A typical "German" of cinema-revelries...

In this year (in April, with a pre-view in February) a new movie of this kind is going to be released, a tale of Nazi invasion from space, “Iron Sky” (we are still waiting for their invasion from a sea-bottom, from the abyss of the Vesuvius, from a belly of a great fish or from Hell, as these have not yet been, have they?). There was already a search for the “lost Ark”, there were winds of war, various versions of the invasion of Normandy, exploits “where eagles dare”, brawls of the “dirty dozen” and a whole plethora of other actions.

There were very good movies, average movies and lemons. They differed in scenarios, sceneries and languages spoken but the main “division of roles” was, and is, invariably, and ad nauseam, the same: “the good Allies” (Brits, Yanks, Poles, Russians, Frenchies, Greeks or the Yugoslav heroes from the Sutyeska) and the “lousy Germans”. These anti-German revelries have already gone so far, that once I even expressed a desire to watch a comedy in which roles are reversed.

... who yellowed from 67 years of media folly

We in Poland get mad whenever someone abroad mentions the “Polish concentration camps” (that is: Nazi concentration camps in Poland…) or makes a movie in which Poles are shown as dolts. Newspapers and the radio then make a hubbub about anti-Polishness, petitions are being organized and protest-letters circulated on the net globally. There was such a petition recently, in regards to those “Polish concentration camps”. I know, for I signed it myself as well.

But it is exactly because I signed it, that I will not pass over the fact in silence that in all those 67 years there was hardly ever a year many anti-German movies were not made. Whether “based on facts” or – and this is a euphemism and increasingly also an oxymoron – “fiction based on reality” (read: a complete humbug, as long as it has requisites from the “era”). Those have been 67 years of depiction of our western neighbours as dolts, boors, rapists, thieves, murderers (preferably mass-murderers!), drunks, scoundrels, sadists, masochists, perverts, crazies and cowards… Not so long ago also as prey which could (and should!) be subjected to having swastikas cut onto their foreheads with knives or their skulls smashed with baseball-bats… (perhaps next time we will be entertained with their castrations and their “balls” eaten by heroic Allies of Jewish lineage?).

How many “protest-letters” and all sorts of petitions would we, Poles, have to sign every year if it was our own country shot at with such cinematography like with a machine-gun? And especially if we were forced to watch celebrations of premieres of that trash in our own capital-city.

No, contrary to all possible appearances, I am not playing any “absolution” of the Third Reich. That Reich indeed had a leadership which to a large extent (although not to 100%) deserved an infamy of a criminal kind – like the leaderships of a number of other powers responsible for the outbreak and course of WW2.

What I am saying here, is that since 1945 already several generations have grown up in Germany. And all that those people see about their country in cinemas is a dog’s vomit and a latrine…

I am not German myself, although I can understand Germans both because of my own familial relations and simple use of empirical thinking. But had I been German, I am not sure whether I would not become ultra-Nazi from this kind of “treat” with such a one-sided propaganda-gutter… For if war-propaganda exists during a war, then even if one is not particularly thrilled by it, it is nevertheless understandable as in war it becomes a weapon and namely not the most brutal one. But continuation of war-propaganda in which a country is being dragged into a gutter (“in die Gosse gezogen”) through indiscriminate “means of expression” 67 years after the close of a war, is itself a degeneracy.

A moral degeneracy of those who perpetrate it and a mental degeneracy (or at least mental bluntness) of those who enjoy it in cinemas or in front of “idiot-boxes” and who cannot wait for the next version of the anti-Nazi “Jud Süß” to watch it while devouring pop-corn or something more substantial.

As for me, the time of watching anti-German war-movies is definitely over, albeit I hope to live for some more decades.

Typowy Niemiec kinowych bachanaliów...

Właśnie w tym roku (w kwietniu, z prapremierą w lutym) na ekrany wchodzi kolejny film tego rodzaju, bajer o inwazji nazistów z kosmosu, “Iron Sky”  (czekamy jeszcze na ich inwazję z dna morskiego, z dna Wezuwiusza, z brzucha wieloryba oraz z piekła, bo tego jeszcze chyba nie było?). Było już poszukiwanie “zaginionej arki”, były wichry wojny, były rozmaite wersje ataku na Normandię, były wyczyny “tylko dla orłów” oraz rozrabiactwo “parszywej dwunastki” i cała plejada innych akcji. Były obrazy bardzo dobre, średnie i denne. Filmy te różnią się scenariuszem, scenerią i językami w nich mówionymi, ale główny “podział ról” jest nieodmiennie i aż do odruchu wymiotnego ten sam: “dobrzy Alianci” (Brits, Yanks, Polacy, Ruscy, Franzmänner, Grecy czy jugosłowiańscy herosi znad Sutjeski) i “parszywe niemiaszki”. Te bachanalia germanożercze idą już tak daleko, że swego czasu nawet wyraziłem ochotę obejrzenia komediowego “odwrócenia ról” .

...który aż pożółkł od 67 lat bezeceństwa medialnego

My w Polsce “kota” dostajemy ilekroć ktoś za granicą wspomni “polskie obozy koncentracyjne” oraz gdy nakręci się tam jakiś film, w którym Polacy wychodzą na przygłupów. Gazety i radio trąbią wtedy głośno o antypolskości, organizuje się petycje oraz zakrojone (internetowo) na globalną skalę listy protestacyjne. Ostatnio była taka petycja, właśnie w sprawie tych “polskich obozów”. Wiem, bo sam podpisałem.

Ale właśnie dlatego, że sam podpisałem, to nie zamierzam z obojętnością przypatrywać się temu, że praktycznie przez całych 67 lat od zakończenia II Wojny nie było ani jednego roku, by ktoś gdzieś nie nakręcił iluś tam antyniemieckich filmów. Czy to “opartych na faktach”, czy też – a to już eufemizm i w coraz większym stopniu oksymoron – będących “fikcją osadzoną w realiach” (czytaj: kompletnym bzdetem, byle z rekwizytami z “epoki”). To 67 lat niezmordowanego przedstawiania naszych zachodnich sąsiadów właśnie jako przygłupów, chamów, gwałcicieli, złodziei, morderców (koniecznie masowych!), pijaków, szuj, sadystów, masochistów, zboczeńców, wariatów oraz tchórzów…Niedawno także jako rodzaj zwierzątek, którym wolno (a nawet trzeba!) wyrzynać nożyskiem hakenkreuze na czołach lub rozwalać im czachy kijem baseballowym…(czy następnym razem rozrywką będą ekranowe kastracje i jedzenie “jaj” przez bohaterskich Aliantów, “koniecznie” o żydowskich rodowodach?).

Ile byśmy my, jako Polacy, “musieli” podpisywać co roku “listów protestacyjnych” oraz petycji maści wszelkiej, gdyby to w nas i nasz kraj walono podobną kinematografią niczym z “maszynówy”? I jeszcze gdybyśmy zmuszeni byli oglądać uroczystości związane z premierami takich filmideł w naszej własnej stolicy?

Nie, wbrew pozorom nie bawię się tutaj w “rozgrzeszanie” Trzeciej Rzeszy. Ta Trzecia Rzesza istotnie miała przywództwo, które w dużej mierze (choć nie w 100%) zasługiwało na miano zbrodniczego. Tak jak i przywództwa szeregu innych mocarstw odpowiedzialnych za wybuch i przebieg II Wojny.

Ja mam tu na myśli fakt, że od 1945 roku w Niemczech dorosło już parę pokoleń ludzi. I wszystko, co ci ludzie oglądają w kinie na temat swego kraju, to jedno wielkie rzygowisko i latryna… Nie jestem Niemcem, choć potrafię zrozumieć Niemców zarówno z racji pokrewieństw rodzinnych jak i zwykłego zastosowania empirycznego myślenia. Ale gdybym był Niemcem, to nie wiem, czy aby od takiego “poczęstunku” jednostronnego rynsztoka propagandowego nie zachciałoby mi się zostać ultra-nazistą… Bo jeżeli w czasie wojny uprawiana jest propaganda wojenna, to nawet, jeśli niekoniecznie musimy się nią zachwycać, jest ona zrozumiała, bo w końcu jest wojna, a propaganda, w tym także filmowa, staje się bronią i to akurat nienajbrutalniejszą. Ale prowadzenie wojennej propagandy, w której jakiś kraj ciągany jest po rynsztokach i pełnej niewybrednych “środków wyrazu” przez 67 lat po zakończeniu wojny, to zwykła degeneracja. Degeneracja moralna tych, którzy ją stale jeszcze uprawiają i degeneracja umysłowa (lub co najmniej umysłowe przytępienie) tych, co się nią w kinach albo przed “idiot-boxem” cieszą i doczekać się nie potrafią kolejnej wersji antynazistowskiego “żyda Süssa”, którą sobie obejrzą obżerając się pop-cornem lub czymś bardziej konkretnym.

Co do mnie, to dla mnie okres oglądania antyniemieckich filmów wojennych już się definitywnie skończył, choć mam nadzieję pożyć jeszcze parędziesiąt lat.

]]> http://www.monio.info/2012/01/25/kartki-z-zyczeniami-ze-swastyka-swastika-greeting-cards/feed/ 0 http://www.monio.info/2012/01/22/czy-hitler-zrujnowal-swastyke/ http://www.monio.info/2012/01/22/czy-hitler-zrujnowal-swastyke/#comments Sun, 22 Jan 2012 09:53:52 +0000 monio http://www.monio.info/?p=3140 Nie, nie zrujnował. A już z całą pewnością nawet nie próbował świadomie tego czynić. Był to jego symbol polityczny i byłby on ostatnim chętnym do demonizowania go, osobiście wybrał go dla swej partii. W istocie to jego partia, NSDAP (Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza) była w latach 1920-tych i 1930-tych tą organizacją, która uczyniła więcej dla promocji tego symbolu w Europie niż ktokolwiek inny. Kto pragnie demonizowania własnego symbolu? Nawet wtedy, gdy bezcześcili żydowskie groby i synagogi, to raczej nie malowali na nich swastyk, lecz Gwiazdę Dawida. Czy my sami demonizujemy nasze własne symbole, nasze godła narodowe oraz flagi? To jedynie percepcja nazistów jako wrogów dyktuje wśród nas negatywny stosunek do swastyk. Lecz Hitler nie żyje już od ponad 66 i pół roku, więc nie jest on nawet zdolny do demonizowania czegokolwiek.

Nazistowscy szturmowcy (SA) formujący swastykę

Czy Stalin „zrujnował” pięcioramienną gwiazdę? Wątpliwe. A w końcu całościowa liczba ofiar komunizmu (nie tylko w ZSRR, lecz w skali światowej) uważana jest za wielokrotnie większą niż liczba śmiertelnych ofiar nazizmu. Jednak nie widzimy nawet najmniejszego śladu jakiejkolwiek „rujnacji” tego symbolu, który wciąż jest obecny zarówno na flagach jak i godłach wielu krajów. Sami tylko Amerykanie mają 50 gwiazd pięcioramiennych na swej fladze narodowej, nie mówiąc już o wielu ich flagach stanowych. Takie gwiazdy są niemal wszędzie. Po dziś dzień Amerykanie śpiewają piosenkę o „Bonnie Blue Flag that bears a single star”. Nie pozbyli się jej tylko dlatego, że ktoś „zrujnował” (hahaha!) gwiazdę.

Tym bardziej uderzająca w tym kontekście jest nawet kwestią komunistycznego Sierpa i Młota. W odróżnieniu od swastyki z jej tysiącami lat historii i wielością znaczeń, sierp i młot zaistniały, jako symbol, stosunkowo późno i reprezentowały tylko i wyłącznie jeden system społeczny i polityczny. Nigdy nie symbolizowały jakiejkolwiek religii lub filozofii, ani nie oznaczały obrotów ciał niebieskich ani też nie stanowiły symbolu gwiezdnych konstelacji. Nie były one też używane jako oznaka „na szczęście”…
A jednak, w przeciwieństwie do swastyki, nie są one wyjęte spod prawa ani stygmatyzowane w takim stopniu co swastyka. Jakżeż to możliwe, jeśli same już zbrodnie wojenne mają niemal gwarantować zniszczenie publicznego odbioru symbolu w stopniu będącym poza wszelką możliwą dyskusją?

Najbardziej bezpośrednią odpowiedzią na to pytanie są: propaganda i prawo.

Swastyki obok godła narodowego podczas defilady wojskowej: Polska, 1936

Jedynym względem, pod którym swastyka została „zrujnowana” po II Wojnie był – i dalej jest – jej zakaz w szeregu krajów. Gdyż dokładnie właśnie ten zakaz sprawił, że znak ten całkowicie znikł z miejsc publicznych. Lecz czy to rzeczywiście jest „rujnacja” jakiegokolwiek sortu? Równie dobrze możnaby twierdzić, że „Hitler zrujnował Wagnera”, jako że muzyka Wagnera również była zakazana w niektórych krajach po II Wojnie. Ale czy to oznaczało, że „wszyscy” nienawidzili tę muzykę? Wystarczy się zapytać, po co, u diabła, w ogóle zakazywać czegokolwiek, co jest już i tak „zrujnowane”?

Nie, Hitler definitywnie nie zrujnował swastyki. Mógł on co najwyżej przyczynić się do uczynienia jej niepopularną. Ale nawet taka niepopularność nie będzie istniała wiecznie.

To propaganda macherstwa NASZYCH mediów usilnie próbowała zakorzenić wśród nas ten negatywny wizerunek i podejście, a nie „Völkischer Beobachter” lub dr Goebbels… To czechosłowackie służby specjalne w 1959 roku malowały swastyki na ścianach w Niemczech Zachodnich jako oznakę „wzrostu tendencji nazistowskich”. Jeśli zatem dzisiaj (w przeciwieństwie do niegdysiejszych nazistów) ktoś je maluje na przykład na grobach, to możnaby równie dobrze zapytać: co to za skundleni naziści – lub po prostu antynaziści – robią takie rzeczy? I pytanie to jest tym bardziej uzasadnione, im bardziej wyjaśnione już incydenty tego sortu pokazują nam, że robią to jedynie ludzie rekrutujący się z tych dwóch grup. A nasze „wolne” media chwytają się takich okazji, by dalej potępiać sam symbol. Zaden „Hitler” nie ukarze nikogo grzywną dzisiaj ani nie wtrąci go do więzienia z powodu swastyki, za to inni zupełnie ludzie to zrobią. Z całą pewnością nie są oni nazistami, raczej antynazistami (możnaby wręcz założyć, że jeśliby jakikolwiek współczesny „Hitler” ukarał kogoś z powodu swastyki, to już raczej za jej nieodpowiednie, podłe użycie…).

Osobiście, nawet jeśli uważam siebie za tolerancyjnego również i wobec flag nazistowskich, nie popieram jednak jakiegokolwiek używania tego symbolu dla jakiejkolwiek działalności politycznej, jak np jako symbolu partii politycznej (nawet jeśli przy tym nie mam niczego przeciw używaniu go dla celów kulturowych, również jako symbolu całych wspólnot etnicznych) – i to obojętnie po której stronie spektrum politycznego. I nie popieram tego z JEDNEGO i TYLKO jednego powodu: byśmy w przyszłości uniknęli tego podobnie niskiego, degradującego prania mózgów, jakiego doświadczamy obecnie. Spójrzmy na moment na jeden z ostatnich przykładów takiej głupawej i wściekłej propagandy.

Czy zauważyliście to, co powiedziała jedna z cytowanych tam osób?
„Niech mi będzie wolno wyrazić się jasno. To najbardziej nienawistny symbol w naszej kulturze i obraza dla każdej cywilizowanej osoby.”

przakład ukraiński: ok. 10000 p.n.e.

Chasydzki Zyd w krawacie ze swastyką

A zatem jesteśmy najwidoczniej niecywilizowani, według niego. Nie jest dla mnie całkowicie jasne, do której kultury odniósł się on jako do „naszej”. Bo w naszej kulturze ten symbol istniał całe tysiąclecia przed Biblią… (na samych tylko ziemiach polskich najstarsza znana swastyka liczy sobie około 5000 lat, a na Ukrainie nawet 12000 lat). Nie zdaje się nawet obchodzić tego Zyda i to, że sami Zydzi też od czasu do czasu stosują ten symbol, jak tego dowodzi przykład obok.

Kilka lat temu parę gwiazd kina zniżyło się do poziomu „Bękartów wojny”, gdzie najwaraźniej było „poprawne” zabawianie się wycinaniem komuś swastyki na czole lub rozwalenie mu głowy kijem baseballowym. To było w porządku i zorganizowano rozrzutne obchody tego śmiecia z okazji jego „premiery”. Ale parę klipsów do uszu ze swastyką są „aktem antysemityzmu”. Te dwa różne przykłady same w sobie mogą służyć jako dwa bieguny tego samego delirium.

Jednak nawet i takie skrajne przykłady niosą w sobie nadzieję. Zarówno nazizm jak i powojenna histeria w odniesieniu do swastyki stworzyły co najwyżej kontrowersję. A kontrowersja sama w sobie sygnalizuje zainteresowanie swoim przedmiotem. Jest to szczególnie widoczne wtedy, gdy po dziesięcioleciach, ta kontrowersja poszerza się i intensyfikuje.

biały zmumifikowany Tocharianin z Chin (2.500 - 4.000 lat temu) obok miska ze swastyką

Bądźmy szczerzy: nawet stu rozmaitych „Hitlerów” (lub raczej ich propagandowych wizerunków) nie zniszczyłoby żadnego prehistorycznego znaku mającego swe kontinuum liczone w tysiącleciach.

Spójrzmy choćby na internet: wręcz roi się tam od swastyk, publikacji o swastykach czy nawet całych stron internetowych poświęconych temu symbolowi. I wszystko to ma akurat miejsce, gdy swastyka jest rzekomo „zrujnowana”? Coraz częściej zakaz swastyk jest publicznie kontestowany, coraz częściej ukazują się one publicznie pomimo zakazu.
Wszystko to w połączeniu z rosnącą desperacją zwolenników zakazu mówi nam, że jesteśmy najprawdopodobniej świadkami ostatniego stadium samego owego zakazu.

No, he did not.

Nazi stormtroopers (SA) forming a swastika

Did Stalin “ruin” the five-pointed star? Hardly. And after all, the total number of victims of Communism (not only in the USSR but worldwide) is considered to be a multiplicity of those believed to be killed by Nazis. Nevertheless we do not see even the slightest trace of any “ruination” of the symbol which is still present both in flags and emblems of many countries. The Americans alone have 50 five-pointed-stars on their own national flag, not to mention many of their state flags. Such stars are almost everywhere. To this day Americans sing a song about the “Bonnie Blue Flag that bears a single star”, they did not discard it because someone “ruined” (LOL!) the star.

Even more striking in this connection is the case of the Sickle and Hammer of Communism. Unlike the swastika with its thousands of years of history and multitude of meanings, the sickle and hammer came to being, as a symbol, relatively late and stood only and exclusively for one social and political system. They never stood for any particular religion or philosophy, neither did they symbolize revolutions of celestial beings nor they did represent any stellar constellations. They were also never used as a sign of “good luck”… And yet, contrary to the swastika, they are neither outlawed nor stigmatized the way the swastika is. How can this be if war-crimes alone are supposed to almost guarantee the destruction of a public image of a symbol to an extent that is beyond any possible argument?

The most direct answer to this question is: propaganda and law.

Swastikas next to a national emblem during a military parade: Poland, 1936

The only respect in which the swastika was “ruined” after WW2 was – and is – it’s prohibition in a number of countries. Because it is precisely that prohibition that made the sign disappear completely from public places. But is it really any kind of “ruination”? By the same token one could maintain that “Hitler ruined Wagner” as Wagner’s music was also prohibited in some countries after WW2. But it did not mean that “everybody” hated that music, did it? One only needs to ask oneself why on Earth would you forbid anything that is so “ruined”?

No, Hitler definitely did not ruin the swastika. He might have at most contributed to making it unpopular but even this unpopularity is not going to last forever.

It is the propaganda perpetrated by OUR media that has tried hard to imprint the negative image and attitudes among us, not the “Völkischer Beobachter” or Dr Goebbels… It was the Czechoslovak special services in 1959 that painted the first swastikas on walls in Western Germany as a sign of  ”the rise of Nazism”.  If now anyone (contrary to the original Nazis) paints them e.g. on tombstones, one could well ask: which sort of  bastardized Nazis – or simply anti-Nazis – do such things? And the question is the more justified the more examples of cases solved show us that it is only people from those two groups who do this. And our “free” media grab the opportunity to further slam the symbol itself. No “Hitler” will fine you today in Europe or throw you into jail because of a swastika, but other people will do. And they are certainly not Nazis either, rather anti-Nazis (one could even assume that if any modern “Hitler” had to punish anyone because of this sign, it would rather be for an inappropriate, vile use of it…).

Personally, even if I consider myself tolerant also to Nazi flags, I do not support any use of the symbol for strictly political purpose of any sort, like an emblem of a political party (albeit I do not mind promoting it for cultural reasons, also as a symbol of whole ethnic communities) – no matter on which side of the political spectrum. And I do not support it for ONE and ONLY one reason: in order for us to avoid in future the similarly low, degrading brainwash we are experiencing now. Let us look briefly at one recent example of this silly and furious negative propaganda.

Have you noticed what one of the persons quoted said?

“Let me be clear. It is the most hateful symbol in our culture, and an insult to any civilized person.”

Ukrainian example approx. 10000 years BC

a Hasidic Jew with a Swastika tie

Well then, we are apparently uncivilized, according to him. It is not quite clear to me which culture he referred as “ours”. Because in our culture this symbol exists whole millennia longer than the Bible… (on Polish soil alone the oldest known swastika is approx. 5000 years old, in the Ukraine even 12000 years old). It does not seem to bother that Jewish man that even Jews themselves use swastikas from time to time as this example proves

A few years ago several movie stars lowered themselves to the level of “Inglorious Basterds”, where it was seemingly “correct” to have a fun cutting a swastika onto someone’s forehead or to bash his head with a baseball bat. That was fine and lavish celebrations of that gutter-like trash were prepared for “premieres”. But a couple of ear-clips with a swastika mean “anti-Semitism”. Those 2 different examples themselves can serve as 2 poles of one and the same delirium.

But even such extreme examples bear hope in themselves. Both Nazism and the post-war hysteria in regard to swastikas generated at most a controversy. And controversy itself signals interest in it’s subject. It is especially visible when, after decades, the controversy broadens and intensifies.

a White mummified Tocharian from China (2500 - 4000 years old), next to him a bowl with swastika

Let us be frank: even 100 various “Hitlers” (or rather their propaganda-made version) would not destroy any pre-historic sign that has it’s continuum counted in millennia.

Just look at the internet: it is virtually swarming with swastikas, publications on swastikas and even whole websites devoted to this symbol. And all this takes place at the moment when swastika is supposedly “ruined”? More and more often the ban on swastikas is publicly contested, more and more often they appear despite the ban. All this coupled with the growing desperation of the ban supporters tells us that we are now most likely witnessing the last stage of the ban itself.

Na czym polega ten antyjudaizm? Oczywiście nie na postulacie zakazu praktykowania judaizmu, nie na postulacie zamykania synagog lub potępiania całej religii judaistycznej, a już tym bardziej nie na wrogim stosunku do judaistów.
Rozumiemy bowiem, że każda religia, jako tworzona i wyznawana przez ludzi, jest bardzo ludzkim „systemem praktyk, określającym relację pomiędzy różnie pojmowaną sferą sacrum (świętością) i sferą boską, a określonym społeczeństwem, grupą lub jednostką” (Wikipedia). Oznacza to, że praktycznie każda religia posiada w sobie coś, co jest w stanie zaoferować dosłownie każdemu człowiekowi. Co więcej, praktycznie nie ma religii, które nie posiadałyby  czegoś wspólnego z innymi religiami. Przedrostek „anty-„ przed słowem „judaizm” nie oznacza zatem tu wrogości i odnosi się do znacznie szerszego spektrum poglądów i postaw niż wrogość czy nienawiść. Niechaj za porównanie posłuży tu przykład chrześcijański: jeżeli pośród chrześcijan ktoś nie akceptuje dogmatu o „Trójcy Świętej”, to określa się kogoś takiego jako „antytrynitarza”. Czy jednak użycie słowa „antytrynitarz” oznacza, że ten ktoś nienawidzi trynitarzy, czyli tych, co ów dogmat uznają? Lub też, czy słowo to sugerować ma koniecznie, że ten ktoś nienawidzi Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego? Idę o zakład, że nie…
Tak zwany „naród wybrany”

Mój własny antyjudaizm zatem, poza odrzuceniem tak zwanego „Starego Testamentu” (nie mówiąc już o „Talmudzie”) polega na całkowitym odrzuceniu swoistego kamienia węgielnego religii judaistycznej: tezy o tak zwanym „narodzie wybranym”. Ta kwestia była już omawiana w tekście „Dialogu Marcjonity”, w środkowej jego części oraz w końcowej (ostatnie pytanie „Judaizera” i obszerna odpowiedź „Marcjonity”). Teza o takim „narodzie wybranym” występuje w każdej bez wyjątku odmianie judaizmu, obojętnie czy chodzi o ortodoksyjny, konserwatywny czy reformowany. I w ciągu wieków prowadziła i dalej nieraz prowadzi do wynaturzeń, choćby takich jak te, o których „Dialog Marcjonity” również wspomina, podając konkretne cytaty.

Tak, to prawda: nie każdy rabin i zdecydowanie nie każdy Żyd rozumie tę tezę w sposób sugerujący jakąkolwiek formę supremacjonizmu. Nie brakuje judaistów odrzucających jakikolwiek supremacjonizm. W końcu bowiem to również prawda, że każdą, dosłownie każdą tezę można przeinterpretować i w ten sposób „przekuć” w coś dobrego. Wyobraźmy sobie jednak dwie kompletnie odmienne tezy i nauki: jedną sugerującą supremacjonizm (jak „naród wybrany”) i drugą, która mu jednoznacznie przeczy (jak „dobry Samarytanin”). I niechaj obie te tezy, raz wprawione w ruch dziejów i ciągów pokoleń ludzkich, owocują kolejnymi interpretacjami i postawami. Jak sądzicie: jaki będzie wynik? Która z nich przyniesie w efekcie więcej postaw dobrych niż ta odmienna i która zatrąci większym i bardziej częstotliwym złem i pychą?

Odrzucam zatem tezę o „narodzie wybranym” w jakiejkolwiek postaci interpretacyjnej.

Czy nie dość było już zabawy w „narody wybrane” również i w naszej własnej, chrześcijańskiej historii? I nie tylko naszej: praktycznie wszystkie religie „abrahamiczne” nabawiły się tej wyjątkowo złośliwej choroby i zarazy dziejowej. I co ciekawsze: wszystkie te „bratnie” religie abrahamiczne miały i wciąż mają do pewnego stopnia jakieś ślady tego „nar-wyba” w sobie. Trudno się na przykład dziwić temu, że dochodziło do konfliktów między chrześcijaństwem a judaizmem na przestrzeni dziejów. Judaiści uważali siebie za „nar-wyb”. Chrześcijanie ortodoksyjni też uważali siebie za podobny „nar-wyb”, bo uznali, że odkąd pojawił się Christos, to ci zostaną zbawieni, co pójdą za tym Christosem (czytaj: za instytucją kościoła i jego hierarchią…), a ponieważ judaiści tego nie uczynili, więc utracili wszelkie prawa do swego dziedzictwa i bożego wybraństwa.

Jeżeli w jakimkolwiek kraju żyły obok siebie dwa takie „nar-wyby” i każdy z nich uważał siebie za większego „wyba” niż ten drugi, to praktycznie scena była już gotowa i gotowy scenariusz do konfliktów między takimi „nar-wybami”…

"naród wybrany"?

Nie, nie ma i nigdy nie było żadnego „narodu wybranego”. Była co najwyżej pycha tych, co uważali siebie za rozmaite „nar-wyby” i „Herrenvolki”. Wybraństwo Boże to własny wybór godnego życia, dokonany przez osobę, a nie jakiekolwiek „przeznaczenie” zrządzone przez jakiekolwiek bóstwo czy bóstewko mniej lub bardziej plemienne…

Przyjrzyjmy się bliżej judaistycznemu kalendarzowi świąt. Każda religia ma swoje święta. Ale spójrzmy co jest szczególnie często świętowane w judaizmie. Są tam obchody zwycięstw militarnych Żydów nad ich wrogami, to znowu rocznica oblężeniu żydowskiej stolicy, Jerozolimy, przez armię babilońską, to znowu kolejny żydowski triumf wojskowy i wyrżnięcie całej rodziny Hamana. Innym razem to obchody rządów żydowskich królów, rocznica wyzwolenia Żydów z niewoli egipskiej (Pascha), rocznica przełamania murów świątyni w czasach rzymskich. Potem obchody upadku Jerozolimy, zburzenia świątyni Salomona, drugiej świątyni itd. Spójrzmy zresztą sami na listę tych świąt i przekonajmy się w ilu z nich celebruje się samych Żydów. http://en.wikipedia.org/wiki/Jewish_holiday

Przyjrzyjmy się bliżej dwóm takim świętom: Hanukkah i Purim.

Hanukkah (dosł. „dedykacja”), czasami nazywana też „festiwalem świateł” upamiętnia ponowną dedykację t.zw. Drugiej Świątyni podczas rebelii machabejskiej w II wieku p.n.e. Więcej o samej historii tego święta tutaj
http://en.wikipedia.org/wiki/Hanukkah
http://www.myjewishlearning.com/holidays/Jewish_Holidays/Hanukkah/History/Maccabean_Revolt/hanukkah-bride.shtml
http://www.aish.com/jw/s/48922182.html

http://weekendamerica.publicradio.org/display/web/2008/12/20/hanukkah/

mord w świątyni

Jak pokazują ostatnie dwa z tych czterech linków, Hanukkah ma swoje perturbacje również wśród współczesnych Żydów. Bo współcześnie jest ona interpretowana jako ostrzeżenie dla Żydów, by w żadnym razie nie integrowali się z nami. Dlaczegóż miałbym uroczyście obchodzić coś, co jest interpretowane w taki sposób?
Warte odnotowania jest to, że owa „dedykacja” znaczona jest po prostu wewnętrznym konfliktem wśród Żydów, konfliktem między tradycjonalistami judaistycznymi oraz Żydami hellenistycznymi, do którego to konfliktu wtrąciło się w końcu obce mocarstwo. Był to krwawy konlflikt, który pochłonął tysiące ofiar. Żydzi zhellenizowani również padli w końcu ofiarą rzezi. No, ale zapalono lampy w świątyni… Haaa! A to miałoby być czymś specjalnym? Tak jakby hellenistyczni Żydzi niczego tam nie palili, a jedynie siedzieli tam w egipskich ciemnościach…
Czy  wziąłbym udział w celebrowaniu Hanukki? Osobiście nie. Nie zwykłem obchodzić rocznic krwawych masakr jako triumfów religijnych. Nie ta religia, nie ten typ pobożności – czyli: not my cup of tea, Ladies & Gentlemen!

A co do Purim:

Spróbujemy pewnego porównania:

Joanna d'Arc pod Patay

Lord John Talbot

18 czerwca 1429 roku stoczona została bitwa pod Patay, w której ponad 6-tysięczna armia Joanny d’Arc (a właściwie półtoratysięczna kawaleria tej armii) rozgromiła ok. 5-tysięczną armię angielską, którą dowodzili Sir John Fastolf i Sir John Talbot. Co najmniej 2 tysiące Anglików poległo tego dnia, Francuzi stracili zaś jedynie 3 zabitych (słownie: trzech). Byli oczywiście ranni, ale zabitych było tylko trzech, co potwierdziły potem nawet źródła angielskie: „mniej niż pięciu”).

Wyobraźmy sobie, że corocznie 18 czerwca w kościołach, katedrach i bazylikach Francji odbywają się uroczyste msze święte w rocznicę tej bitwy. W trakcie mszy czy to z ambony czy też po prostu przy niewielkim pulpicie ksiądz lub lektor odczytuje historię bitwy. I za każdym razem, gdy tylko wymawia nazwiska Fastolfa i Talbota, zebrani w kościele wierni podnoszą dziki wrzask, wymachują grzechotkami i wywijają czyniącymi dużo hałasu kibicowskimi wichajstrami, byle tylko zagłuszyć te nazwiska – dokładnie tak, jak Żydzi zagłuszają imię Hamana w synagogach. Po mszy zaś udają się na poczęstunek, podczas którego wcinają specjalny wypiek, zwany „uszami Fastolfa” lub „uszami Talbota”, tak jak Żydzi jedzą „uszy Hamana”.

"uszy Hamana"

Można sobie łatwo wyobrazić, że gdyby tylko coś takiego „popełniano” we Francji, protestom i oburzeniu nie byłoby końca (the loudest in England, I guess…) zapewne posypałyby się dymisje proboszczów i biskupów, sam papież interweniowałby energicznie przeciw tym nacjonalistycznym ekscesom. Pod adresem organizatorów owych obchodów nadchodziłyby nawet bardzo potoczne napomnienia typu: „źle się bawicie, panowie!”

Ale judaizm tak właśnie się bawi. Rok w rok od tysięcy lat…

I znowu: nie ta religia, nie ten styl pobożności… No, definitely not my “cup of tea”, Ladies and Gentlemen!

"przybór liturgiczny"?

No dobrze, ale czy to właściwie jest antyjudaizm? Może po prostu niejudaizm?
Istotnie, antyjudaista jest niejudaistą. Trudno sobie wyobrazić, by to judaista mógł być antyjudaistą. Ale równocześnie jestem także nie-buddystą, nie-hinduistą, nie-scjentologiem (choć pół roku byłem członkiem…) i tak dalej. Jednak żadna z tych religii nie posiada takiego uznawanego pośród siebie uniwersalnego elementu, który byłbym w stanie uznać za definitywnie zły. Na przykład wielu hinduistów jest politeistami. Ja nie jestem. Ale nie widzę też w tym politeizmie czegokolwiek niemoralnego, złego czy „kryminogennego”. Z tezą o „nar-wybie” jest inaczej. Dlatego określenie „niejudaista” jest nieadekwatne w moim własnym wypadku. Indeed: MOST definitely not my „cup of tea”, Ladies and Gentlemen!…

widok na Fontannę Archibalda i stojącą z tyłu, za Hyde Parkiem katedrę NMP

Fontanna Archibalda (Archibald Memorial Fountain) jest tak nazywana od nazwiska swego inicjatora i fundatora. Nazywał się on John Feltham Archibald, ale że był frankofilem, zmienił przeto swoje dwa imiona na Jules François, co w dalszym ciągu zachowywało te same pierwsze litery imion („J.F. Archibald”). Archibald zdecydował, że fontanna musi zostać zaprojektowana przez artystę francuskiego (był nim François Léon Sicard) z uwagi na zamiłowanie Archibalda do kultury francuskiej oraz z uwagi na więzi Australii z Francją podczas I Wojny Światowej. Fontanna została uroczyście odsłonięta 14 marca 1932 roku.

Centralnym motywem fontanny jest postać boga Apollina. Według rzeźbiarza Sicarda „Apollo reprezentuje Sztukę (Piękno i Światło). Apollo trzyma wyciągnięte ramię jako znak opieki, i rozdaje swe dary całej Naturze, gdy jednocześnie trzyma lirę w lewej dłoni. Apollo jest ciepłem ożywiającym, dającym życie całej Naturze. Za dotknięciem jego promieni ludzie budzą się, drzewa i pola zazieleniają się, zwierzęta wychodzą w pola, a ludzie idą do pracy o świcie”.

Toteż za postacią Apolla widzimy półkole, z którego, niczym promienie słońca, tryskają „promienie” wody.

Poza Apollinem wieńczącym całość kompozycji, dzieło posiada trzy grupy rzeźb: Aristeausa, Dianę z łukiem oraz Tezeusza zabijającego Minotaura.

The Archibald Memorial Fountain w listopadowym słońcu

Tezeusz zabijający Minotaura

Diana z łukiem

Diana

Apollo

...wyciągnięte ramię jako znak opieki

To miejsce, na którym jest teraz Archibald Memorial Fountain, było pustym, nieużytkowanym obszarem. Zaraz obok niego stanąć miał kościół katolicki, dla którego miejsce uzyskali dwaj duchowni: o. Conolly i o. John Therry. Wikipedia nawet cytuje legendę (co prawda nie podaje jej źródła), według której o. Therry miał widzenie wielkiego kościoła „ze złotego kamienia” z dwiema wieżami, górującego nad Sydney.  Dzisiejsza katedra NMP to istotnie największy kościół na terenie Australii.  Ale początki miała trudne.

Pierwszy kamień węgielny pod ten kościół – a właściwie wówczas jeszcze kaplicę – położono w 1821 roku.  W 1835 roku stała się ona kościołem pierwszego katolickiego biskupa Sydney Johna Bede Poldinga.  W roku 1851 zaczęto powiększać kościół.  Spłonął on jednak w roku 1865.

Natychmiast zbudowano kościół tymczasowy, który spłonął zaledwie 4 lata później (1869). Jednocześnie od 1866 roku budowano już katedrę, która miała zastąpić kościół pierwotny. Biskup Polding powierzył prace projektowe architektowi Williamowi Wardellowi, dając mu całkowicie wolną rękę co do projektu: „jakikolwiek plan, jakikolwiek styl, który jest piękny i wspaniały, w granicach naszych możliwości” – napisał do architekta.  Po śmierci Poldinga pieczę nad budową katedry sprawowali jego następcy, w tym kard. Patrick Francis Moran.

Północny segment katedry ukończony został w 1882 roku. Po śmierci Wardella w 1899 roku, kierownictwo nad pracami przejęło dwóch architektów  Hennessy  Hennesey & Co. Więcej o historii katedry NMP w tym miejscu:
http://www.sydneyarchitecture.com/cbd/cbd2-002.htm

Patrick Francis kard. Moran - statua przy wejściu do katedry

widok ze schodów wejścia do katedry na Hyde Park i fragment centrum Sydney

tablica upamiętniająca kard. Morana przy wejściu do katedry NMP

"wieże (niegdyś) górujące nad Sydney"

jedyne zdjęcie wykonane przeze mnie wewnątrz - zanim umundurowany "Cerber" mnie stamtąd wyrzucił...

Katedra NMP - widok od strony katolickiego College

Katedra NMP - widok transeptu (czyli nawy poprzecznej)

transept i obie wieże frontowe

widok katedry od strony północno-wschodniej z kwitnącym drzewem Jacaranda

figura NMP z ok. 1850 roku, stojąca niegdyś przed wejściem do pierwszego budynku kościoła w tym miejscu. Opis poniżej:

opis figury NMP

statua pierwszej świętej australijskiej - św. Mary MacKillop...

...niejako "spoglądającej" na Hyde Park, Fontannę Archibalda i centrum Sydney

Po tej samej stronie katedry, gdzie stoi powyższa statua Marii MacKillop, stoi także statua papieża Jana Pawła II. Ta jednak ufundowana została przez miejscową wspólnotę włoską:

Jan Paweł II...

... ze znanym nam wszystkim wyrazem twarzy...

... i z tak dobrze zapamiętanym gestem...

.. zdaje się "błogosławić" miasto

fundatorzy pomnika

]]> http://www.monio.info/2011/11/17/macewy-w-bedzinie/feed/ 0 http://www.monio.info/2011/06/09/islamisci-i-islamofaszysci/ http://www.monio.info/2011/06/09/islamisci-i-islamofaszysci/#comments Thu, 09 Jun 2011 14:14:51 +0000 monio http://www.monio.info/?p=2832 Gdy trwały ogromne protesty w Egipcie, gromadzące miliony ludzi i gdy widać było, że władza prezydenta Hosni Mubaraka ma się ku końcowi, niektórzy nasi obserwatorzy uderzyli na trwogę: cóż to będzie, jeżeli władzę przechwycą tam  islamiści?!

Ja rzekłbym: „to byłaby znakomita wiadomość!!!”

Istotnie, bowiem islamista to naukowiec z dziedziny nauk humanistycznych, specjalista od spraw wiary, doktryny, prawa, historii, sztuki i literatury islamu. Dokładnie tak i tylko tak… Cóż byłoby zatem negatywnego w tym, by humaniści z otwartymi głowami stali się liderami kraju?

Tymczasem moda ci u nas nastała, by ten niewinny a jakże nobliwy termin definiować w odmienny zgoła sposób: to terrorysta o morderczych intencjach, dzikus, co to wysadzałby do luftu kogo wlezie (i ile wlezie…), szaleniec biegający w kółko z siekierą i nożem, by za najdrobniejszą nawet kradzież odrąbywać dłonie, obrzynać kobietom łechtaczki i wyczyniać masę innych jeszcze podobnie wątpliwych moralnie rzeczy. A w najlepszym wypadku fundamentalista bardzo bliski wymienionym dopiero co tendencjom.

Czy anglista to „imperialista angielski”? Czy japonista to „japoński militarysta” co rusz wrzeszczący „Banzai!”? I czy germanista to na przykład „zbrodniarz hitlerowski” lub ktoś podobnego sortu – i czy to pojęcie kiedykolwiek nawet w Polsce było tak definiowane ? Jak by to brzmiało: „Komisja Badania Zbrodni Germanistycznych w Polsce”; „w 1939 roku germaniści dokonali inwazji państwa polskiego”, albo: „ germaniści i rusycyści podpisali traktaty rozbiorowe”…

Że co proszę? Że słowa „zmieniają” sens, że „nabierają” nowych znaczeń? Same, ma się rozumieć, „nabierają” i „zmieniają”… I absolutnie nikt, nigdy i w żaden sposób im w tym nie „pomaga”… Byłoby oczywiście wyjątkowo prowokacyjną i awanturniczą teorią spiskową dociekać, że ktoś specjalnie nadaje słowom znaczenia, które da się wykorzystać propagandowo, gdy dyryguje się reakcjami i odczuciami mas… Niee, to absolutnie nie może być, by jacykolwiek macherzy medialni postanowili przechrzcić słowo „islamista”, by potem użyć tego wokabularnego „przechrztę” jako janczara propagandy antyislamskiej? Bo przecież w swym właściwym znaczeniu zbyt dobrze się kojarzy jako termin związany z islamem… Nie może przecież tak być, by muzułmanie kojarzyli się jako kulturalni jegomoście (i jejmoście przy okazji też…), co to mają “otwarte głowy” i szare komórki. Niee! Trzeba przecież myśleć o nich jako o tych, co w głowach mają tylko bomby, a otwarte mają co najwyżej japy, by głośno wygrażać chrześcijanom.

Co by było, gdyby ktoś próbował definiować słowo „judaista” – lub lepiej jeszcze, „hebraista” (z uwagi na podobną do islamisty dziedzinę zainteresowań) jedynie jako „supremacjonistę żydowskiego”, który uważa, że jedynym celem istnienia gojów jest „służyć Żydom” albo jako jegomościa,  który z upodobaniem oddaje się opluwaniem chrześcijańskich duchownych w Jerozolimie lub wygrażaniem palestyńskim chrześcijanom?

Przyznam szczerze, że nawet uważając siebie za antyjudaistę, nie posuwam się do tworzenia tego rodzaju oksymoronów językowych…

Autentyczny plakat niemiecki z II Wojny...

... i jego współczesne użycie antyislamskie

Ale to nie jedyny oksymoron. Skubańcy, co manipulują mediami, a za ich pośrednictwem także umysłami i bezmyślnością naiwnych, wymyślili innego jeszcze potworka nowomowy. Wymyślili „islamofaszystę” .

Wiedzą przecież, kombinatorzy jedni, że faszyzm jest historycznie fenomenem w 100 procentach europejskim, który powstał na terenie arcy-katolickiej (wówczas) Italii, w której rezyduje papież. Stamtąd rozpowszechnił się on do innych krajów, ale też głównie europejskich (no dobra, niech będzie: do USA też…), co prawda nie we wszystkich z nich sięgając po władzę: do Rumunii,  Hiszpanii, na Węgry, do Niemiec (w odmianie narodowego socjalizmu), także do Wielkiej Brytanii i Polski. Również do Holandii, Belgii, Danii, Szwajcarii, Austrii, Norwegii i Jugosławii. To raczej nie są „kraje islamu”, tylko w Jugosławii byli muzułmanie w liczących się liczbach.

Faszyzm zatem i islam to dwie zupełnie różne rzeczy.

Z rozmaitych przyczyn podnoszono te ramiona swego czasu...

Ależ od czego jest macherstwo? Ponieważ faszyzm, tak za „sprawką” swoją własną jak i za „sprawką” kilkudziesięcioletniego powojennego prania mózgów nabrał wszawej opinii, to postarano się wykorzystać tę wszawą opinię, zespawując ten termin z terminem „islam”. Tak przecież poręczniej!

A może „islamofaszyści”, bo pokazują „Saluto Romano” , jak faszyści? Tak, ale to dopiero teraz. Raczej tego w taki zmasowany sposób nie robili na początku lat 1940-tych, gdy przez północną Afrykę przeciągały jednostki Afrika Korps wraz z faszystowską armią włoską… Nawet jeśli to prawda, że niejeden Arab wstąpił na ochotnika do jednostki „Freies Arabien” (wstępowali do Wehrmachtu nie tylko Arabowie, bo i Murzyni też…). I walczyli głównie z Brytanią, nie tak bardzo z Żydami.

Tak nawiasem: niejeden Żyd też chciał być sojusznikiem Rzeszy (też przeciw Brytanii), ale się spóźnili, bo Führer zdecydował się był już na Arabów. Bo gdyby się był zdecydował na syjonistów, to kto wie… Zwłaszcza, że to faszyści oraz niemieccy narodowi socjaliści dopomagali syjonistom już przed wybuchem II Wojny. Tak nawiasem, pewna syjonistyczna grupa również używała „Saluto Romano”, a nawet nosiła brunatne koszule…

... i z rozmaitych przyczyn robione to jest obecnie

Jednak „Saluto Romano” u Arabów dzisiaj to nie tyle pokłosie Afrika Korps czy NSDAP, raczej to rezultat istnienia i polityki Izraela oraz polityki poparcia dla Izraela ze strony prowadzonych przez Izrael niczym na sznurku przez kornaka Stanów Zjednoczonych AP. Żaden kraj arabski nie posiada ani władzy faszystowskiej ani partii faszystowskiej. Arabowie rządzeni bywają nieraz przez dyktatorów, to prawda. Jednak dyktatura sama w sobie nie oznacza faszyzmu, który jest po prostu konkretnym ustrojem politycznym, społecznym i gospodarczym, charakteryzującym się syndykalizmem.

Nie, nie próbujemy w ten sposób negować autentycznego terroryzmu islamskiego wobec chrześcijan lub hinduistów (tak jak nie jesteśmy w stanie przeczyć terrorowi wojennemu narzuconemu krajom islamu przez „europkę” i USA oraz przez Izrael…).

Celem tego tekstu jest jedno: byśmy poprzez właściwe użycie pewnych terminów potrafili zapobiegać kompletnemu zwariowaniu.