An international team of archaeologists, led by professors Cassius Herusker and Aaron Schiffmann, working on the outskirts of the historic Jerusalem, came last week across scrolls of papyri from the first half of the first century AD written in Hebrew and Latin and preserved in an extraordinarily good condition. The documents found are – as international agencies were informed yesterday at a press conference in Tel Aviv – the faithful record of the last words by Jesus of Nazareth, called The Christ. These documents are in fact nothing else than a collection of minutes of the trial which condemned Jesus as a heretic, blasphemer and a rebel.

The records on the scrolls have already been compared to the  minutes almost exactly 1400 years later of the condemnation trial of Joan of Arc in Rouen from the period February – May 1431. Surprising is the coincidence of charges against both defendants and their style of defence. Both were judged as political rebels and blasphemers, who attributed to themselves actions resulting from a direct intervention by God. Analogies exist in a number of expressions, among others he characterized himself as “Son of God”, and she has used in relation to herself the term “daughter of God.”

The contents of scrolls suggest  that, contrary to the popular story in the gospels of the New Testament, the trial of Christ dragged on for at least several weeks. The total length of all texts is in fact larger than all the three so-called “synoptic gospels” (i.e. the gospels according to Mark, Matthew and Luke) combined. The scholars have already established questions the defendant was asked as well as answers given by him.
______________________

Let us imagine this kind of title virtually “screaming” from the headlines and this kind of beginning of a press report or television news. Undoubtedly, this news would become a veritable “bomb”, which would overshadow many local armed conflicts in the world and many terrorist actions. At least for some time Libya, Syria and Iran (as well as Israel …) would disappear from headlines, the military intervention in Afghanistan and the exploits of the government of North Korea would recede into the background.

But something else is also certain: political authorities of individual countries (including Israel and the Vatican) and international institutions would immediately take action because of the person of the defendant and due to the size of the global Christian community, representing a total of about one-third of the world’s population. The authorities most concerned would put their hands on these documents before even one line of text could see the light of day. Israel would like to know whether the texts found could be classified as “anti-Semitic”, that is, whether Jewish characters appearing as witnesses (or in an even more active role …) do not present themselves all too negatively in the records. The world´s Jewish organizations, led by the Anti-Defamation League of B’nai B’rith (ADL) in the USA would also mobilize their forces to this end..

The Vatican for its part would first like to see if the answers provided in court by Jesus are not too “heretical”, if they do not affect any dogma accumulated over many centuries and whether they are consistent with the catechism. The Vatican officials would be given a hand by the World Council of Churches, as denominations associated in it also have their dogma, their doctrines and “the foundations of Christian faith.” To this day  it  does  not allow churches among its members if  they  do not fit  with  the  its dogmas  and “foundations”.
While on the one hand, there would be a kind of “stalking game” going on between the Christian Churches and the Jewish side, on the other hand the Christian churches themselves, despite their close cooperation with each other, would also welcome Christ´s every sentence supporting their own doctrine, while being delighted, when His comments debunked any doctrine of other churches. One can imagine that this would not be without humorous situations …

Prominent representatives of Islam, whose followers number  a currently estimated 1.6 billion, or 23%  of the world’s population  (as of 2009), would also show interest in the issue. Governments of peoples dominated by that religion (Saudi Arabia, Iran, Egypt, Indonesia) would make their desire known  that they would wish to send their representatives to supervise the research process. Here and there one would hear voices warning against serious consequences, if the texts disclosed constituted an “insult to Islam” …

The Christian Gnostics and the followers of the great religions of the East, who have no dogmatized views on the Defendant would most likely be reacting relatively calmly to the whole issue…

Międzynarodowy zespół archeologów pod kierownictwem profesorów Cassiusa Heruskera i Aarona Schiffmanna pracujący na obrzeżach historycznej Jerozolimy natrafił w zeszłym tygodniu na zachowane w nadzwyczaj dobrym stanie zwoje papirusów pochodzących z I połowy I wieku naszej ery, a  zapisanych po hebrajsku i po łacinie. Odnalezione dokumenty stanowią – jak poinformowano wczoraj międzynarodowe agencje na konferencji prasowej  w Tel-Awiwie – wierny zapis ostatnich słów Jezusa z Nazaretu, zwanego Chrystusem. Dokumenty te nie są bowiem niczym innym, jak zbiorem protokołów procesu skazującego Jezusa jako heretyka, bluźniercę i rebelianta.

Zawartość zwojów sugeruje, że wbrew zapisom ewangelii Nowego Testamentu, proces Chrystusa ciągnął się przez co najmniej kilka tygodni. Ogólna długość wszystkich tekstów jest bowiem  większa od wszystkich trzech tak zwanych „ewangelii synoptycznych” (czyli ewangelii według Marka, Mateusza oraz Łukasza) razem wziętych. Uczonym udało się już wstępnie ustalić zadawane oskarżonemu pytania oraz udzielane przezeń odpowiedzi.
______________________

Wyobraźmy sobie taki tytuł „krzyczący” z pierwszych stron gazet i taki początek relacji prasowej lub telewizyjnej. Niewątpliwie wiadomość ta stałaby się istną „bombą”, usuwającą w cień niejeden lokalny konflikt zbrojny na świecie czy niejedną akcję terrorystyczną. Przynajmniej na jakiś czas w cieniu znalazłaby się Libia, Syria i Iran (oraz Izrael…), na drugi plan zeszłaby awantura militarna w Afganistanie i wyczyny rządu Korei Północnej.

Ale pewne jest też co innego: do akcji wkroczyłyby natychmiast władze polityczne poszczególnych państw (w tym Izraela oraz Watykanu) i instytucje międzynarodowe z uwagi na osobę oskarżonego oraz ze względu na rozmiary globalnych wspólnot chrześcijańskich, stanowiących w sumie około jednej trzeciej ludności świata. Władze najbardziej zainteresowane położyłyby rękę na tych dokumentach zanim bodaj jedna cała linijka tekstu ujrzałaby światło dzienne. Izrael chciałby przecież wiedzieć, czy odnalezione teksty nie dałyby się sklasyfikować jako „antysemickie”, to znaczy czy postacie Żydów występujących jako świadkowie (lub w charakterze nawet bardziej aktywnym…) nie prezentują się aby nazbyt niekorzystnie. Zmobilizowałyby w tym celu swoje siły także światowe organizacje żydowskie, na czele z Anti-Defamation League of B’nai Brith (ADL) w USA. Watykan zaś ze swej strony chciałby się pierwiej przekonać, czy odpowiedzi udzielane w sądzie przez Jezusa nie są zbyt „heretyckie”, czy nie naruszają w niczym nagromadzonej w ciągu kilkunastu stuleci dogmatyki i czy zgodne są z katechizmem. W sukurs pospieszyłaby urzędnikom watykańskim Światowa Rada Kościołów, gdyż zrzeszone w niej denominacje również posiadają swoją dogmatykę, swoje doktryny oraz „fundamenty wiary chrześcijańskiej”. Do dziś nie dopuszczają do swego grona kościołów, które nie mieszczą się w tej dogmatyce i w tych „fundamentach”.

O ile z jednej strony prowadzona byłaby swoista „gra w podchody” między kościołami chrześcijańskimi a stroną żydowską, o tyle też zainteresowane kościoły chrześcijańskie, pomimo ścisłej współpracy ze sobą, również z zadowoleniem odnotowywałyby każde zdanie Christosa wspierające ich własną doktrynę, przy jednoczesnej uciesze, gdy tylko jakakolwiek Jego wypowiedź miażdżyłaby doktrynę denominacji konkurencyjnych. Można sobie wyobrazić, że nie obyłoby się przy takich okazjach bez akcentów humorystycznych…

Sprawą zainteresowaliby się także prominentni przedstawiciele islamu, liczbę wyznawców którego szacuje się obecnie na 1,6 miliarda, czyli 23% (według stanu z 2009 roku). Rządy poszczególnych krajów zdominowanych przez tę religię (Arabia Saudyjska, Iran, Egipt, Indonezja) zgłosiłyby chęć wysłania swoich przedstawicieli dla nadzorowania procesu badawczego. Tu i ówdzie odezwałyby się głosy, że nie obejdzie się bez konsekwencji, jeżeli ujawnione teksty stanowić będą „obrazę dla islamu”…

Chyba jeszcze stosunkowo najspokojniej zareagowaliby chrześcijańscy gnostycy oraz wyznawcy wielkich religii Wschodu, którzy nie mają żadnych zdogmatyzowanych poglądów na temat osoby Oskarżonego…

A series of misunderstandings arose around the swastika both on the side of the opponents and the supporters. The whole debate seems to be often suffering from this because on the one hand there are those who see - and want to see - the swastika only (or at least primarily) as a Nazi symbol, and on  the other there are those for whom it is a symbol of almost everything from the past, only not of Nazism. However, the reality is that the swastika has become - whether one wants it or not – a symbol of a whole plentitude of things which sometimes are completely different and even contradictory.

Distortion of history of the swastika is now not only the work of its opponents but, in a way, also of its supporters. Today’s supporters who want to restore the “true meaning” of the symbol sometimes get confused as to what the real meaning is because, in the many thousands of years of existence, it has acquired a large number of meanings. Perhaps you still remember those sometimes  ridiculous  arguments about whether a left-facing swastika is “good” while a right- facing one is ”evil” just as if it’s arms bent in this or another direction  could decide  about  anything. This argument was mainly used by defenders of the swastika who  argued that the swastika with it’s arms bent to the left (as the letter “Z”) is good, “Buddhist” and peaceful, while the arms bent in the opposite direction (like in the Nazi swastika) would in turn be “inappropriate” and “bad”. This thesis gets shattered to ashes and dust when one just looks at the form of swastika in the Far East, which looks identical to the Nazi one and has similar arm length proportions…

Untrue here, even, is the thesis according to which  the eastern  right-facing swastika is only a result of the impact of European scholarship of the nineteenth and twentieth centuries. The examples of coins, presented here, from that region of the world and from the opening centuries of our era expose this claim as completely false. The Ceylonian lead coin with a swastika comes from the era of thekingdom ofAnuradhapura, which existed inSri Lanka between the years 437 BC - 1017 AD. The swastika was a symbol of the kingdom and  appeared on the royal banners  early in that era. For the sake of clarification of the second example, the so-called Parata Rajas were governors of the Partho -Indian region on the border between today’sPakistan andIndia in the period from 1 to 3 century AD.

In Europe, the right-facing swastika appeared very often. This is confirmed, among other things, by coins minted at that time. In general,  coins appear to be outstanding and convincing witnesses to history. They were made of a durable, non-corrosive metal (bronze, silver, gold), and there were  plenty of them because everybody used them. Among these coins there are many with the swastika, and among them the right-facing swastika  is often the most common … It is extremely unlikely that the ancient  republics and monarchies responsible for their massive minting wanted to  wish themselves misfortune by placing ”negative” pre-Nazi swastikas on their own coins …

If we only had to start from a distant period of about 12 thousand years ago(presumably, because the dating may not necessarily be entirely correct) since the inception of the oldest known  swastika  motif on mammoth  ivory found in the village of Mezin near Kiev in the Ukraine, then it was a very long time to develop the most diverse interpretations of  swastika in history and in different regions of the world. We do not know who was the first to have drawn, painted, sculpted or carved a swastika. On the whole, however, it certainly did not have all the meaning known today at that starting point. It would be hard to imagine that the first person would be able to endow it with all meanings at once. Is the theme from Mezin only a decorative motif, or was it perhaps already interpreted in some other way? Was the swastika a talisman for good luck, and then the sign of inner peace? Did it first symbolize the sun, and only then the moon? Which therefore of these (and other) meanings is the ”true”  meaning, at issue in the debate? Is then the meaning which the swastika has gradually gained in recent history (since the nineteenth century), as a symbol of Indo-European, European (Aryan) cultures,  ”false” simply because the unknown creator of the work of art from Mezin probably did not have the ”Indo –European peoples” in mind? Had the moon turned out to have been symbolized by the swastika before the sun, would the swastika as a symbol of the sun  become therefore “not true”? And in that case should one then also try to  “redeem the swastika”, to “recover swastika” or “to restore its true meaning”?

The current discussion about the swastika is dominated largely by political considerations. This has its drawbacks, but it also has its advantages. Because perhaps nothing stimulates the debate and attracts interest to the subject of controversy as politics. It is also an increasingly recognized fact  that  Hitler did not ”ruin” the swastika and that he had no chance of it even if he wanted to achieve it. But still this simple fact has to gradually pierce through the wall of misunderstanding, even among many of the current ”defenders” of the swastika who promote its ”recovery”. This writer had the opportunity to find that out on a “swastika-saving” blog, where a link to his article “Did Hitler ’ruin’ the Swastika?” and the earlier comments, on which that writing was based, were repeatedly removed from there by the “ Admin ” on the pretext of “supporting Hitler and the Nazis”, although that “admin”  often complained himself about the so-called ”political correctness”. Whether in such cases we have just to do with  a misunderstanding or a fear of violation of a sort of “taboo”, let  such  admins  settle individually on their own. Certainly their reason is a political one which they admit directly or at least  indirectly.

In 1786 an Englishman, Sir William Jones, confirmed the similarity of the languages ​​of Sanskrit, Greek and Latin (and research on these languages ​​goes back to the sixteenth century), which in turn gave rise to the term ”Indo-European” in the first 20years of the nineteenth century. In the meantime, archeology has grown and it has helped in linking the swastika of whole ethnic groups and cultures with common roots. The most prominent archaeologist of the nineteenth century, the German Heinrich Schliemann, after having discovered the ruins of Troy and after having  found  a large number of swastikas there, became interested in this symbol, and after consultations with leading scientists he concluded that the swastika ”is an important religious symbol of our remote ancestors”, who he acknowledged as ancestors of modern Indo-European peoples.

Thus, the swastika was gradually taking on a meaning - in the light of advancing research - as a characteristic sign of entire huge communities. It gained this meaning because wherever the Indo-European  people (and nations)  have traditionally lived, there, sooner or later,  the swastika was found. In this way, the swastika became again a really significant symbol. With time passing it began to be used  as an emblem of new movements and organizations, both political and nonpolitical. This process will be presented in detail in separate articles. Here we will limit ourselves only to to one example.

On November 14th 1810, during the occupation ofPrussia andGermany by the armies of Napoleonic France, Friedrich Ludwig Jahn founded the first public German Gymnasts’ Society. He merged the idea of ​​physical fitness with the idea of a ​​national liberation struggle. This combination of ideas also appeared later in other parts of Europe, including the lands of partitionedPoland, where he founded Gymnastic Society “Sokół” (i.e. ”Falcon”). The symbol of the company founded by F.L. Jahn  was a cross made ​​of four letters “F”, as shown. These were the letters of the password, “Frish, Fromm, Frölich, Frei” (ie: “Fresh, pious, joyful, free”).  Soon, these letters were arranged in a right-facing swastika as shown above.

If, therefore, in about the year 1920 Hitler´s party wanted to choose a symbol, which would in any way be historically  representative of the Aryan race, while also having historical roots in Germany herself, one really must admit that from their point of view, they could not have chosen better.

In other words, if they chose another Aryan symbol, the choice probably would not be so accurate.
Quite another issue is the interpretation given by the Nazis to this sign. To quote Hitler in his description of the elements and colours of the NSDAP flag:

“In red we see the social idea of ​​the movement, in white nationalist, in the swastika the mission of fighting for the victory of Aryan man and at the same time the victory of the idea of ​​creative work, which as such always has been and will remain anti-Semitic”  (“Mein Kampf”)

This interpretation was new and did not appear earlier. And it was strictly a political interpretation. It was a departure from the previous interpretation of the symbol as a characteristic of cultural formation and race-ethnicity.

The current current far greater use and significance of swastikas in the East compared with the West  is not merely the result of the decrease in use in the West since World War 2. The disparity existed long before the nineteenth and twentieth centuries.  Swastikas in the East are deeply rooted  as important symbols in the Eastern religions. In the West it had not been so already for many centuries.

If they ever had any religious significance it was removed during the Christian centuries, when Christianity was wiping, often brutally, all non-Abrahamic religions from the face of the earth. It was simultaneously borrowing a lot from them, but more in terms of whatever symbolism corresponded with its theology in terms of the practice of certain cults. The swastika has never occupied such a position in the Christian religion which it had in  Hinduism or Buddhism. Hence its meaning had been lost completely, or only partly preserved. Then, too, our silent and many ”witnesses of history” in the form of coins began to “keep quiet” about the swastika, which only occasionally shows upon them - though it was not abandoned  as a decorative motif elsewhere. If at that time any cross appears on coins, then it is mainly the one representing Christianity. And this “silence” of coins continued in the Renaissance. And as a matter of fact it was only from the late eighteenth century onwards, that a gradual interest in the swastika appears again. Over the next  century this symbol indeed made  a stunning career. It reached its zenith of course in the Third Reich through its elevation to the absolute extreme omnipresence. It appeared as a sign of various public institutions, was in a state emblem and on the national flag (a bit like at the time of the kingdom of Anuradhapura in Sri Lanka two and a half thousand years ago …), on the banners and military decorations, on badges  and on commemorative medals and medals of civilian organizations.

And its presence  on coins exceeded anything in this regard that Indian, Greek,  Parthian, Phoenician and Roman antiquity had to offer … One can even figuratively say that in the Third Reich the swastika  marched into almost every aspect of life. And its position would probably still be relatively high today (after all), had it  not been for World War 2, which together with the defeat of the Reich resulted in the loss of much of its popularity, especially since it was very often and persistently equated it with war crimes of the defeated, but in the Third Reich it represented many different things simultaneously.

The only difference between the actually existing Western and Nazi swastikas, when it comes to its looks, is that the Nazi swastika was usually set at an angle of 45 degrees, while the previous ones were set straight. Usually, because there were some exceptions, such as the two presented here, the early Hitler Youth  badge  (the initials ”DJ” mean ”Deutsche Jugend”) and the “Ehrenkreuz der Deutschen  Mutter”,  established on 16 December 1938, which have their swastikas set straight, not at an angle. Similarly, there were exceptions among the old  swastikas that were sometimes also set at an angle, as evidenced by the  decorative details of some elements of ceramics or some coins.

These are some of the more  important points of the background of current debates about the swastika. They will be presented here in more detail in subsequent articles. The swastika itself has a future no matter how long the debates will be dragged on.  Even if they were to never end, they are unable to do the swastika any serious harm. It could have been much more harmed in the Middle Ages. Then the knowledge of the past, even the most rudimentary, was far lower than today.

Illiteracy prevailed. Most people could not even read the Bible, though it  formed the very base of their religious and philosophical system. The different  regions of the world remained cut off from each other. The former illiteracy of European societies would give a better chance of ruin of any historical  symbol than all the combinedefforts made for this purpose (consciously or unconsciously) in our contemporary times.

But even the Middle Ages would have had no lasting success in this field. Sooner or later  the remains of old buildings, mosaics, pottery and coins would have been discovered, just as has happened. After centuries of expulsion of the symbol to the primarily ornamental function, its Renaissance and subsequent periods in history only provided more evidence of its existence. Furthermore the process of its continuous re-interpretation is far from over. And the fact that it has many meanings and has had a continuous presence on various continents and is known to many peoples and races, will ensure its future probably to no lesser extent than is the case of  major contemporary religious symbols.

Szereg nieporozumień narósł wokół swastyki zarówno po stronie jej przeciwników jak i zwolenników. Cała debata zdaje się na tym nieraz cierpieć, bo z jednej strony przemawiają ci, co widzą – i chcą widzieć – w swastyce jedynie (a co najmniej głównie) symbol hitlerowski, gdy zaś z drugiej głos podnoszą inni, dla których jest ona symbolem niemal wszystkiego z przeszłości, byle tylko nie nazizmu. Tymczasem rzeczywistość jest taka, że swastyka stała się – czy tego ktoś pragnie czy nie – symbolem całej masy rzeczy, które nieraz są zupełnie różne, a nawet sprzeczne ze sobą.

Zniekształcanie historii swastyki jest w tej chwili dziełem nie tylko jej przeciwników, lecz w pewnym sensie także jej zwolenników. Dzisiejsi zwolennicy, którzy chcą przywrócenia „prawdziwego znaczenia” tego symbolu, sami nieraz się gubią w tym, jakie to jest to prawdziwe znaczenie, bo w ciągu wielu tysięcy lat istnienia znak ten nabył sporej liczby znaczeń.  Zapewne przypominamy sobie te nieraz zatrącające śmiesznością argumentacje dotyczące tego czy swastyka lewoskrętna jest „dobra”, a prawoskrętna „zła” zupełnie tak, jakby wygięcie jej ramion w tę czy inną stronę decydować mogło o czymkolwiek. Ten wątek był przede wszystkim użyty przez obrońców swastyki, którzy argumentowali, że swastyka o ramionach wygiętych w lewo (jak litera „Z”) jest dobra, „buddyjska”, pokojowa. Gdy natomiast ramiona zgięte w drugą stronę (jak u nazistów) miało z kolei być „nieprawidłowe” i „złe”. Ta teza  zamienia się sama jedynie w proch i pył, gdy się choćby tylko spojrzy na te spośród dalekowschodnich swastyk, które wyglądają identycznie z nazistowską i mają na dodatek podobne proporcje długości ramion co i ona…

Nieprawdą jest tu nawet i ta teza, według której te prawoskrętne swastyki wschodnie pojawić się miały dopiero w wyniku oddziaływania europejskich prac naukowych XIX i XX wieku. Prezentowane to obok  przykłady monet z tamtego regionu świata i to z początkowych wieków naszej ery obnażają i tę tezę jako zupełnie nieprawdziwą. Owa ołowiana cejlońska moneta ze swastyką pochodzi z ery królestwa Anuradhapura, istniejącego w Sri Lance w latach 437 p.n.e – 1017 n.e. Swastyka stanowiła jeden z symboli tego królestwa i pojawiała się na sztandarach królewskich już we wczesnym okresie owej ery. Gwoli wyjaśnienia drugiego przykładu: tak zwani Parata Rajas byli gubernatorami regionu parto-indyjskiego na pograniczu dzisiejszego Pakistanu oraz Indii w okresie od I do III wieku n.e.

Natomiast w Europie swastyki prawoskrętne pojawiały się nadzwyczaj często. Potwierdzają to między innymi również wybijane wówczas monety. W ogóle monety okazują się tu znakomitymi i przekonującymi świadkami historii. Wykonywane były bowiem głównie z trwałego, nierdzewiejącego kruszcu (brąz, srebro, złoto) i było ich po prostu mnóstwo, bo wszyscy się nimi posługiwali. Wśród tych monet jest wiele takich ze swastyką, a pośród tych ostatnich swastyki prawoskrętne są nieraz w większości… Jest rzeczą wyjątkowo mało prawdopodobną, by antyczne republiki i monarchie odpowiedzialne za ich masowe wybijanie, pragnęły sobie życzyć nieszczęścia poprzez umieszczanie na własnych monetach „negatywnej” swastyki pre-nazistowskiej…

Gdybyśmy jedynie mieli zacząć od okresu odległego o 12 tysięcy lat, jakie minęły (w założeniu, bo datowanie może niekoniecznie musi okazać się całkowicie słuszne) od czasu powstania najstarszego znanego do tej pory motywu swastyki na kości mamuciej znalezionego we wsi Mezin niedaleko Kijowa na Ukrainie, to był to ogromnie długi czas dla rozwinięcia najprzeróżniejszych interpretacji swastyki w dziejach i w rozmaitych regionach świata. Nie wiemy kto był tym pierwszym, który narysował, namalował, wyrzeźbił lub wyprofilował swastykę. Z całą jednak pewnością od tego początkowego momentu nie miała ona wszystkich znanych nam znaczeń. Trudno byłoby sobie wyobrazić, że ta pierwsza osoba byłaby w stanie nadać znakowi wszystkie znaczenia naraz. Czy motyw z Mezin jest jedynie motywem zdobniczym, czy też może był on już wtedy jakoś inaczej jeszcze interpretowany? Czy swastyka najpierw była talizmanem na szczęście, a dopiero potem znakiem wewnętrznego pokoju? Czy najpierw symbolizowała słońce, a dopiero potem księżyc? Które zatem z tych (i innych) znaczeń jest tym „prawdziwym” znaczeniem, o które chodzi w debacie? Czy zatem znaczenie, jakie swastyka nabierała stopniowo w nowszej historii (od XIX wieku), jako symbol kultur indo-europejskich, europejskich (aryjskich), jest znaczeniem „nieprawdziwym”, bo zapewne nieznany nam artysta dzieła z Mezin nie miał na myśli „ludów indo-europejskich”? Czy gdyby okazało się, że Księżyc był symbolizowany przez swastykę wcześniej niż Słońce, to swastyka jako symbol Słońca byłaby przez to „nieprawdziwa”? I czy w takim razie też należałoby podjąć próbę „uratowania swastyki”, „odzyskania swastyki” lub „przywrócenia prawdziwego jej znaczenia”?

Obecna dyskusja na temat swastyki zdominowana jest w dużym stopniu przez względy polityczne. Ma to swoje minusy, ale posiada też swoje dobre strony. Bowiem nic chyba tak nie ożywia debaty i nie przyciąga zainteresowania do przedmiotu kontrowersji jak polityka. Coraz bardziej przy tym uznawany jest stopniowo ten prosty fakt, że Hitler nie „zrujnował” swastyki i że nie miałby on szans na to nawet, gdyby chciał to osiągnąć. Jednak w dalszym ciągu ten prosty fakt musi się stopniowo przebijać przez mur niezrozumienia nawet wśród wielu obecnych „obrońców” swastyki promujących jej „odzyskiwanie”. Piszący te słowa miał okazję sam się o tym przekonać na pewnym blogu „ratującym” swastykę, gdy link do jego artykułu „Czy Hitler ‘zrujnował’ swastykę?” oraz wcześniejsze uwagi, które posłużyły do jego napisania, były stamtąd usuwane parokrotnie przez „admina” jako „popierające Hitlera i nazistów”, chociaż ów „admin” sam niejednokrotnie narzekał na t.zw. „poprawność polityczną”. Czy w takich wypadkach idzie jedynie o niezrozumienie stawianych tez czy też o strach przed naruszeniem swoistego „tabu”, niechaj tacy admini rozstrzygają sami indywidualnie na własny rachunek. Z całą pewnością motyw ich działania pozostaje jednak polityczny, do czego sami się przyznają wprost lub co najmniej pośrednio.

W 1786 roku Anglik, Sir William Jones, potwierdził podobieństwa języków sanskrytu, greki i łaciny (a badania nad tymi językami sięgają wstecz aż do XVI wieku), co w konsekwencji dało początek terminowi „indo-europejski” w pierwszych 20 latach XIX wieku. W międzyczasie rozwijała się archeologia i to ona dopomogła w łączeniu swastyki z całymi grupami etnicznymi i kulturowymi o wspólnych korzeniach. Najwybitniejszy archeolog XIX wieku, Niemiec Heinrich Schliemann, po odkryciu ruin Troi i znalezieniu tam sporej liczby swastyk, zainteresował się tym symbolem i po konsultacjach z czołowymi naukowcami doszedł do wniosku, że swastyka „to istotny symbol religijny naszych odległych przodków”, a za owych przodków uznał on przodków współczesnych ludów indo-europejskich.

Zatem swastyka nabierała znaczenia – w świetle postępujących badań – jako znak charakterystyczny dla całych ogromnych wspólnot. I nabierała tego znaczenia dlatego, że gdziekolwiek ludy (i narody) indo-europejskie tradycyjnie zamieszkiwały, tam znajdowano prędzej czy później i swastyki. W ten sposób swastyka stawała się na nowo naprawdę znaczącym symbolem. Z czasem zaczęto używać jej jako emblematu nowych ruchów i organizacji, zarówno politycznych jak i niepolitycznych. Ten proces przedstawiony zostanie w szczegółach w osobnych artykułach. Tu jedynie ograniczymy się do pokazania jednego przykładu:

14 listopada 1810 roku, w latach okupacji Prus i Niemiec przez wojska napoleońskiej Francji, Friedrich Ludwig Jahn założył pierwsze publiczne niemieckie towarzystwo gimnastyczne. Ideę tężyzny fizycznej połączył on z ideą walki narodowo-wyzwoleńczej. Takie zestawienie idei pojawiło się także później w innych miejscach Europy, między innymi na ziemiach rozbiorowej Polski, gdzie założono Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”. Symbolem towarzystwa założonego przez F.L. Jahna był krzyż złożony z czterech liter „F”, jak na ilustracji po lewej stronie. Były to litery hasła „Frish, fromm, frölich, frei” (czyli: „Rześcy, pobożni, radośni, wolni”). Wkrótce owe litery układać zaczęto w swastykę prawoskrętną, jak na ilustracji obok, po prawej.

Jeżeli zatem około roku 1920 partia Hitlera pragnęła wybrać symbol, któryby w jakikolwiek sposób był historycznie reprezentatywny dla rasy aryjskiej, a jednocześnie mający historyczne korzenie także w samych Niemczech, to istotnie trzeba przyznać, że ze swego punktu widzenia nie mogła ona wybrać lepiej. Innymi słowy: gdyby zdecydowała się ona na inny symbol aryjski, wybór zapewne nie byłby tak trafny.
Zupełnie innym natomiast zagadnieniem jest interpretacja nadana przez nazistów temu znakowi. By zacytować Hitlera w jego opisie znaczenia elementów i barw flagi NSDAP:

“W czerwieni widzimy ideę socjalną ruchu, w bieli nacjonalistyczną, w swastyce misję walki o zwycięstwo człowieka aryjskiego i jednocześnie zwycięstwo idei twórczej pracy, która jako taka zawsze była i pozostanie antysemicka” („Mein Kampf”)

Taka interpretacja była nowa, nie pojawiała się wcześniej. I była to interpretacja ściśle polityczna, stanowiła odejście od dotychczasowego interpretowania symbolu jako charakterystycznego dla pewnej formacji kulturowej i rasowo-etnicznej.

Istniejąca obecnie kolosalna różnica między „wagą” swastyki zachodniej a wschodniej, na korzyść tej ostatniej, nie jest jednak jedynie wynikiem II Wojny Światowej. Było tak bowiem już na długo przed XIX i XX wiekiem. Swastyki wschodnie bowiem zakorzenione są głęboko jako istotne symbole wschodnich religii. Na Zachodzie tak nie było już od wielu wieków. Jeżeli one w ogóle miały jakiekolwiek znaczenie religijne, to zostało ono usunięte przez wieki chrześcijańskie, kiedy to chrystianizm niemalże zmiatał z powierzchni ziemi , niejednokrotnie brutalnie, wszelkie inne religie „nie-abrahamiczne”. Przejmował od nich sporo, ale bardziej w sensie symboliki, która odpowiadała jego teologii oraz w sensie uprawiania pewnych kultów. Swastyka nigdy nie zajęła w religii chrześcijańskiej takiego miejsca, jakie posiadała w hinduizmie czy buddyzmie.Toteż albo utraciła ona swoje znaczenia całkowicie, albo też zachowała je jedynie częściowo. Wtedy także nasi milczący, lecz jakże liczni „świadkowie historii” w postaci monet zaczynają „milczeć” o swastyce, które jedynie z rzadka się na nich pokazuje – choć nie zaniechano jej jako motywu zdobniczego gdzie indziej. Jeżeli w tamtym czasie na monetach pojawia się jakikolwiek krzyż, to głównie reprezentujący chrześcijaństwo. I to „milczenie” monet przeciągnęło się na Renesans. I tak na dobrą sprawę dopiero począwszy od końca XVIII wieku zaczyna się stopniowe zainteresowanie swastyką na nowo. W ciągu następnego ponad 1 wieku symbol ten zrobił istotnie oszałamiającą karierę. Jej apogeum było oczywiście wyniesienie jej w III Rzeszy na absolutne szczyty wszechobecności. Pojawiła się jako znak rozmaitych instytucji publicznych, znalazła się w emblemacie państwowym i na fladze narodowej (czyli trochę jak w czasach królestwa Anuradhapura na Sri Lance 2 i pół tysiąca lat temu…), na sztandarach i odznaczeniach wojskowych, na odznakach i medalach pamiątkowych i organizacji cywilnych. A na monetach  jej obecność przekroczyła wszystko, co pod tym względem oferował antyk indyjski, grecki, partyjski, fenicki czy rzymski…

Można wręcz obrazowo powiedzieć, że w III Rzeszy swastyka wmaszerowała do każdej niemal dziedziny życia. I pewnie jej pozycja byłaby nadal (mimo wszystko) wysoka, gdyby nie II Wojna, która wraz z przegraną Rzeszy przyniosła utratę dużej części jej popularności, zwłaszcza, że wyjątkowo często i nachalnie usiłowano ją utożsamiać ze zbrodniami wojennymi pokonanych, choć w samej Rzeszy reprezentowała ogrom rozmaitych rzeczy naraz.

Jedyna właściwie różnica między dotychczasowymi swastykami zachodnimi a nazistowską, jeśli idzie o jej wygląd, jest taka, że nazistowska z reguły ustawiona była pod kątem 45 stopni, gdy poprzednie ustawione były prosto. Z reguły, bo zdarzały się wyjątki, jak prezentowana tu wczesna odznaka Hitlerjugend (inicjały „DJ” oznaczają „Deutsche Jugend”) oraz ustanowiony 16 grudnia 1938 roku „Ehrenkreuz der Deutschen Mutter”, które posiadają swastykę ustawioną tradycyjnie prosto, nie pod kątem. Podobnie były wyjątki wśród starych swastyk, które ustawiane były czasem także pod kątem, jak dowodzą tego szczegóły zdobnicze niektórych elementów ceramiki lub niektóre monety.

Oto niektóre ważniejsze punkty tła obecnych debat dotyczących swastyki. Bardziej szczegółowo przedstawione zostaną w kolejnych artykułach. Sama swastyka oczywiście ma przyszłość przed sobą obojętnie jak długo debaty te będą się przeciągać. Nawet gdyby miały się one nigdy nie zakończyć, nie są w stanie swastyce w żaden poważny sposób zaszkodzić. Już nawet bardziej dałoby się jej zaszkodzić w Średniowieczu. Wówczas znajomość przeszłości, niechby i fragmentaryczna, była nieporównanie mniejsza niż to ma miejsce obecnie. Panował analfabetyzm, większość ludzi nie była w stanie nawet czytać Biblii, choć na niej opierał się system religijny i filozoficzny. Poszczególne regiony świata pozostawały odcięte od siebie. Niegdysiejszy analfabetyzm społeczeństw europejskich dawałby większe szanse rujnacji jakiegokolwiek symbolu historycznego aniżeli wszystkie wysiłki podejmowane w tym celu (świadomie lub nieświadomie) w czasach nam współczesnych.

Ale nawet Średniowiecze nie odniosłoby  trwałego sukcesu na tym polu. Prędzej czy później odkrytoby przecież pozostałości dawnych budowli, mozaik, ceramiki i numizmatów, jak się to też stało. Po wiekach wyrugowania tego symbolu do funkcji głównie zdobniczych, nastąpił jej renesans i kolejne okresy w historii dają jedynie więcej ewidencji jej istnienia. Nie zakończył się także proces ciągłego jej  przereinterpretowywania.

A fakt, że posiada ona wiele znaczeń i że występuje ona historycznie na rozmaitych kontynentach i znana jest wielu ludom i rasom, zapewni jej przyszłość w niemniejszym chyba stopniu niż jakiemukolwiek spośród współczesnych nam głównych symboli religijnych.

I am sick and tired of certain cinematography. For one is being admonished not to “generalize”, not to show whole nations and other communities in a bad light, as it is not on to create works that would defame whole societies. However the entire post-war period has been a time when one has sinned profoundly against that rule when it comes to Germans.

In this year (in April, with a pre-view in February) a new movie of this kind is going to be released, a tale of Nazi invasion from space, “Iron Sky” (we are still waiting for their invasion from a sea-bottom, from the abyss of the Vesuvius, from a belly of a great fish or from Hell, as these have not yet been, have they?). There was already a search for the “lost Ark”, there were winds of war, various versions of the invasion of Normandy, exploits “where eagles dare”, brawls of the “dirty dozen” and a whole plethora of other actions.

There were very good movies, average movies and lemons. They differed in scenarios, sceneries and languages spoken but the main “division of roles” was, and is, invariably, and ad nauseam, the same: “the good Allies” (Brits, Yanks, Poles, Russians, Frenchies, Greeks or the Yugoslav heroes from the Sutyeska) and the “lousy Germans”. These anti-German revelries have already gone so far, that once I even expressed a desire to watch a comedy in which roles are reversed.

We in Poland get mad whenever someone abroad mentions the “Polish concentration camps” (that is: Nazi concentration camps in Poland…) or makes a movie in which Poles are shown as dolts. Newspapers and the radio then make a hubbub about anti-Polishness, petitions are being organized and protest-letters circulated on the net globally. There was such a petition recently, in regards to those “Polish concentration camps”. I know, for I signed it myself as well.

But it is exactly because I signed it, that I will not pass over the fact in silence that in all those 67 years there was hardly ever a year many anti-German movies were not made. Whether “based on facts” or – and this is a euphemism and increasingly also an oxymoron – “fiction based on reality” (read: a complete humbug, as long as it has requisites from the “era”). Those have been 67 years of depiction of our western neighbours as dolts, boors, rapists, thieves, murderers (preferably mass-murderers!), drunks, scoundrels, sadists, masochists, perverts, crazies and cowards… Not so long ago also as prey which could (and should!) be subjected to having swastikas cut onto their foreheads with knives or their skulls smashed with baseball-bats… (perhaps next time we will be entertained with their castrations and their “balls” eaten by heroic Allies of Jewish lineage?).

How many “protest-letters” and all sorts of petitions would we, Poles, have to sign every year if it was our own country shot at with such cinematography like with a machine-gun? And especially if we were forced to watch celebrations of premieres of that trash in our own capital-city.

No, contrary to all possible appearances, I am not playing any “absolution” of the Third Reich. That Reich indeed had a leadership which to a large extent (although not to 100%) deserved an infamy of a criminal kind – like the leaderships of a number of other powers responsible for the outbreak and course of WW2.

What I am saying here, is that since 1945 already several generations have grown up in Germany. And all that those people see about their country in cinemas is a dog’s vomit and a latrine…

I am not German myself, although I can understand Germans both because of my own familial relations and simple use of empirical thinking. But had I been German, I am not sure whether I would not become ultra-Nazi from this kind of “treat” with such a one-sided propaganda-gutter… For if war-propaganda exists during a war, then even if one is not particularly thrilled by it, it is nevertheless understandable as in war it becomes a weapon and namely not the most brutal one. But continuation of war-propaganda in which a country is being dragged into a gutter (“in die Gosse gezogen”) through indiscriminate “means of expression” 67 years after the close of a war, is itself a degeneracy.

A moral degeneracy of those who perpetrate it and a mental degeneracy (or at least mental bluntness) of those who enjoy it in cinemas or in front of “idiot-boxes” and who cannot wait for the next version of the anti-Nazi “Jud Süß” to watch it while devouring pop-corn or something more substantial.

As for me, the time of watching anti-German war-movies is definitely over, albeit I hope to live for some more decades.