy, her efforts ended in a hopeless failure. As an example illustrating this we quote – in footnote (3) her letter to the Burgundian Duke Philip The Good. As a matter of fact, this diplomacy was limited to threats and attempts to convince Philip The Good that no matter what he would have done, he would “never win”. Probably this was also why Philip never responded to that letter, as he also did not respond to her earlier correspondence. He treated them all probably as a list of personal insults. How was he, for example, to react to Jeanne’s “advice” that “if he must necessarily make war, let him go against Saracens”?

John of Lancaster Duke of Bedford

This does not mean, of course, that Jeanne wrote “the worst” letters exchanged by the “powerful” during the Hundred Years ‘ War. Her letter is easily comparable with the letter by the then Regent of England, Duke of Bedford, to Charles VII, King of France.

Bedford’s letter  is undoubtedly much more impertinent, but let us not forget that such was his intention. Bedford did not try any “démarche” in regard to Charles and the whole letter he fathered only to include all the insults, hostility and contempt to the person who was his direct competitor in the struggle for the French throne. While the task which Joan set for herself in regard to Philip The Good was quite different: to persuade the Duke to switch sides in the conflict.

If Jeanne ever managed to draw anyone to her side, it happened only through her enthusiasm, charm and religious propaganda, and also, in military matters, through threat of the use of force. However, none of her letters betrays any skill of diplomacy or negotiation on her part.

Vitality, courage and shrewdness

Thibauld d’Armagnac in his testimony gives us a glimpse of Joan’s courage:

“After the arrival (at Orléans – MM) the witness saw (her) in the attacks on the bastions of Saint Loup and the Augustins, Saint-Jean-le-Blanc, and on the Bridge, in those attacks, Jeanne was so brave and behaved in such a way that it would not be possible for any man to behave better during a war. Captains and all the others admired her courage and her resistance to pain and fatigue”.

Jean d’Aulon, who accompanied Jeanne as her squire and performed a number of other functions, and was both her quartermaster and bodyguard and who often carried her banner, wrote many years later his extensive testimony for the purpose of the trial of rehabilitation. This is the only testimony written in French for the purposes of that trial. Inter alia he described an incident which had already been variously interpreted by historians and others who had written about Jeanne d’Arc. The incident took place in the beginning of November of the year 1429 during the brief siege of the fortified town of Saint-Pierre-le-Moutier. We include the full section of the testimony relating to that incident in the footnote (4). As the first assault on the town failed, as the town had more troops than expected, and as Jeanne at that time – as has already been mentioned above – had purposely only a small force assigned to her, she had to think of another way to force the defenders of the town into submission. She neither had much artillery nor numerical superiority over the enemy. And then, when her troops withdrew from the attack, she suddenly remained in place with a few men. Her squire, namely d’Aulon himself, concerned about the situation, wished to encourage her to depart due to the danger for her. But she behaved strangely at that point: despite the fact that she had only a small troop at her disposal, ostentatiously removing her helmet from her head – that is, that “salade”, as on our facial reconstruction – responded by saying, that she had “fifty thousand soldiers” with her and that she was not going to move unless she took  the town. After which she ordered all her people to rush to fill the moat with fagots to create a bridge for the next attack. The next attack indeed brought success and the town was taken without serious resistance.

Interpretations of that incident vary wildly: from the version of an “army of Angels”, which Jeanne was supposed to see (Leon Cristiani, “Sainte Jeanne d’Arc”), though d’Aulon did not mention “Angels”, to the interpretation of “hallucinations”, where Jeanne, for a brief moment, lost any contact with the surrounding reality (Edward Lucie-Smith, “Joan of Arc”). The theme of “an army of Angels” has surfaced on occasions, in the literature relating to Joan of Arc, in novels, etc, as in the case of a novel by an American author of French ancestry, Pamela Marcantel (“An Army of Angels. A Novel of Joan of Arc”).

Our own interpretation is much simpler, not reaching out to “mysticism” or “psychiatry”, but I think it is much more sober: Jeanne instantly decided to remain longer at the town walls, to be heard (by the defenders) speaking about “fifty thousand” soldiers, then issued a loud command to fill the moat with wood and fagots that gave the impression that much stronger reinforcements were coming. In this way she effectively made the defenders give up any idea of significant resistance.

However, after months of military campaigns Jeanne nevertheless hardened very much as a soldier. In the past she would not attack any city on a Sunday or other Christian holiday. But after a few months – after only four months, to be exact – she was attacking cities even on a feast-day, for example Paris on September 8, 1429, the feast of the Nativity of the Blessed Virgin Mary. There were also no longer Holy Masses ordered by her for the army before every major battle, nor mass confessions for soldiers. In addition, if from the beginning she was working with some rough and ruthless types of the military – men like La Hire or Gilles de Rais – then, in the year 1430 there were almost exclusively such types around her. Maybe we are not necessarily dealing here with a situation like “one is known by the company he keeps”, but a certain change in Jeanne had become visible; we are not necessarily arguing that it must have been a change for the worse. Probably more likely than not at that point she already resembled Jeanne des Armoises in this regard from the period of the late 1430 ‘s.

Bravery and courage would not leave her until she was taken prisoner. And it was a very single-sided prowess: she was not using defense. Accordingly historians conclude, on the basis of the tactics used by Jeanne that “staying behind the walls was not her military style” and that “defense was not her way of tactics” (DeVries). Jeanne always strove for attack, personally participating in it. Even in the final stage of her campaign, when she was at Compiegne, surrounded by the Anglo-Burgundian troops, she preferred to fight against them by attacking them. So it was, too, on that day 23 May 1430, when she was leading her troops for the last time:

Jeanne during her sortie at Compiegne 23 May 1430 (by Harmand)

“She mounted a horse, armed like a man and dressed in doublet of rich golden fabric on her armor. She rode a gray steed, a beautiful and wonderful, and presented herself in armor and manners like a captain of a large army. And in this way, with her banner high and fluttering in the wind and surrounded by noblemen about four hours before noon, she charged from the city “. (Georges Chastelain, “Chronique des ducs de Bourgogne”, 14611469 )

We have to admit that it is a very nice description for a chronicler of the opposing party. For a moment let us continue with another chronicler, this time her “own”, French:

“As soon as they left, the enemy has been pushed and forced to flee. The Maid charged strongly against the Burgundian army. Those in the ambush saw their soldiers, who had fallen back in great disorder. Then they revealed their ambush and, having spurred their horses, placed themselves between the bridge to the city and the Maid and her group. And some of them threw themselves in the direction of the Maid in such great numbers, that those of her group had no hope of protecting her. And they said to the Maid: ‘Try to go back to the city or you and we are going to be lost!’ When the Maid heard them say so, she spoke to them angrily: ‘shut up! Their failure depends on you. Think only about striking them a blow!’. Even when she was saying this, her men did not want to believe her and forcibly made her move back to the bridge. And when the Burgundians and the English saw that she tried to return to the city, with great effort they moved to capture the bridge. And there was a great clash of arms.” (Perceval de Cagny, “Chroniques de Perceval de Cagny”, from 1438 onwards)

The moment of Joan’s capture also had a few descriptions in the French version (5), the Burgundian version (6) and, of course, in the version given by Jeanne d’Arc herself (7). They are, in principle, in agreement with each other when it comes to the attitude of Jeanne, the differences being in the details (Jeanne expressed herself more modestly on this subject). They show that, as Jeanne fought mainly by attacking, so as a result of her attack she was also taken prisoner.

Joan would most likely not be herself if she did not try to escape from captivity. The first time she did it shortly after she was captured. She was taken to the Castle Beaulieu-Les-Fontaines near Noyon. She was locked in a room in the tower on the right side from the entrance on the first floor. The floor was made of wooden planks. Joan took out a pair of these boards from the floor and made it to the ground floor. There she locked two guards in their room with a key, when the third one caught her.

Noting that attempt, however, we have to analyze a certain fact which is still subject to controversy and which refers to another attempt to escape:

An attempt to commit suicide or attempt to escape?

Officially, a version is sometimes quoted from “Chronique des Cordeliers de Paris”, according to which, being imprisoned in the castle of Beaurevoir, Jeanne tried to “escape through the window, but then what she was lowering herself with, snapped and she fell from the highest floor. She almost smashed her kidneys and back, and was sick for a long time from the wounds.”

However, another version of this story appears in the testimonies of Joan of Arc at Rouen (March 14, 1431):

“First of all, she was asked why she threw herself from the tower of Beaurevoir. She replied that those of Compiegne, to the age of seven years, would be burned and slaughtered and she preferred to die rather than live after such destruction of good people; and it was one of the reasons of her jump; and another was that she knew that she had been sold to the English, and would prefer to die rather than be in the hands of the English, her enemies “. (p. 90)   

Therefore, the judges were convinced that she tried to commit suicide, which was considered at the time to be a particularly mortal sin. But let’s take the rest of her testimony:

“When asked if her jump followed the advice of her voice, replied that St. Catherine told her almost every day, not to jump, and God would help those in Compiegne. And Jeanne said to Saint Catherine that since God help those from Compiegne, she wanted to be present at there at that time. And Catherine said, ‘you have to endure it patiently and you will not be released until you will see the King of the English’. And Jeanne replied: ‘verily, I don’t want to see, and I’d rather die than be put in the hands of the English.’

Asked whether she told the Holy Catherine and St. Margaret: ‘ will God allow the good people of Compiegne die so horribly, etc? ‘, replied that she had not said ‘so horribly’, but that she expressed herself in this way:‘How could God allow people from Compiegne, who were and are so loyal to their Lord, die!’ After the fall, for two or three days she did not want to eat. As a result of the fall she so was bruised, that she could not eat or drink; and during all that time she was comforted by Saint Catherine, who ordered her to confess and ask God for forgiveness; and that without doubt those of Compiegne would receive help before St. Martin’s day in winter. Then she started to recover and eat, and soon she recovered.

When asked whether, when she jumped, she intended to kill herself, replied that no, but leaping entrusted herself to God. And she wanted, through the leap, to escape and avoid being handed over to the English.

When asked whether, when she regained speech, she blasphemed and cursed God and His Saints, which is attested by a witness, replied that she did not remember that she ever blasphemed and cursed God and His Saints, whether it be at that place or any other and that she did not confess this, since she retained no memory of what she did or said.

Asked whether she intended to rely on the information already obtained, or to be obtained, said: ‘I rely on God and nobody else and on a good confession.’ “

On the same day in the afternoon, she was asked a cumulative question:

“When she was reminded that she attacked Paris on a Holy Day; that she had a horse that belonged to our Lord, the Bishop of Senlis; that she threw herself from the tower of Beaurevoir; that she wore male dress; that she had sanctioned the death of Franquet d’Arras: did she not think that she had committed a mortal sin?”

Her answer was also cumulative, here we quote only an excerpt relating to her leap from the tower:

„..’.As for my fall from the Tower of Beaurevoir, I have done so not out of desperation, but thinking about saving myself and helping the good people, who were in danger. After the fall I confessed and I asked for forgiveness. God forgave me, not because of anything good in me: I acted wrongly but I know thanks to the revelation from Saint Catherine, that after I confessed, I was forgiven. It was on the advice of Saint Catherine that I confessed’.

Plan of the former castle of Beaurevoir. The tower from which Jeanne "threw herself" ("jumped", "fell") is marked with red

When asked whether she has done great penance, she said she has suffered great damage by jumping down. Asked if she believed that the great evil done by her by jumping, was a mortal sin, she replied: ‘ I know not, but I leave it to our Lord. “( “je n’en sais rien, mais m’en attends à Notre Seigneur”)

We are leaving any possible comment and conclusion in this matter to the Readers.
On our part we add that we take into account the various “scenarios”. During the trial in Rouen the matter was not finally clarified. It was not concluded what exactly happened there and how Jeanne ended up unconscious on the ground under the tower. An attempt to commit suicide was attributed to her but the judges were not completely convinced. They used two expressions addressing the incident either as “throwing herself” or as “jumping”. Jeanne herself talked about “throwing herself”, “jumping” and “falling”. Perhaps she was seeking death. Or perhaps she was seeking rescue through escape. But it is possible that she decided to stake everything on a chance, hoping that either she would escape, or, if not, then at least she would die, avoiding falling into the hands of the English. In this sense, her words that she “entrusted herself to God” can even carry some truth, especially since Jeanne lacked neither courage nor inclination to risk.

Final remarks

Joan of Arc seems to us to have been a kind of impetuous person, full of vitality, and completely different from her “images” known to us from iconography. In iconography Jeanne, with her banner and in full armor, has her eyes fixed on the sky. It’s not our intention here to “demote” iconography, but it tries to use symbolism to mold the military mission of Jeanne with a religious mission, thus distorting her personality. In fact, she was a lively person, enterprising and extremely energetic. We have already tried to show this before. Now we are going to add a few final comments to this part.

Our own assumption is that if Jeanne d’Arc appeared among us, some would be more than delighted with her and more inspired by her; many others would be surprised, and still others would shun her, as centuries of legends, iconography, those sometimes ad nauseam monotonous images, and a focus on mysticism that almost smells of incense, has created in the end a distorted image of the French heroine. Compared to such an artificial image, the truth looks less favourable for many and less “perfect”.

A lot of people would be scandalized by the fact that there was more toughness in Jeanne, more belligerence, severity and harshness than they imagine. Their own ideas tend to portray Jeanne as if she was more of a spirit, more “phantom” (“doketos”) rather than a living person of flesh and blood. If Joan of Arc was supposed to be such a character, she would have stood no chance of influencing and electrifying professional soldiers and thugs, as she would be for them far too bland – this is our personal opinion on the subject.


Her belligerence was uncompromising. Her vision of peace in the country could have been, in her opinion, executed only through war. Her attempts at mediation and diplomacy give her opponent only one alternative: “surrender, or we will destroy you!” Her piety was mixed with idealism and fanaticism.

However, in order to be able to understand this person, we must first learn to understand her times, her medieval type of religiosity. We need to know what the Hundred Years’ War was, how it was conducted, what was then the norm. And it is the more necessary when we consider the issue of holiness. And here it shows itself fully that when the “official” image of Joan of Arc was created, the cart was put before the horse, so to speak. The holy image was created like a shimmering figurine of Meissen porcelain, without proper explanation of her era. When  this “porcelain figurine” is set against the background of the existing records of her era, it  loses its splendour. Citing of any facts is interpreted almost as “vilification”. I recall that when I published a couple of texts about Jeanne in the blogosphere of the Polish magazine “Fronda”, one of the more Orthodox portal users asked me in a comment under the text what Joan of Arc had done to me since again (!) I smeared her memory. Because the question was asked without any aggressive tone, so I too politely asked the user in which way, specifically, in his opinion, I had “smeared” her. I have not received an answer, even though I have guessed what he probably meant. Precisely this gap between historical records and their selective treatment for religious (and political) expediency causes the quotation of facts alone to be interpreted as an attack, as an insult, almost as sacrilege.

Therefore, in the following sections we will concentrate more on this historical background, to try to better understand it.

Universally accepted is the notion that Jeanne considered her task to be the preparation for the coronation of Charles VII, and a victory over the English. However, there was at least one moment during her campaign two months before its end in which she was pondering over possibly taking her fight in a different direction. In March 1430, her famous “letter to the Hussites” was written in which she heralds the possibility of moving against them. This letter was signed on her behalf by her confessor, father Jean Pasquerel, who was also most likely its author. It differs completely in style from any of Jeanne’s other letters. But surely its contents had been approved by her.(8)

This episode could suggest that after months of being “sidelined” and seeing her efforts sabotaged by even those in whose interest those efforts were taken, she could have looked for another target for her belligerence and religiosity. But it could have also been an occasional incident where she never intended to fulfill her threat.

So, as the individual historical sources (and their various interpretations) sketch different images of the heroine, so various are and will be assessments of her. The gap between these assessments at their extremes run between two poles, from “Someone is bent on slandering Joan!” to “Is it all true? In that case, what kind of a ‘saint’ was she?”

In our own “painstaking search for Joan” we are not looking for so-called “clear” answers and we take a variety of versions into account, without siding in advance with the “official” or the “alternative” one because we are interested in Joan of Arc herself, and not in any instrument of propaganda, whether it be Catholic or anti-Catholic, religious or political. We understand, though, that this character is suitable for propaganda. We like the statement made by the military historian Kelly DeVries: “we should not denigrate that legacy; instead we should study it”.

As an interesting detail, let us just note the often surfacing reference to… Jeanne’s appetite. The so-called “letter” by Perceval de Boulainvilliers, already quoted by us, mentions that she eats little, limits herself in drinking wine”.

During the storming of the Tourelles in Orléans, Jeanne was wounded by an arrow from a crossbow. After the fight, as Jean de Dunois, the “Batard d’Orleans”, testified:

Jeanne was taken to her house, to receive the care which her wound required. When the surgeon had dressed it, she began to eat, contenting herself with four or five slices of bread dipped in wine mixed with a large quantity of water, without, on that day, having eaten or drunk anything else.”

Testimonies such as these quoted here make some authors inclined to believe that Joan of Arc suffered from anorexia (anorexia nervosa). In our opinion this is a completely misconceived conclusion. Anorexia causes the slow emaciation of the body what was not true in Joan’s case despite her tireless activity. Jeanne was probably pious enough to fast regularly on Fridays, by eating a few slices of bread dipped in wine. While wounded, she could just as well fast, promising herself in this way a speedier recovery. Was it customary for her to “eat little”? It probably depends: compared to whom… The attached  Link  leads to an article showing that the “list of illnesses” attributed to Jeanne is much longer (including epilepsy). Of course, we are not against considering a variety of such possibilities. We ourselves also do not exclude certain versions of the life of Joan of Arc which are not accepted by the “Orthodoxy”. We are, however, of the opinion that one needs more evidence to draw conclusions. It looks however, like the experts of Jeanne’s health are pronouncing their diagnoses completely in the dark. In these circumstances it is probably a sort of a “miracle” that on their list of diseases they did not place progeria or hydrocephalus…!

And – just to end this part on a humorous note: The vehemence of Jeanne could be a warning to unwary men. When she was already imprisoned in Rouen, she had to get a feminine dress (so far she was wearing male attire). Visiting Rouen was the Duchess Anna of Burgundy (1404 -1432), sister of Philip The Good and wife of the English Regent Bedford. She ordered a dress for Jeanne and entrusted the task to the tailor from Rouen named Jeannotin Simon. When taking measurements, Jeannotin touched the breasts of Joan by chance. She pushed him back violently, then violently boxed his ears. She did  it also a bit earlier in the Beaurevoir castle to Raymond (Haymond) de Macy, but he reportedly tried this “trick” for fun, so he probably deserved the “treatment”…


(1) When Jeanne’s banner was carried in front of her during her triumphant entry to Orléans, it brought attention to yet another, seemingly small, skill she possessed. The manuscript known as “Le journal du siege d’Orleans” (“Diary of the siege of Orléans”) recorded under date of 29 April 1429 as follows:

“And there was wonderful pressure of the crowd to touch her or the horse on which she rode, so great, that one of those carrying torches came close to her banner, so that it caught fire. At that time she spurred her horse and gently turned it towards the banner to be able to put down the fire, as if she was long in wars. And the soldiers wondered, and the townspeople of Orleans”.

(2) The “Chronicle of Lorraine” is sometimes treated as of little value. However, the information about Jeanne’s tournament at Nancy is basically in line with the testimonies cited earlier, testimony of Marguerite de la Touroulde and Jean d’Alencon. The only two items we do not believe are the assertions that “never” armed men were more skilled in the use of lance than Jeanne and that Jeanne was able to mount a horse without putting her foot in a stirrup. Knights in full armor were not able to just jump onto a saddle, because they were carrying 16 – 20 kilograms of gear. Later the King of England Henry VIII had to be seated on a horse with the help of a crane…

There could de facto be more shows like the one in Nancy in the first half of February 1429 (according to the old calendar it was the year 1428, since the new year was calculated from Easter Sunday). Marguerite de la Touroulde in fact attests to Joan’s  skills, but, as she claimed during the trial of rehabilitation (April 15, 1456) – she did not meet Jeanne earlier than after the coronation of the King in Reims (17 July 1429), i.e. after more than five months since the show at Nancy. She also did not accompany Jeanne during her military campaign.

Jeanne received a gift from Duke Charles II of Lorraine of 4 francs and a horse  – a  probably his own black horse which he could no longer ride himself for reasons of poor health (he died two years later). It is likely, therefore, that it was the tournament which became the reason for the gift. It was not the only horse which she received at the beginning of her military activities – and in fact even before. Another was the horse from Jean de Metz which was purchased by him for “approximately 16 Franks” (that is, it was a “common” horse; a good military one would cost from a few dozen to more than two hundred Francs). That could mean that the word “running with a lance” reported later in Chinon by Prince d’Alencon was also a horseback riding – depends on how to interpret the phrase “courir avec la lance”. Because having already two horses, Jeanne would not need to run on her own legs … And d’Alencon himself, as we read, offered her another horse just after her exercises with a lance. Which means that even before her military mission Jeanne had already owned three horses, of which at least two after having demonstrated her skills.

(3)+ Jhesus Maria

Great and formidable Prince, Duke of Burgundy, Jeanne the Maid requests of you, in the name of the King of Heaven, my rightful and sovereign Lord, that the King of France and yourself should make a good firm lasting peace. Fully pardon each other willingly, as faithful Christians should do; and if it should please you to make war, then go against the Saracens. Prince of Burgundy, I pray, beg, and request as humbly as I can that you wage war no longer in the holy kingdom of France, and order your people who are in any towns and fortresses of the holy kingdom to withdraw promptly and without delay. And as for the noble King of France, he is ready to make peace with you, saving his honor; if you’re not opposed. And I tell you, in the name of the King of Heaven, my rightful and sovereign Lord, for your well-being and your honor and [which I affirm] upon your lives, that you will never win a battle against the loyal French, and that all those who have been waging war in the holy kingdom of France have been fighting against King Jesus, King of Heaven and of all the world, my rightful and sovereign Lord. And I beg and request of you with clasped hands to not fight any battles nor wage war against us – neither yourself, your troops nor subjects; and know beyond a doubt that despite whatever number [duplicated phrase] of soldiers you bring against us they will never win. And there will be tremendous heartbreak from the great clash and from the blood that will be spilled of those who come against us. And it has been three weeks since I had written to you and sent proper letters via a herald [saying] that you should be at the anointing of the King, which this day, Sunday, the seventeenth day of this current month of July, is taking place in the city of Rheims – to which I have not received any reply. Nor have I ever heard any word from this herald since then.

I commend you to God and may He watch over you if it pleases Him, and I pray God that He shall establish a good peace.

Written in the aforementioned place of Rheims on the aforesaid seventeenth day of July”. (Original version)

(4) That, after the Maid and her followers had made siege against the town for some time, an assault was ordered to be made against the town; and so it was done, and those who were there did their best to take it; but, on account of the great number of people in the town, the great strength thereof and also the great resistance made by those within, the French were compelled and forced to retreat, for the reasons aforesaid ; and at that time, the Deponent was wounded by a shot in the heel, so that without crutches he could neither keep up nor walk: he noticed that the Maid was left accompanied by very few of her own people and others; and the Deponent, fearing that trouble would follow therefrom, mounted a horse, and went immediately to her aid, asking her what she was doing there alone and why she did not retreat like the others. She, after taking her helmet [“salade”] from her head, replied that she was not alone, and that she had yet in her company fifty thousand of her people, and that she would not leave until she had taken the town; And the Deponent said that, at that time whatever she might say-she had not with her more than four or five men, and this he knows most certainly, and many others also, who in like manner saw her; for which cause he told her again that she must leave that place, and retire as the others did. And then she told him to have faggots and hurdles brought to make a bridge over the trenches of the town, in order that they might approach it the better. And as she said these words to him, she cried in a loud voice: “Every one to the faggots and hurdles, to make the bridge!” which was immediately after done and prepared, at which the Deponent did much marvel, for immediately the town was taken by assault, without very great resistance;

There were famous stratagems in history by which enemies were fooled. Hannibal, before the battle against the army of the King of Pergamum, Eumenes II, sent a letter to him by a messenger only and exclusively in order to locate his ship, on which he then concentrated his attack. In March 1271 the famous Islamic leader and Sultan Baibars, using a fabricated letter from the Grand Master of the Hospitallers (later Maltese Order) of Tripoli “allowing” the crew of the strong fortress of Krak des Chevaliers in Syria to surrender. In March 1942, HMS “Campbelltown” used the German flags to confuse the enemy during operation “Chariot” in Saint Nazaire, and SS-Standartenführer (i.e. colonel) Otto Skorzeny, during the offensive in the Ardennes (December 1944), used English-speaking Waffen-SS-Men in American uniforms behind the lines of the American troops.

Jeanne cleverly decided to use the simplest of such stratagems.

(5) “The captain of the place, seeing the multitude of Burgundians and the English ready to enter the bridge and fearing the loss of the city, ordered to lift the bridge and close the gate. And so the Maid remained outside and a few men along with her. When the enemies saw it, they all rushed to capture her. She resisted them very hard and in the end she had to be capture by five or six men at a time, one seizing her, the other her  horse, and each of them saying ‘surrender to  me and give me your promise ‘ (a promise that one won’t run away –  MM.). She replied: ‘I will give my promise to someone else than you and I will offer him the oath ‘. And while saying other similar things she was taken out to the tent of John of Luxembourg “ (” Chroniques de Perceval de Cagny ” )

(6) “Then the Burgundians repulsed the French to their camp and the French, along with the Maid, began to withdraw very slowly, because they failed to gain the advantage over them, and found only danger and loss in them. Upon seeing this the Burgundians, covered with blood and not being content with just pushing them into defense, as they could not damage them more than by pressing firmly on them, they assaulted them boldly, so on foot and on horseback, and they did great damage to the French. Then the Maid, rising up over the nature of women, gained great power and made a great effort to protect her unit from defeat, remaining behind as commander and as the bravest of soldiers. However, fortune allowed the end of her glory and that she carried a weapon for the last time. A bowman, a  raw and bitter man, full of anger, that a woman of whom so much was said that she was able to defeat so many brave men, as she did, grabbed her by the edge of her  wappenrock of golden fabric and threw her off her horse flat on the ground. She was not able to find escape or get help from her soldiers, even though they tried to help her get back on her horse. But an armed man called ‘Le Bâtard de Wandomme’, who arrived just when she fell, so pushed towards her that she gave him her promise because he said he was a noble”. (“Chronique des ducs de Bourgogne”)

(7) “She passed through the bridge and the French rampart and moved with a company of soldiers of her party against the troops of the count of Luxembourg, whom she had repulsed twice to the Burgundian camp and the third time to the middle of the road. And then the English, who were there, cut her and her men off, between them and the rampart. While retreating in the field towards Picardy, near the rampart, she was captured. Between Compiegne and the place where she was captured, there is nothing but the stream and rampart with its ditch.” (trial in Rouen, Saturday 10 March 1431) (p. 73)

(8) “Jhesus – Maria

For some time now, rumor and public information have made it clear to me, Joan the Maid, that from true Christians you have become heretics and, practically on a level with the Saracens, you have destroyed true faith and worship, and taken up a disgraceful and criminal superstition and wishing to protect and propagate it, there is not a single disgrace nor act of barbarism which you do not dare. You ruin the sacraments of the Church, you mutilate the articles of the Faith, you destroy churches, you break and burn statues which were created as memorial monuments, you massacre Christians unless they adopt your beliefs.

What is this frenzy? What rage or madness drives you? This faith, which Almighty God , which the Son, which the Holy Spirit have revealed, established, given sway and glorified a thousandfold through miracles is the faith which you persecute, which you wish to overturn and obliterate. You yourselves are blind, but not because you’re among those who lack eyes or the ability to see. Do you think that you will not be punished for this? Or do you not realize that God will block your criminal efforts? Do you think He will allow you to remain in darkness and error? The more you give yourselves over to criminal sacrilege, the more He will ready great punishment and torment for you.

As for myself, I tell you frankly, if I wasn’t busy with these English wars I would have come to see you a long time ago. But if I do not hear that you have reformed yourselves, I might leave the English behind and go against you, so that by the sword, if I cannot otherwise, I may eliminate your false and vile superstition, and take away either your heresy or your life. But if you choose instead to return to the Catholic faith andthe original source of Light, then send me your ambassadors and I will tell them what you need to do. If you do not wish to do so and persist in resisting the spur, keep in mind what damages and crimes you have committed and await me, who will deal with you comparably with the aid of divine and human force.”

Given at Sully, the 23d of March.
to the heretics of Bohemia.
(signed) Pasquerel
(Original version)